Sygn. akt XV 914/15 Gdańsk, dnia 28 grudnia 2016 r. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy w Gdańsku XV Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Weronika Klawonn Protokolant: st. Milena Gołaś po rozpoznaniu 21 grudnia 2016 r. na rozprawie sprawy z powództwa A. K. przeciwko M. B. o zapłatę
(1)– rozprawa z 26 sierpnia 2016 r. adn. 00:17:36 i nast., zeznania powoda – rozprawa z 7 grudnia 2016 r. adn. 00:50:59, zeznania pozwanej – rozprawa z 7 grudnia 2016 r. adn. 01:52:42, fotografia SMS k.22, k. 24) 2.
- Pismem z dnia 3 sierpnia 2015 r. powód wezwał pozwana do zapłaty kwot objętych żądaniem pozwu z 22 października 2015 r. (Dowód: pismo k. 91) 2.
- Dnia 29 grudnia 2015 r. powód zapłacił składkę ubezpieczenia OC R. (...) 173 zł. Kolejną składkę w kwocie 339 zł. 86 gr powód zapłacił 24 marca 2016 r. (Razem 512 zł. 86 gr. ) (Dowód: wydruk historii rachunku k, 332 – 333, k. 260 – 261) 2.
- Pismem z dnia 19 lutego 2016 r. powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 4000 zł. tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z samochodu za okres od lipca 2015 r. po 500 zł. miesięcznie. (Dowód: Wezwanie k. 267)
- Ocena dowodów 3.
- Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia Sąd ustalił dokonując weryfikacji twierdzeń stron w oparciu o zaoferowane przez nie dowody. Zasadniczą grupę dowodów stanowiły wydruki dotyczące operacji na rachunkach bankowych, zaświadczenia z banków, umowa kredytowa. Dane wynikające z tych dokumentów pozwalały na dokonanie ustaleń co do tego, jakie konta bankowe strony posiadały, jakiego rodzaju wydatki były ponoszone poprzez transakcje bankowe. Strony przedstawiły także dokumenty prywatne w postaci umów najmu lokalu mieszkalnego przy ul. (...), co pozwoliło na ustalenie, na jaki konto wpływał czynsz najmu z tego lokalu. Zresztą sam przepływ środków pomiędzy poszczególnymi kontami oraz wysokość wydatków były zasadniczo niesporne. Spór ogniskował się wokół przyczyny prawnej ich ponoszenia i w konsekwencji obowiązku zwrotu. 3.
- Sąd na żądanie powoda przeprowadził dowód z przesłuchania świadków H. K. i H. G. na okoliczności związane z zawarciem przez strony umowy co do współwłasności lokalu mieszkalnego przy ul (...). Zgodnie z art. 246 k.p.c jeżeli ustawa lub umowa stron wymaga dla czynności prawnej zachowania formy pisemnej, dowód ze świadków lub z przesłuchania stron w sprawie pomiędzy uczestnikami tej czynności na fakt jej dokonania jest dopuszczalny w wypadku, gdy dokument obejmujący czynność prawną został zgubiony, zniszczony lub zabrany przez osobę trzecią, a jeżeli forma pisemna była zastrzeżona tylko dla celów dowodowych także w wypadkach określonych w kodeksie cywilnym. Skoro powód twierdził, że dokument umowy został zgubiony względnie zniszczony, Sąd zdecydował o przeprowadzeniu dowodów osobowych. Zdaniem Sądu zeznania powołanych świadków nie pozwoliły na pozytywną weryfikację tezy powoda o tym, że strony na piśmie zawarły umowę, w myśl której w zamian na spłatę zobowiązania kredytowego na zakup samochodu N. powód miałby stać się współwłaścicielem mieszkania przy ul. (...). Świadek H. K. (rozprawa 24 sierpnia 2016 k. 231) – ojciec powoda potwierdził, że przekazał środki na spłatę zadłużenia za samochód N.. Oświadczył też, że widział dokument umowy, która została zatytułowana jako pożyczka. Deklarowana przez powoda treść umowy w żadnym razie nie odpowiada umowie pożyczki. Należy podkreślić, że umowa konstrukcja umowy pożyczki jest powszechnie znana i raczej nie