kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 23 września 2016 r. sygnatura akt III K 325/16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygnatura akt IV Ka 851/16 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Wałbrzychu wniósł akt oskarżenia przeciwko A. S. oskarżając go o to, że w dniu 20 marca 2016r. w S. woj. (...) w stanie nietrzeźwości – wynik badania 1,7 promila alkoholu we krwi prowadził pojazd mechaniczny marki V. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym to jest o czyn z art.
kk Wyrokiem z dnia 23 września 2016 roku (sygnatura akt III K 325/16) Sąd Rejonowy w Wałbrzychu I. oskarżonego A. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, to jest występku z art.
kk i za czyn ten na podstawie art.
na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego A. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat, na poczet którego na podstawie art. 63 § 4 kk zaliczył zatrzymanie prawa jazdy numer (...) od dnia 20 marca 2016 r. do dnia 23 września 2016r., III. na podstawie 43a § 2 kk orzekł wobec oskarżonego A. S. na rzecz Funduszu Pokrzywdzonych oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5000 (pięć tysięcy) złotych, IV. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego A. S. kary pozbawienia wolności zaliczył zatrzymanie oskarżonego w dniu 20 marca 2016r., V. zwalnia oskarżonego A. S. od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania zaliczając je na rachunek tegoż Skarbu Państwa i nie wymierzył mu opłaty. Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego A. S., zaskarżając wyrok w części tj. w zakresie kary i środków karnych, zarzucając: I. obrazę przepisów prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez naruszenie: 1) treści przepisu art. 7 w zw. z art. 4 kpk w zw. z art. 53 § 1 i 2 kk poprzez błąd Sądu I instancji polegający na błędnym i nieprawidłowym ukształtowaniu swojego przekonania na podstawie dowolnej oceny dowodów w zakresie sytuacji osobistej i życiowej oskarżonego A. S., a także poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego w zakresie wymierzenia kary o niewspółmiernej dolegliwości w stosunku do rozmiarów ujemnych następstw przestępstwa w sytuacji, gdy orzeczenie kary grzywny lub ograniczenia wolności byłoby wystarczającym dla spełnienia celów zapobiegawczych i wychowawczych kary przy jednoczesnym uwzględnieniu sytuacji życiowej i osobistej oskarżonego; 2) treści przepisu art. 4 kpk w zw. z art. 58 § 1 kk poprzez orzeczenie kary bezwzględnego pozbawienia wolności wbrew zasadzie prymatu kar wolnościowych przy rażącym pominięciu i nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego w zakresie oceny przez Sąd I instancji, że jedynie kara bezwzględna 4 miesięcy pozbawienia wolności jest w stanie spełnić swoje cele wobec oskarżonego i takie cele nie mogą zostać osiągnięte poprzez zastosowane innej kary przewidzianej za to przestępstwo, w sytuacji gdy właściwości osobiste oskarżonego, a dotyczące jego sytuacji osobistej i życiowej, uzasadniają, że orzeczenie w stosunku do niego kary grzywny lub ograniczenia wolności pozwoliłoby na spełnienie celów kary zarówno w zakresie prewencji indywidualnej jak i prewencji ogólnej, II. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary i środków karnych polegającą na: 1) nieuwzględnieniu i pominięciu przez Sąd I instancji przy wyrokowaniu zasady obiektywizmu poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, a także okoliczności dotyczących jego osoby, w szczególności okoliczności osobistych, tj. sytuacji życiowej i zdrowotnej oskarżonego i w konsekwencji wymierzenie kary bezwzględnego pozbawienia, wolności w wymiarze 4 miesięcy, a także orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, przy jednoczesnym rażącym naruszeniu zasady swobody oceny dowodów, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wprost wynika, że właściwości i warunki osobiste oskarżonego, jego sytuacja rodzinna, stan ,zdrowia i pozytywna prognoza kryminologiczna na przyszłość, przede wszystkim wyrażenie skruchy, co wskazuje na uzasadnione możliwość orzeczenia kary grzywny lub ewentualnie kary ograniczenia wolności. 2) błędnej wykładni i interpretacji treści art 42 § 2 kk, które skutkowały błędnym uznaniem przez Sąd I instancji, że norma prawna zawarta w powyższym przepisie obliguje Sąd do orzeczenia środka karnego ,w postaci zakazu prowadzenia wszelkich, pojazdów na okres 3 lat, w sytuacji gdy przepis ten przy obligatoryjnym nakazie orzeczenia środka zakazu prowadzenia pojazdów dopuszcza możliwość orzeczenia tego zakazu poprzez określenie rodzaju pojazdów objętych obligatoryjnym zakazem ich używanie, tj. Sąd I instancji nie był zobligowany do orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów bowiem mógł określić pojazdy objęte zakazem, o co wnioskował oskarżony w swoim piśmie z dnia 4 lipca 2016 r i na rozprawie. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o:
