k.p.c., w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka, co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. Przepis ten jest wyjątkiem od zasady, według której sąd pierwszej instancji kontroluje tylko stan rzeczy - faktyczny i prawny - istniejący w chwili wydania decyzji przez organ rentowy. Wyjątek ten przewiduje możliwość uchylenia przez sąd decyzji organu rentowego, przekazania sprawy do rozpoznania (i ewentualnego wydania nowej decyzji) organowi rentowemu, z jednoczesnym umorzeniem postępowania sądowego. Jest to możliwe wówczas, gdy w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji doszło do ujawnienia się nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. Ujawnienie się tego rodzaju nowych okoliczności może wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd pierwszej instancji. Muszą one jednak ujawnić się przed zamknięciem rozprawy w tym sądzie. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 stycznia 2012 roku, II UK 79/11 (LEX nr 1130387), w art.
mowa jest o „nowych okolicznościach”, które, choć powstałe po wniesieniu odwołania, mają znaczenie dla oceny stanu zdrowia do dnia decyzji. W postanowieniu z dnia 20 listopada 2013 roku, II UK 333/13 (Legalis nr 1061660) Sąd Najwyższy podał, że regulacja z art.
wynika z tego, że to przed organem rentowym koncentruje się badanie i ocena niezdolności do pracy, co nie zawsze zapewnia i gwarantuje aktualność tej oceny w przypadku późniejszych zmian i pogorszenia stanu zdrowia, nie tylko w ramach tych samych dolegliwości i schorzeń, lecz także również w razie stwierdzenia niezdolności do pracy z przyczyny nie branej pod uwagę na pierwotnym etapie decydowania o prawie do renty. Nowe okoliczności mogą nałożyć się na gorszy stan zdrowia i spowodować zwiększenie stopnia niezdolności do pracy. Przesłanka niezdolności do pracy (czy jak w niniejszej sprawie całkowitej niezdolności do pracy), o ile nie była spełniona na etapie wydania decyzji, może wystąpić po jej wydaniu, jednak wówczas według regulacji przepisu, to organ rentowy powinien mieć pierwszeństwo i prowadzić ustalenia dotyczące niezdolności do pracy. W toku postępowania sądowego odwołujący przedłożył dokumentację medyczną z daty po wniesieniu odwołania dotyczącą pobytu w szpitalu, z której wynika, że przeszedł operację ortopedyczną i ujawniły się nowe jednostki chorobowe, nie będące przedmiotem oceny w dacie badania zarówno przez Lekarza Orzecznika ZUS, jak i Komisję Lekarską ZUS. Ponadto jak wynika z opinii biegłego specjalisty z zakresu ortopedii rozpoznano u wnioskodawcy stan po alloplastyce totalnej stawu biodrowego lewego, zespół bolesnego barku prawego. Z ortopedyczno punktu widzenia wnioskodawca w okresie od dnia 2 listopada 2014 roku do dnia 30 kwietnia 2015 roku tj. 6 miesięcy po zabiegu operacyjnym alloplastyki stawu biodrowego lewego był całkowicie niezdolny do pracy, natomiast przez okres następnych 6 miesięcy tj. do dnia 31 października 2015 roku jest częściowo niezdolny do pracy. Uzasadniając ocenę o całkowitej oraz częściowej niezdolności do pracy biegły odwołał się do stanu zdrowia ubezpieczonego wynikającego z nowych dokumentów i wyników badań z okresu po wydaniu zaskarżonej decyzji. Przedłożona przez wnioskodawcę karta leczenia szpitalnego na Oddziale (...) Urazowo – Ortopedycznej (...) Szpitala (...) w R. w okresie od dnia 2 listopada 2014 roku do dnia 15 listopada 2014 roku oraz dokumentacja dotycząca przeprowadzonego w dniu 6 listopada 2014 roku zabiegu operacyjnego totalnej endoprotezoplastyki biodra lewego są to zatem dowody, które powstały po dacie wniesienia przez ubezpieczonego odwołania, a które mają zasadniczy wpływ na ocenę jego stanu zdrowia, o czym świadczy fakt przyznania A. F. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych późniejszą decyzją z dnia 18 maja 2015 roku prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 14 maja 2015 roku tj. od zaprzestania pobierania zasiłku chorobowego do dnia 30 kwietnia 2016 roku na podstawie orzeczenia z dnia 16 marca 2015 roku, w którym Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że skarżący jest częściowo niezdolny do pracy do dnia 30 kwietnia 2016 roku, a niezdolność do pracy powstała w dniu 2 listopada 2014 roku i pozostaje w związku ze stanem narządu ruchu. Podkreślić także należy, że wnioskodawca nie był badany przez konsultanta ortopedę na etapie postępowania orzeczniczego przed organem rentowym. W związku z ujawnieniem nowych okoliczności, dotyczących stwierdzenia niezdolności wnioskodawcy do pracy, koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do rozpoznania organowi rentowemu i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Ujawnienie się w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy, które nie istniały przed zaskarżeniem odmownej decyzji rentowej, zobowiązuje bowiem Sąd do uchylenia tej decyzji, przekazania sprawy do rozpoznania organowi rentowemu i umorzenia postępowania sądowego. Mające walor nowości okoliczności dotyczące stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od negatywnej decyzji rentowej i nadal utrzymują się w okresie wymaganym do nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych), nie mogą być samodzielnie ocenione przez Sąd z zastosowaniem dyspozycji art. 316 k.p.c. przede wszystkim ze względu na kodeksowy zakaz orzekania, co do istoty sprawy zawarty w art.
k.p.c., który w takich przypadkach bezwzględnie zobowiązuje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, przekazania sprawy ze względu na ujawnione nowości do rozpoznania organowi rentowemu i umorzenia postępowania sądowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2013 roku, I UK 616/12, OSNAPiUS 2014/4/62, Legalis nr 750297). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punktach 1, 2 i 3 postanowienia na podstawie art.
ZARZĄDZENIE odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcy z pouczeniem o prawie, terminie i sposobie wniesienia apelacji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.