jest możliwe, aby strony nadały taki tytuł umowie, której treścią miało być „dopisanie powoda do mieszkania”. Świadek nie pamiętał treści umowy, a w szczególności tego, czy w tym dokumencie były postanowienia dotyczące przeniesienia udziału we współwłasności na rzecz powoda. W zeznaniach świadka pojawia się tez wątek nie wskazywany przez powoda, o częściowym finansowaniu przez świadka także zakupu mieszkania przy ul. (...). Dlatego też Sąd nie dal wiary zeznaniom świadka w powyższym zakresie. Świadek H. G. zeznał, że to on sam poradził powodowi spisanie umowy. Wskazywał, że kuzyn (powód) miał spłacić kredyt za N. w dwóch ratach i w zamian zostać współwłaścicielem mieszkania przy ul. (...). Umowa wg. twierdzeń powoda miała zostać spisana na przełomie 2010/2011 r. Tymczasem pierwsza część raty za N. została wpłacona niedługo po jego zakupie jeszcze w 2008 r. Świadek samego dokumentu umowy nie widział. O tym, że została spisana miał się dowiedzieć od powoda. O umowie mówił także sam pozwany zeznając w charakterze strony. Użył tych samych sformułowań, co jego ojciec: „dżentelmeńska umowa” , „umowa pożyczki”. Zdaniem Sądu same dowody osobowe nie pozwalają na dokonanie pozytywnych ustaleń co do istnienia umowy pomiędzy stronami oraz jej treści. Okoliczności towarzyszące jej ewentualnemu zawarciu też na to nie wskazują. Pozwana od początku pozostawała właścicielką lokalu przy ul. (...), ona zawierała umowę kredytu, a raty były spłacane z konta w (...) Banku. W tamtym czasie nie było oznak kryzysu związku stron, co mogłoby uzasadniać spisanie umowy. Strony wspólnie ponosiły wydatki, razem zaciągnęły kredyt na zakup mieszkania przy ul. (...). 3.
- Sąd przeprowadził także dowód z zeznań świadków P. Z., A. B.
(2)na okoliczność możliwości korzystania przez powoda z Samochodu R. (...) po lipcu 2015 r. Świadkowie zgodnie wskazywali na awarię samochodu, jako początek konfliktu o używanie samochodu. Z ich zeznań, jak i z treści wiadomości SMS wynikało, że odmowa dostępu powodowi do samochodu miała wymusić aktywny udział w rozwiązaniu problemu spłaty kredytu za mieszkanie. 3.4. Sąd przeprowadził także dowód z przesłuchania stron. W znacznej części zeznania stron pokrywają się z danymi wynikającymi z dokumentów. Pozwoliły jednak od odtworzenie sytuacji w związku w zakresie ustaleń dotyczących ponoszenia kosztów utrzymania i spłaty zobowiązań. Powód podkreślał, że szereg wydatków ponosił z własnych środków, spłacał zobowiązania pozwanej i wspólne zobowiązania stron. Z kolei pozwana zwracała uwagę na to, że przez szereg lat strony tworzyły związek, nie tylko emocjonalny, ale także ekonomiczny, a wydatki były pokrywane z tego konta, na którym właśnie były środki. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda w zakresie dotyczącym zawarcia umowy z pozwaną co do współwłasności mieszkania przy ul. (...). Jej istnienie potwierdza ojciec powoda, który jednak nie pamięta jakiejkolwiek treści dokumentu (poza tytułem), kuzyn, który nigdy umowy nie widział, a jedynie miał rozmawiał o koniczności jej spisania z powodem oraz sam powód. Wobec jednoznacznego zaprzeczenia tej okoliczności przez pozwaną nie można tych zeznań uznać za dostateczne dla stwierdzenia istnienia zobowiązania. Powód podkreślał, że pozwana przez kolejne lata nie wywiązywała się z umowy. Mimo to w treści oświadczenia z 10 sierpnia 2012 r., kiedy strony podjęły próbę ponownego związku, nie nawiązano do wcześniejszych ustaleń. 