Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres lat 3, zaś na podstawie art. 42 § 3 kk orzekł środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Na podstawie art. 90 § 2 kk w zw. z art. 88 kk orzekł wobec oskarżonego D. S. łącznie środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Na podstawie art. 47 § 3 i § 4 kk w zw. z art. 48 kk orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej A. A. nawiązkę w kwocie 3000 zlotych. Na podstawie art. 43 a § 2 kk orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Ponadto zwolnił D. S. od obowiązku uiszczenia kosztów sadowych. Apelację od powyższego wyroku złożyła obrońca oskarżonego. Zaskarżyła wyrok w części dotyczącej kary. Zarzuciła orzeczeniu Sądu I instancji – powołując się na treść art. 438 pkt 4 kpk orzeczenie w stosunku do D. S. niewspółmiernie rażącej kary poprzez wymierzenie kary 10 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia a także zastosowanie środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenie wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. W konkluzji wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie łagodniejszej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a także orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym w wymiarze górnej granicy 15 lat, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kutnie. Sąd Okręgowy zważył co następuje. Apelacja nie jest zasadna. Na wstępie od razu należy zaznaczyć, iż końcowy wniosek zawarty w środku odwoławczym o zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary pozbawienia walności jest całkowicie chybiony, gdyż jego ewentualnemu uwzględnieniu sprzeciwiają się obowiązujące przepisy. Zgodnie z art. 69 § 1 kk Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. D. S. przypisane mu przestępstwa popełnił w dniu 1 listopada 2015 roku, a wcześniej wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 roku, który uprawomocnił się w dniu 15 sierpnia 2015 roku został skazany za przestępstwo z art.
kk na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3. Tym samym oskarżony nie spełnia jednego z warunków koniecznych, umożliwiających ewentualne zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, gdyż nie jest osobą nie skazaną na karę pozbawienia wolności w czasie popełnienia przestępstwa. W takim razie – wbrew sugestiom zawartym w apelacji – Sąd Rejonowy nie miał nawet formalnej możliwości warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej w zaskarżonym wyroku oskarżonemu D. S.. Niezależnie od tego w związku z podniesieniem w środku odwoławczym zarzutu rażącej niewspółmierności kary / art. 438 pkt 4 kpk / należy stwierdzić, iż wyrok może zostać skorygowany tylko w takiej sytuacji, gdy kara wymierzona oskarżonemu w konkretnej sprawie nie tylko nosi cechy nadmiernej surowości, ale jest to surowość rażąca / oczywista /. Innymi słowy chodzi o przypadki, gdy wymierzono karę w sposób sprzeczny z ustawowymi dyrektywami jej wymiaru, co w konsekwencji czyniłoby ją karą niesprawiedliwą. W realiach przedmiotowej sprawy nie zaistniała tego rodzaju sytuacja. Sąd I instancji wymierzając karę dostrzegł i analizował nie tylko okoliczności obciążające, ale również okoliczności łagodzące. Oczywiście należało dostrzec fakt, iż D. S. jest młodym człowiekiem i posiada status młodocianego w świetle obowiązujących przepisów. Na aprobatę zasługuje również jego zachowanie w trakcie postępowania, gdy przepraszał pokrzywdzoną i wyrażał skruchę, a ponadto podjął terapię. Nie można jednak również tracić z pola widzenia wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów i szeregu okoliczności obciążających. Wprost można powiedzieć, że uwzględniając znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego, który można traktować wręcz jako upojenie alkoholowe, rażące i umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym w czasie, gdy obowiązywał wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów, ucieczkę z miejsca wypadku oraz popełnienie przypisanych mu czynów przed upływem 3 miesięcy od prawomocnego skazania za występek z art.
kk, że kary jednostkowe orzeczone w wymiarze po 10 miesięcy pozbawienia wolności i kara łączna w tożsamej wysokości przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji nie tylko nie są rażąco surowe, ale wręcz można je nazwać wyjątkowo łagodnymi. Środek odwoławczy poza przytoczeniem i uwypukleniem okoliczności łagodzących dotyczących osoby oskarżonego nie dostarcza żadnych merytorycznych argumentów, które mogłyby skutkować podjęciem odmiennej decyzji. Okoliczności sprawy i nagromadzenie bardzo istotnych okoliczności obciążających uniemożliwiały również orzeczenie wobec D. S. kar łagodniejszego rodzaju niż kara pozbawienia wolności, gdyż ewentualne tego rodzaju rozstrzygnięcie byłoby całkowicie sprzeczne z dyrektywami sądowego wymiaru kary. Powyższe rozważania dotyczą również orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych i nawiązki. Zgodnie z art. 42 § 3 kk wobec oskarżonego orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym dożywotnio było w praktyce obligatoryjne. Ustawodawca przewiduje, że tylko w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami można odstąpić od tego rozstrzygnięcia. Zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż w niniejszej sprawie nie zaistniał żaden wyjątkowy wypadek. Apelacja poza ogólnymi stwierdzeniami o nadmiernej dolegliwości środka karnego również nie precyzuje jakie to nadzwyczajne, szczególne okoliczności miałyby spowodować celowość odstąpienia od reguły, którą statuuje treść art. 42 § 3 kk. Wprost trzeba powiedzieć, że nie ma żadnego wyjątkowego wypadku, gdyż D. S. swoim zachowaniem pokazał, że w przyszłości nigdy już nie powinien prowadzić pojazdów mechanicznych. Same zapewnienia o zrozumieniu naganności swojego postępowania, składane deklaracje o przestrzeganiu w przyszłości przepisów prawa są niewystarczające. W przypadku orzeczonej nawiązki wystarczy poprzestać na stwierdzeniu, że kontrowersje może co najwyżej budzić jej wysokość, a konkretnie zmniejszenie obligatoryjnej nawiązki w oparciu o dyspozycję art. 47 § 4 kk. Nie może to jednak mieć znaczenia zważywszy na fakt, że środek odwoławczy wniesiono wyłącznie na korzyść oskarżonego. Uwzględniając powyższe okoliczności na podstawie art. 437 § 1 kpk Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Na podstawie art. 624 § 1 kpk uwzględniając trudną sytuację majątkową oskarżonego Sąd Okręgowy zwolnił D. S. od obowiązku uiszczenia kosztów sadowych za postępowanie odwoławcze.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.