Pozwany wzywał powoda do przedłożenia dokumentacji w postaci certyfikatów atestu niepalności konstrukcji, jaką powód zamierzał postawić w dniu wydarzenia oraz kserokopii posiadanej przez niego polisy ubezpieczenia OC. Jak ustalił Sąd Rejonowy, powód posiadał wszelkie dokumenty w tym atesty konstrukcji, jakie zamierzano postawić w dniu wydarzenia, potrzebne do zorganizowania pokazów (...). Powód w całości zrealizował postanowienia umowy z dnia 3 marca 2015 r., zaś pozwany uiścił powodowi należną z tego tytułu kwotę 14760 zł. Pozwany nie dopełnił obowiązków wskazanych w umowie w postaci zapewnienia pirotechniki do zawodów. Powód naliczył pozwanemu karę umowną w wysokości 1476 zł za niedotrzymanie warunków umowy z dnia 3 marca 2015 r., tj. za brak zapewnienia pirotechniki do pokazu (...). Powód wyznaczył termin zapłaty wskazanej należności do dnia 4 listopada 2015 r. Pismem z dnia 28 października 2015 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 8118 zł z tytułu faktury (...) oraz do zapłacenia należności wynikających z not nr (...) i (...). Sąd Rejonowy wskazał, że stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne oraz dowody z dokumentów prywatnych, których prawdziwość, autentyczność i moc dowodowa nie budziły jego wątpliwości. Na podstawie art. 217 § 3 k.p.c. Sąd pominął wniosek powoda o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków M. S., Ł. Z., A. S. i D. M.. Sąd wskazał, że zgodnie z w/w przepisem Sąd pomija twierdzenia i dowody, jeżeli są powoływane jedynie dla zwłoki lub okoliczności sporne zostały już dostatecznie wyjaśnione. W przedmiotowej sprawie bezsporne było, że pozwany nie wywiązał się z obowiązku zapewnienia efektów pirotechnicznych wynikających z umowy z dnia 3 marca 2015 r. W związku z tym przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanych świadków, zawnioskowanych wyłącznie na okoliczność niezapewnienia przez pozwanego efektów pirotechnicznych, było zbędne i prowadziłoby jedynie do przedłużenia postępowania sądowego. Sąd na podstawie art. 217 § 3 k.p.c. pominął również wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania prezesa zarządu pozwanej spółki oraz wniosek powoda o zobowiązanie pozwanego do przedłożenia całości dokumentacji dotyczącej imprezy masowej w postaci(...) z dnia 5 września 2015 r. W sprawie bezsporne było, że wskazana impreza masowa, w tym pokaz (...) z udziałem 2 zawodników realizowany przez powoda odbyły się i w związku z tym w ocenie Sądu, pozwany musiał uzyskać wszelkie pozwolenia wymagane prawem. Wobec tego przeprowadzenie tych dowodów także prowadziłoby jedynie do przedłużenia postępowania sądowego. Nadto Sąd Rejonowy oddalił wniosek dowodowy powoda o przesłuchanie A. P. jako świadka. A. P. w niniejszym postępowaniu występuje w charakterze strony procesu, a strona nie może być przesłuchiwana w charakterze świadka. Następnie Sąd Rejonowy podkreślił, że strony w umowie w § 5 pkt a postanowiły, że w przypadku nie wywiązania się z któregokolwiek z obowiązków dodatkowych leżących po stronie pozwanego powód zastrzegł sobie możliwość nałożenia na pozwanego kary pieniężnej w wysokości 10 % wynagrodzenia,
Sąd zauważył, że godnie z art. 483 § 1 k.c. strony mogą zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy. Kara umowna jest dodatkowym zastrzeżeniem umownym, wprowadzanym do umowy w ramach swobody kontraktowania, mającym na celu wzmocnienie skuteczności więzi powstałej między stronami w wyniku zawartej przez nie umowy i służy realnemu wykonaniu zobowiązań. Kara umowna może być zastrzeżona w każdej umowie, zarówno tej nazwanej, jak i w umowach nienazwanych, w umowach rezultatu, jak i starannego działania. Dłużnik, godząc się na karę umowną, bierze na siebie gwarancję wykonania zobowiązania. Treścią zastrzeżenia kary umownej jest zobowiązanie się dłużnika do zapłaty wierzycielowi określonej kwoty pieniężnej w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Zapłata kary umownej stanowi niejako automatyczną sankcję przysługującą wierzycielowi