4. Postawa prawna wyroku 4.1. Prawo pozytywne nie zawiera definicji legalnej konkubinatu. Można jednak przyjąć, że chodzi o związek trwały, połączony więzami uczuciowymi, fizycznymi i ekonomicznymi, to jest wspólnym planowaniem i podejmowaniem ważnych decyzji oraz wspólnym ponoszeniem kosztów egzystencji. Jednakże samo istnienie konkubinatu nie jest źródłem jakichkolwiek roszczeń majątkowych pomiędzy konkubentami co do majątku nabytego w czasie trwania konkubinatu. Nie ma możliwości wypracowania jednej uniwersalnej podstawy prawnej mającej zastosowanie do rozliczeń majątkowych między konkubentami. Różnorodność i komplikacja stosunków majątkowych pomiędzy konkubentami nakazuje poszukiwanie właściwej podstawy prawnej, co wynikać ma z konkretnie ustalonego stanu faktycznego. Do rozstrzygnięcia zaistniałych na tym tle problemów mają zastosowanie przepisy o współwłasności, spółce cywilnej, bezpodstawnym wzbogaceniu, zleceniu, świadczeniu usług, czy nawet przepisów prawa pracy. W niektórych sytuacjach jest możliwe stosowanie analogii z majątku wspólnego małżonków (art. 31 § 1 krio), co jednak wymaga szczególnej weryfikacji . 4.2. Powód zgłosił szereg żądań, z których każde wywodził z właściwej danemu zobowiązaniu konstrukcji prawnej. Dlatego też Sąd dokonując oceny zasadności poszczególnych roszczeń odniesie się do proponowanych przez powoda podstaw prawnych. 4.3. Żądanie wynikające z umów Powód domagał się zapłaty kwoty 59600 zł. (strona szósta pozwu) ze względu na niewykonanie przez pozwaną umowy, na podstawie której w zamian za zapłatę przez powoda całości wspólnych zobowiązań kredytowych na zakup samochodu N. miał stać się współwłaścicielem mieszkania przy ul. (...) w G.. Jak już wskazano, powód nie wykazał w niniejszym postępowaniu, że taka umowa została w ogóle zawarta. Skoro zatem nie istnieje powoływane przez powoda źródło zobowiązania, nie jest zasadne roszczenie, które miało z niego wynikać. Sąd rozważał jednak, czy pomimo braku umowy nie roszczenie powoda nie ma swego uzasadnienia w stosunku obligacyjnym wynikającym z innej podstawy. Powód bowiem spłacić wspólne zobowiązanie stron wynikające z umowy kredytu na zakup samochodu N.. Można założyć ze zobowiązanie z tytułu kredytu miało charakter solidarny (umowa kredytu nie została złożona do akt sprawy). Zgodnie z art. 376 § 1 k.c. jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych. Strony w tamtym czasie pozostawały w konkubinacie – trwałym związku. Spłata zadłużenia nastąpiła w 2008 r. ze środków pochodzących ze sprzedaży samochodu, który powód wygrał w konkursie, a część ze środków pochodzących od ojca powoda – w związku z konicznością uregulowania istniejących zadłużeń wobec zamiaru zaciągnięcia kredytu mieszkaniowego. W tamtym czasie relacja stron zakładała wspólne życie, wspólne prowadzenie inwestycji i wspólne ponoszenie wydatków. Strony pozostając w stałym związku nie zakładały wzajemnych rozliczeń. Razem korzystały z zakupionego samochodu, a następnie po jego sprzedaży kupiły kolejny pojazd, z który również stanowił ich współwłasność. Ta relacja nie zakładała wiec dzielenia po połowie wydatków, czy pokrywania poszczególnych zobowiązań. Powołany art. 376 § 1 k.c. nie może zatem stanowić podstawy roszczenia powoda o zwrot choćby części spełnionego na rzecz kredytodawcy świadczenia. 4.4. Żądania wynikające z subrogacji względnie bezpodstawnego wzbogacenia. 4.4.1. Powód powoływał się na fakt spełnienia zobowiązań pieniężnych pozwanej w odniesieniu do następujących żądań:
- a)9669 zł. 57 gr. – spłata karty kredytowej (grudzień 2010 r.)
