Sygn. akt II W 905/16 . WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu - Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia SR Jarosław Przesmycki Protokolant: st. sekr. sądowy Magdalena Bajerska po rozpoznaniu w dniach 22.11.2016 r., 1.12.2016 r., 17.01.2017 r. sprawy z oskarżenia Komendy Miejskiej Policji w G. przeciwko R. W. – s. B. i A. z domu U., ur. (...) w G., zam. (...)-(...) K. 31, PESEL (...), obwinionego o to, że: w dniu 26 marca 2016 r. ok. godz. 7:40 w G. na ul. (...) kierując samochodem K. (...) o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość o 23 km/h przy prędkości dozwolonej 50 km/h; tj. o wykroczenie z art. 92a kw orzekł:
- Obwinionego R. W. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego, tj. wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie tego przepisu skazuje go na karę grzywny w wysokości 200 zł. (dwieście złotych).
- Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 zł. (trzydzieści złotych) tytułem opłaty i obciąża go kosztami postępowania w kwocie 259,36 zł. (dwieście pięćdziesiąt dziewięć złotych 36/100) Sygn. akt II W 905/16 UZASADNIENIE Obwiniony był w przeszłości karany za wykroczenia drogowe. D o w ó d : karta informacyjna k. 6 W dniu 26 marca 2016 r, około godz. 7:25 funkcjonariusza policji K. K.
(1)i Ł. K.
(1)pełnili służbę w G. na ul. (...), gdzie kontrolowali prędkość przejeżdżających tam pojazdów. Z uwagi na obszar zabudowany obowiązuje tam ograniczenie prędkości do 50 km/h. Pomiar było dokonywany ręcznym fotoradarem, który posiadał ważną legalizację. Przed przystąpieniem do pracy K. K.
(1)dokonał kalibracji fotoradaru, po czym przystąpił do pracy. O godz. 7:25 tym fotoradarem ustalono, że dozwoloną prędkość o 22 km/h przekroczył A. Z., który przyjął mandat karny. Następnie o godz. 7:40 przez K. K.
(1)zatrzymał obwinionego, który prowadził w tym czasie samochód marki K. S. z prędkością 73 km/h. Ł. K.
(1)w tym czasie zatrzymywał inny samochód, który nie miał włączonych świateł. Obwiniony kwestionował decyzję policjanta. Twierdził, że funkcjonariusz zmierzył prędkość innego pojazdu, a w końcu odmówił przyjęcia mandatu, powołując się na swoje znajomości. O godz. 7:55 w tym samym miejscu zatrzymano kolejnego kierowcę, który przekroczył prędkość i przyjął mandat. Obwinionego poddano badaniu sądowo-psychiatrycznemu. Biegły stwierdził, że obwiniony jest poczytalny. D o w ó d : karta informacyjna k. 6, świadectwo legalizacji k. 21, zeznania K. K. k. 31 i 44, zeznania Ł. K. k. 44, opinia sądowo-psychiatryczna k. 28-29. Obwiniony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Stwierdził, że zmierzono prędkość nie jego pojazdu. Twierdził, że jechał za innym samochodem, którego również zatrzymano za brak włączonych świateł. D o w ó d : wyjaśnienia obwinionego k. 31 akt Zdaniem Sądu wyjaśnieniom obwinionego nie można dać wiary, bowiem są nielogiczne, niespójne i sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniami K. K.
(1), Ł. K.
(1), świadectwem legalizacji fotoradaru i logiką sytuacji. Wbrew temu co twierdzi obwiniony funkcjonariusze policji 26 marca 2016 r. przeprowadzali w sposób prawidłowy kontrolę prędkości, sprawnym fotoradarem. Z zeznań tych wynika ponadto, że inni kierowcy tego dnia nie kwestionowali wyników pomiaru prędkości, co świadczy o tym, że fotoradar był sprawny, a pomiar wykonano prawidłowo. W ocenie Sądu tak samo było w przypadku obwinionego, który jednak pewny swych „znajomości” postanowił odmówić przyjęcia mandatu. W ocenie Sądu wersja obwinionego należy w realiach niniejszej sprawy odebrać jako formę obrony i próbę uniknięcia odpowiedzialności za wykroczenie, które nie znajduje oparcia w zebranych dowodach. Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom K. K.
(1)i Ł. K.
(1), bowiem są obiektywne, spójne, szczere i przekonywujące. Świadkowie są osobami obcymi dla obwinionego, zetknęli się z nim w ramach wykonywanych obowiązków. Trudno zatem przypuszczać aby starali się go bezpodstawnie obciążać. Co więcej ich zeznania znajdują oparcie w świadectwie legalizacji. Sąd podzielił też opinię biegłego, bowiem została sporządzona w sposób fachowy, rzetelny przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę i doświadczenie. Nadto nie była ona kwestionowana. W tym stanie rzeczy wina obwinionego nie budzi wątpliwości. Wykroczenie z art. 92a kw popełnia, kto prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym, a sprawca tego wykroczenia podlega karze grzywny. Obwiniony popełnił to wykroczenie, bowiem w dniu 26 marca 2016 r. ok. godz. 7:40 w G. na ul. (...) kierując samochodem K. (...) o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość o 23 km/h przy prędkości dozwolonej 50 km/h. Za to Sąd wymierzył obwinionemu grzywnę w wysokości 200 zł. Przy wymiarze tej kary Sąd miał na względzie jako okoliczności obciążające uprzednią karalność obwinionego za wykroczenia drogowe, fakt, że obwiniony przekroczył prędkość w sposób znaczny, na obszarze zabudowanym, gdzie winien zachować szczególną ostrożność. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał sytuację materialną obwinionego. O kosztach orzeczono po myśli art. 627 k.p.k., uznając, że obwinionego stać na korzystanie z samochodu (utrzymanie go, tankowanie i ubezpieczenie) to bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny jest w stanie ponieść koszty sądowe i opłaty.