w stosunku do dłużnika w wypadku niewykonania przez niego lub nienależytego wykonania zobowiązania z przyczyn, za które dłużnik odpowiada. W razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody (art. 484 § 1 k.c.). Podkreślenia wymaga fakt, że zastrzeżona kara umowna ma zrekompensować wszelkie niedogodności, jakie dotykają wierzyciela, a ich przyczyną jest niewykonanie lub nienależyte wykonanie świadczenia głównego. W razie zastrzeżenia kary umownej i wystąpienia okoliczności jej zapłaty obowiązek ten obciąża dłużnika niezależnie od wykazania szkody wywołanej przyczynami uzasadniającymi jej naliczenie. Obowiązek zapłaty ma w tym wypadku charakter bezwzględny. Naruszenie zasady pacta suntservanda jest wystarczającą okolicznością skłaniającą do obrony tezy o zasadności żądania kary umownej. Kara umowna ma rekompensować ogół skutków, jakie towarzyszą niewykonaniu zobowiązania w sferze interesów wierzyciela. Wzgląd na autonomię woli podmiotów sprawia, że przyczyny, dla których zastrzeżono karę umowną, mogły zmierzać do zaspokojenia wszelkich, znanych tylko wierzycielowi, interesów. Zastrzeżenie w umowie kar umownych sprawia, że w każdym wypadku nienależytego wykonania lub niewykonania zobowiązania bez znaczenia dla powstania obowiązku ich zapłaty są przyczyny, które spowodowały naruszenie obowiązków ciążących na dłużniku stosownie do treści zobowiązania. Wierzyciel dla realizacji przysługującego mu roszczenia o zapłatę kary umownej musi wykazać istnienie i treść zobowiązania łączącego go z dłużnikiem, a także fakt niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Zaś przesłanką uzasadniającą zwolnienie dłużnika z odpowiedzialności z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania jest wykazanie, że przyczyną takiego stanu rzeczy są okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jak zauważył Sąd Rejonowy, w przedmiotowej sprawie pozwany nie kwestionował faktu zawarcia umowy z powodem, ani też okoliczności, że powód w całości wykonał zobowiązanie z niej wynikające. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany przyznał, że powód wykonał pokaz (...)i z tytułu tego pozwany dokonał na rzecz powoda zapłaty należnej mu kwoty w wysokości 14760 zł brutto. Pozwany podniósł jedynie zarzut, że okoliczność, iż pirotechnika nie została przez niego zapewniona wynika z winy powoda, który nie przedłożył mu odpowiednich dokumentów umożliwiających uzyskanie wymaganych zezwoleń od organów wydających zgodę na organizację imprezy masowej. W ocenie Sądu Rejonowego podniesiony przez pozwanego zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Rejonowy podkreślił, iż okolicznością bezsporną jest, że przedmiotowa impreza masowa, w tym pokaz realizowany przez pozwanego zostały przeprowadzone, a powód uzyskał za pokaz zapłatę od pozwanego. Dla Sądu oczywiste było, że pozwany, uzyskując wszelkie zezwolenia konieczne do przeprowadzenia takiej imprezy, musiał przedłożyć przed właściwymi organami odpowiednie, konieczne dokumenty. W innym przypadku organizowane przez pozwanego zdarzenie nie odbyłoby się. Zatem powód bądź wywiązał się z obowiązku przedłożenia odpowiednich atestów, bądź ich przedłożenie nie było konieczne. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd Rejonowy uznał, że niezapewnienie przez pozwanego oprawy pirotechnicznej nie wynikało z działania powoda, a wina leżała po stronie pozwanego. Wobec tego powód na podstawie § 5 pkt a umowy łączącej strony miał prawo nałożyć na pozwanego karę umowną. Ponadto Sąd Rejonowy wskazał, że kara umowna powinna być wyrażona wprost w pieniądzu albo przez wskazanie parametrów odnoszących się do zabezpieczonego świadczenia, które umożliwiają ustalenie jej wysokości. Nie może ona nigdy przybrać postaci na przykład świadczenia rzeczy. Z art. 483 § 1 k.c. wynika, że wysokość kary umownej musi być "określona" w treści umowy. Dodatkowo kara ta powinna być w chwili zastrzegania wyrażona kwotowo. Nie rodzi to jednak konieczności podania konkretnej sumy pieniężnej stanowiącej karę umowną. Strony mogą więc określić wysokość kary pośrednio, poprzez wskazanie podstaw jej określenia; karę oznaczyć można więc poprzez podanie konkretnej kwoty, ale również w jakimś ułamku lub procencie w odniesieniu do wartości świadczenia głównego. Określenie kary może zatem nastąpić przez wskazanie kryteriów, którymi posługując się, możliwym będzie wskazanie sumy, jaką dłużnik zobowiązany będzie zapłacić wierzycielowi. W przedmiotowej sprawie strony ustaliły, iż ewentualna kara umowna za niewykonanie zobowiązania przez pozwanego stanowić będzie 10 % wynagrodzenia,