- b)4980 zł. – spłata kredytu na zakup telewizora, (sierpień 2012)
- c)3760 zł. 55 gr. – spłata zobowiązań pozwanej (styczeń 2012 r. -wrzesień 2013)
- d)3000 zł. - spłata zadłużenia wobec A. J. (kwiecień 2014)
- e)6597 zł. 28 gr. – spłata zobowiązań pozwanej związanych z mieszkaniem przy ul. (...) (2012 – 2014) W ocenie Sadu żądania te w większości nie zasługują na uwzględnienie.(pkt
- a)- d)). Jako podstawę swych żądań w tym zakresie powód wskazał przepisy dotyczące rozliczenia spółki cywilnej lub bezpodstawnego wzbogacenia. (str. 8 uzasadnienia pozwu k. 6v) Sąd jednak w pierwszej kolejności rozważał możliwość zastosowania przepisów dotyczących subrogacji tj. wstąpienia w prawa zaspokojonego wierzyciela. 4.4.2. Zgodnie z art. 518 § 1 pkt 2) k.c. osoba trzecia, która spłaca wierzyciela nabywa spłaconą wierzytelność, jeżeli działa za zgoda dłużnika w celu wstąpienia w prawa wierzyciela; zgoda dłużnika powinna być pod nieważnością wyrażona na piśmie. Powód w żadnym razie nie wskazywał na to, że pozwana wyraziła w formie pisemnej zgodę na wstąpienie powoda w prawa jej wierzycieli. Nie doszło zatem do konwersji zobowiązania. 4.4.3. Dalej powód powoływał się na instytucję bezpodstawnego wzbogacenia, wskazując, że dzięki spłacie zadłużenia przez powoda pozwana została wzbogacona kosztem jego majątku. Zgodnie z art. 405 k.c. kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Zasada ta znajduje swe zastosowanie w szczególności do świadczenia nienależnego (art. 410 § 1 kc). W świetle powołanego art. 405 kc można przyjąć, że zobowiązanie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia powstaje przy istnieniu trzech przesłanek, które muszą być spełnione kumulatywnie. Po pierwsze musi wytworzyć się sytuacja, w której następuje przejście jakichś walorów majątkowych z majątku jednego podmiotu do majątku innego podmiotu. Po jednej stronie następuje więc wzbogacenie, zaś po drugiej zubożenie. Po drugie pomiędzy wzbogaceniem a zubożeniem musi istnieć związek tego rodzaju, że są to niejako dwie strony tego samego zjawiska. Po trzecie wzbogacenie musi nastąpić bez podstawy prawnej. Szczególnym rodzajem bezpodstawnego wzbogacenia jest spełnienie świadczenia nienależnego. Instytucja bezpodstawnego wzbogacenia dla rozliczenia konkubinatu znajduje swe zastosowanie zasadniczo wówczas, gdy dają się w na tle ogółu relacji stron wyodrębnić masy majątkowe każdego z konkubentów. Tak dzieje się wówczas, gdy strony nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, stosują wyraźny podział wydatków i następuje powiększenie majątku jednego z nich kosztem majątku drugiego. Jak wynika z dokonanych przez Sąd ustaleń strony prowadziły wspólne gospodarstwo. Bieżące wydatki pokrywały ze środków pochodzących z ich wynagrodzenia. Opłat dokonywała ta osoba, która miła dostęp do przelewów internetowych. 4.4.3.1. Zadłużenie na kwotę 9669 zł. 57 dotyczyło karty kredytowej przypisanej do konta pozwanej w (...) Banku. Powstało do grudnia 2010 r., kiedy to strony prowadziły wspólne gospodarstwo, mieszkały razem w mieszkaniu przy ul. (...), a powód nie posiadał osobnego czynnego konta bankowego. Strony zaspokajały swoje potrzeby wspólnie. Przyczyną natychmiastowej spłaty zadłużenia była chęć uzyskania kredytu na zakup wspólnego mieszkania. Jakkolwiek karta kredytowa formalnie była wystawiona na pozwaną, to nie można powiedzieć, że dług z nią związany dotyczył wyłącznie jej wydatków. Dlatego też zdaniem Sądu roszczenie regresowe nie jest uzasadnione. Nie ma podstaw do ustalenia, że na skutek spłaty zadłużenia z karty kredytowej pozwanej doszło do jej wzbogacenia. 4.4.3.2. Podobnie należy ocenić spłatę zadłużenia z kredytu na zakup telewizora. Umowa kredytu została formalnie zaciągnięta przez pozwaną jeszcze w 2011, kiedy strony kupowały telewizor do nowego mieszkania. Z telewizora, co oczywiste korzystały wspólnie. Spłata kredytu nastąpiła w 2012 r., kiedy strony odnowiły swój związek i z inicjatywy powoda podpisały oświadczenie o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa. Pozwana nie jest wzbogacona kosztem powoda, gdyż zakupiony telewizor stanowi współwłasność stron. 