kk, a którego popełnienie przypisano oskarżonemu obejmuje alternatywnie - grzywnę, karę ograniczenia wolności oraz karę pozbawienia wolności. Wbrew odmiennym zapatrywaniom autora apelacji sąd I instancji zasadnie wskazał, iż brak jest podstaw do wymierzenia oskarżonemu za przypisany mu w wyroku czyn innej rodzajowo kary niż kara pozbawienia wolności. W przedstawionej na poparcie zaprezentowanego stanowiska argumentacji autor apelacji czyni uwagi odnośnie sytuacji osobistej oraz życiowej oskarżonego wskazując na zły stan zdrowia a także zakres zobowiązań alimentacyjnych. Dostrzeżenia zaś w tym miejscu wymaga, iż w przedstawionych w pisemnych motywach wyroku rozważaniach odnośnie wymiaru i rodzaju kary sąd rejonowy wskazując na okoliczność stanu zdrowia oskarżonego zwrócił uwagę na kwestię, iż przy stwierdzonych a wynikających z przedłożonej dokumentacji medycznej schorzeniach wymieniony nie byłby w stanie wykonać pracy w ramach kary ograniczenia wolności. W aktach sprawy znajduje się m.in. kserokopia orzeczenia lekarskiego orzecznika ZUS z dnia 10.12.2015r. w którym znajduje się wskazanie, iż w oparciu o obowiązujące przepisy ustalono, że wymieniony A. S. jest częściowo niezdolny do pracy do 31.12.2019 roku, jak również kserokopia orzeczenia wydanego do 30.04.2019 r. o stopniu niepełnosprawności. Nadto zwrócić należy uwagę, odnosząc się do argumentacji skarżącego, iż jak zauważył już sąd rejonowy oskarżony posiada zobowiązania alimentacyjne i ma z tego tytułu zaległości niezależnie od toczącego się postępowania karnego. Nie można ponadto nie zauważyć, iż przypisany wymienionemu czyn nie miał charakteru incydentalnego, analiza danych o karalności z Krajowego Rejestru Karnego wskazuje, iż oskarżony A. S. był już uprzednio karany sądownie na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co jednakże jak pokazuje niniejsza sprawa nie wpłynęło na zmianę zachowania oskarżonego i nie powstrzymało przed popełnieniem - i to w okresie próby - kolejnego przestępstwa. Postawa oskarżonego wskazuje jednoznacznie na brak poszanowania prawa i porządku prawnego. Mając na względzie powyższe zasadnym pozostaje uznanie, iż tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności może spełnić cele kary. Wyrażone w apelacji zapatrywania o rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary i środków karnych nie zasługiwały na uwzględnienie, brak jest podstaw do uznania, że orzeczona wobec oskarżonego kara jest rażąco niewspółmiernie surowa w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Przypomnienia wymaga, iż z godnie z utrwaloną praktyka orzeczniczą na gruncie art. 438 pkt 4 kpk. nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczasową nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco niewspółmierną", to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Innymi słowy zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnieść tylko wówczas, gdy orzeczona kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, to jednak nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowość sprawcy - a więc, gdy jest w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 6 września 2012 II Aka 269/12). Taka natomiast sytuacja w sprawie niniejszej nie miała miejsca. Sąd rejonowy orzekając o karze miał na względzie, jak wskazano powyżej, okoliczności istotne dla wymiaru kary. Wymierzona za przypisany oskarżonemu w wyroku czyn kara nie przekracza stopnia społecznej szkodliwości czynu i jest współmierna do stopnia winy tego oskarżonego. Kara ta nie jest zbyt surowa, jak również nie spowoduje zbyt ciężkich skutków, a tylko uznanie kary za rażąco surową nakazywałoby jej zmianę. Nadmienić ponadto należy, iż podnoszone w środku odwoławczym aspekty odnośnie warunków dotyczących osoby oskarżonego - w tym odnoszące się również do stanu zdrowia wymienionego, przy uwzględnieniu wszystkich zaistniałych okoliczności, nie mogły skutkować zmianą wydanego w powyższym zakresie rozstrzygnięcia. Eksponowane w apelacji kwestie mogą mieć znaczenie w postępowaniu wykonawczym w wypadku orzekania o odroczeniu czy przerwie w wykonaniu kary. Rozpatrując natomiast przedstawione w apelacji tezy dotyczące błędnej, jak twierdzi skarżący, wykładni art. 42§2 kk z wyrażanymi zapatrywaniami nie sposób się zgodzić. Zaistniałe okoliczności czynu uzasadniają orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Decydując się na prowadzenie pojazdu i znajdując się w stanie nietrzeźwości, a który niewątpliwie uznać należy za znaczny, oskarżony stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa w komunikacji dając dowód, iż konieczne jest czasowe wyłączenie go z kręgu osób posiadających uprawnienie do kierowania pojazdami. Orzeczenie wobec oskarżonego A. S. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych z wyłączeniem motorowerów, o co alternatywnie m.in. wnosi skarżący, nie byłoby wystarczające dla spełnienia celów kary. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż podstawy do korekty wyroku na korzyść oskarżonego nie wystąpiły. Z tych też względów orzeczono jak w wyroku (art.437§1 kpk). O kosztach sądowych postępowania odwoławczego, należnych Skarbowi Państwa, orzeczono na podstawie art. 624§1 kpk zwalniając oskarżonego od ponoszenia tych kosztów zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.