W § 3 pkt 1 umowy strony ustaliły zaś, że powodowi będzie przysługiwać wynagrodzenie w kwocie 12000 zł netto. W związku z tym w przypadku niewywiązania się przez pozwanego z postanowień umowy powód mógł nałożyć na pozwanego karę umowną w wysokości 10 % od kwoty netto, a nie jak to uczynił powód od kwoty brutto. Wobec powyższego Sąd Rejonowy na podstawie art. 483 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1200 zł. O odsetkach Sąd orzekł zgodnie z art. 481 § 1 i 2 zd. 2 k.c., zasądzając je od dnia następnego po dniu kiedy upłynął termin zapłaty wskazany w nocie odsetkowej, tj. od dnia 5 listopada 2015 r. do dnia zapłaty. W pozostałej części powództwo jako niezasadne zostało oddalone, o czym Sąd Rejonowy orzekł w pkt 2 wyroku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 98 i 99 k.p.c. Apelację od wyroku Sądu Rejonowego złożył pozwany zaskarżając go w pkt-ach 1 i 3. Zaskarżonemu wyrokowi pozwany zarzucił; I. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym: 1) art. 65 k.c – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego dokonanie błędnej wykładni oświadczeń woli stron, a w konsekwencji pominięcie rzeczywistego celu umowy i zamiaru stron przy jej zawieraniu, co doprowadziło do uznania, iż pozwany był bezwzględnie zobowiązany do zapewnienia pirotechniki podczas pokazów motorowych, 2) art. 483 § 1 k.c – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do uznania, iż w niniejszej sprawie pozwany jest zobowiązany do zapłaty kary umownej na rzecz powoda, albowiem nie wywiązał się należycie z przedmiotowej umowy II. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym; 1) art. 207 § 6 k.p.c - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które w konsekwencji doprowadziło do pominięcia dowodów zawnioskowanych przez stronę pozwaną – w postaci przesłuchania świadków oraz strony, a które nie były wnioskami spóźnionymi, 2) art. 217 § 1 w zw. z § 3 k.p.c - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji pominięcie dowodów zawnioskowanych przez stronę pozwaną (przesłuchanie świadków oraz strony), pomimo, iż nie były one wnioskami spóźnionymi, a nadto nie powodowały zwłoki w prowadzeniu przedmiotowego postępowania, zaś okoliczności sprawy absolutnie nie zostały dotychczas wyjaśnione, 3) art. 227 w zw. z art. 217 k.p.c – poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji pominięcie dowodów z przesłuchania świadków oraz strony, wnioskowanych przez pozwanego, które to były niezwykle istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, 4) art. 229 k.p.c – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż strona pozwana przyznała, iż była zobowiązana do zapewnienia pirotechniki podczas pokazów motorowych powoda, 5) art. 299 w zw. z art. 302 § 1 k.p.c – poprzez niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji pominięcie dowodu z przesłuchania strony pozwanej, podczas gdy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności nie zostały wyjaśnione i pozostawały sporne pomiędzy stronami, 6) art. 233 k.p.c w zw. z art. 227 k.p.c w zw. z art. 232 k.p.c – poprzez przekroczenie przez sąd granic swobodnej oceny materiału dowodowego, poprzez brak należytego wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz dowolną, sprzeczną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń, w konsekwencji czego sąd nie wiedzieć dlaczego uznał, iż:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.