4.4.3.3. Nie stanowi także bezpodstawnego wzbogacenia po stronie pozwanej splata zadłużenia wobec A. J.. Pożyczone pieniądze służyły realizacji wspólnych wydatków stron związanych z zagranicznymi wycieczkami. Spłata tego zadłużenia a konta powoda nie była przysporzeniem na rzecz pozwanej lecz rezultatem ich uzgodnień co do wspólnego gospodarstwa domowego. 4.4.3.4. Podobnie dokonywanie przez powoda opłat za różnego rodzaju świadczenia przypisane pozwanej w ocenie Sądu wynikały z faktu prowadzenia wspólnego gospodarstwa i wzajemnych uzgodnień, a nie stanowiły o przesunięciach majątkowych. 4.4.3.5. Sąd natomiast inaczej ocenił poczynione przez powoda wydatki związane z mieszkaniem przy ul. (...). Pozwana podkreślała, że mieszkanie to stanowiło jej wyłączny majątek. Samodzielnie spłacała zobowiązanie kredytowe z nim związane. Nie zamierzała przenieść udziału we współwłasności na rzecz powoda. W tej sytuacji zobowiązania dotyczące tego mieszkania nie mogły być objęte porozumieniem co do prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego. Wzbogacenie pozwanej kosztem majątku powoda polegało na zmniejszeniu jej pasywów poprzez spłatę obciążających ja zobowiązań. Pozwana winna była liczyć się z obowiązkiem zwrotu korzyści, skoro cały czas prezentowała stanowisko, że mieszkanie przy ul. (...) stanowi jej wyłączną własność. Nie jest zdaniem Sądu dostatecznym argumentem niweczącym roszczenie powoda ten, że czynsz z najmu mieszkania wpływał na wspólne konto stron. Skoro strony prowadziły wspólne gospodarstwo domowe, to oczywistym było, ze dochody każdego z nich (także pożytki cywilne z rzeczy) będą przeznaczane na zaspokojenie wspólnych potrzeb. Sąd uznał jednak, że powód nie wykazał, aby ujęta w zestawieniu (k. 298v.) kwota 184 zł. 50 gr. na rzecz (...) dotyczyła mieszkania przy ul. (...). Dlatego też zasądził na jego rzecz kwotę 6412 zł. 78 gr. – obejmująca pozostałe wydatki objęte zestawieniem. 4.5. Żądania wywodzone ze współwłasności. Powód jako podstawę wskazał istniejącą pomiędzy stronami współwłasność w odniesieniu do następujących roszczeń: - zapłaty 60000 zł. – jako połowy ceny zakupu samochodu R. (...) w 2012, - 1927 zł. 22 gr. – zapłata połowy kosztów naprawy samochodu R. (...) - 7322 zł. 57 gr. – zapłata połowy kosztów ubezpieczenia na życie oraz ubezpieczenia niskiego wkładu własnego w związku z umową kredytu na zakup mieszkania przy ul. (...). - 2678 zł. 38 gr. – zapłata połowy poniesionych przez powoda kosztów naprawy samochodu N. - 1527 zł. 89 gr.- wydatki na zagraniczne wyjazdy stron, - 512 zł. 86 gr. – ubezpieczenie samochodu R. (...) W ocenie Sądu większość ze głoszonych na tej podstawie żądań nie zasługiwała na uwzględnienie. 4.5.1. Strony w 2012 r. dokonały zakupu samochodu marki R. ze środków pochodzących ze sprzedaży N., który był przedmiotem ich współwłasności. W żadnym razie nie można przyjąć, że zapłata ceny nastąpiła ze środków stanowiących majątek powoda. Podobnie rzecz się miała z kosztami poniesionych w 2012 r. napraw. Ich koszt wynosił w 2012 r. 1940 zł. faktura na kwotę 1914 zł. 44 gr. pochodzi z 2014 r. Koszty naprawy samochodu stanowiły normalny wydatek poniesiony w związku z prowadzeniem przez strony wspólnego gospodarstwa. 4.5.2. Koszty ubezpieczenia na życie oraz ubezpieczenia niskiego wkładu stanowiły wydatek związany z zaciągnięciem umowy kredytu na zakup wspólnego mieszkania. Jedna z wpłat została dokonana w 2010 r. (7830 zł.) zaś druga w 2014 r. (6485 zł.). Świadczenia te nie tyle stanowiły ciężar związany z rzeczą wspólną tj. mieszaniem lecz spłatę wspólnego zobowiązania z tytułu umowy ubezpieczenia. Jak już wskazano treść łączącego strony stosunku (relacji konkubinatu) nie uzasadnia roszczenia regresowego powoda co do powołowy spłaconej wierzytelności. 4.5.3. Sąd uznał, że nie zasługują na uwzględnienie także żądania dotyczące zwrotu połowy kosztów naprawy samochodu N. oraz kosztów wyjazdów zagranicznych. W okresie ponoszenia tych wydatków stanowiły one normalną pozycję wspólnego budżetu stron. Wynikały ze wspólnego prowadzenia gospodarstwa domowego. 4.5.4. Sąd natomiast uznał za zasadne roszczenie powoda co do zwrotu poniesionych przez niego kosztów ubezpieczenia OC samochodu R. (...). Powód dokonywał wpłat kolejnych składek w sytuacji, gdy był już pozbawiony posiadania samochodu, a korzystała z niego wyłącznie pozwana. Strony już wówczas nie pozostawały w związku. Pozwaną obciąża więc obowiązek pokrycia połowy kosztów ubezpieczenia – zgodnie z art. 207 k.c. 4.6. Roszczenie z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystnie z rzeczy. Powód domagał się kwoty 5000 zł. tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez pozwaną z samochodu R. (...) za okres od lipca 2014 r. przez kolejne 10 miesięcy po 500 zł. za miesiąc. Jak wynika z dokonanych przez Sąd ustaleń w tym okresie powód pomimo przysługującego mu prawa własności nie mógł korzystać z samochodu. Sąd podziela stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z 19 marca 2013 r. (III CZP 88/12), że współwłaściciel może domagać się od pozostałych współwłaścicieli, korzystających z rzeczy wspólnej z naruszeniem art. 206 k.c. w sposób wyłączający jego współposiadanie, wynagrodzenia za korzystanie z tej rzeczy na podstawie art. 224 § 2 lub art. 225 k.c. Zgodnie z art. 225 k.c. obowiązki samoistnego posiada w złej wierze są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w zlej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego. Z kolei obowiązki posiadacza rzeczy dobrej wierze, który dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wdanie rzeczy określa art. 224 § 2 k.c. Taki posiadacz jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej pogorszenie zużycie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić poprane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył. Oznacza to, że roszczenie współwłaściciela przeciwko drugiemu współwłaścicielowi o zapłatę wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy ponad przysługujący udział jest uzależniona między innymi od złej wiary posiadacza. Jak wynika z dokonanych przez Sądu ustaleń strony początkowo uzgodniły sposób korzystania z samochodu uwzględniający prawo własności każdej z nich. Jednak od lipca 2014 r. powód nie ma możliwości korzystania z samochodu, gdyż znajduje się on w wyłącznym posiadaniu pozwanej. Pozwana ma świadomość uprawnień właścicielskich powoda. Korzystając z samochodu z wyłączeniem powoda pozostaje w złej wierze. Dlatego też jest zobowiązania do zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z samochodu ponad przysługujący jej udział. Pozwana nie kwestionowała wysokości miesięcznego wynagrodzenia (zaprzeczając zasadzie roszczenia). Zdaniem Sądu odpowiada ono co najmniej połowie kosztów wypożyczenia samochodu marki R. (...) w rozliczeniu miesięcznym. Ogólnie dostępne oferty wypożyczalni opiewają nawet na wyższe kwoty. 4.7. Odsetki. Zobowiązania związane z wynagrodzeniem za bezumowne korzystanie z rzeczy, dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia, czy rozliczenia ciężarów dotyczących rzeczy wspólnej maja charakter zobowiązań bezterminowych w rozumieniu art. 455 k.c. W myśl tego przepisu jeżeli termin świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Świadczenie pieniężne stało się zatem wymagalne w terminach wskazanych w wezwaniu do zapłaty. Wobec niespełnienia świadczenia dłużnik pozostawał w opóźnieniu, toteż z mocy art. 481 §1 i §2 k.c. zobowiązany jest do zapłaty ustawowych odsetek za opóźnienie. 5. Koszty procesu O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą ich stosunkowego rozdzielenia wynikającą z art. 100 k.p.c. Sąd ustalił, że powód przegrał sprawę w 90%. Żądanej kwoty 114936 zł. zasądzono 11668 zł. Na mocy art. 108 § 1 k.p.c. Sąd orzekł jedynie o zasadzie ponoszenia kosztów procesu, ich szczegółowe wyliczenie pozostawiając referendarzowi sądowemu. 1 W dalszej części uzasadnienia Sąd będzie posługiwał się na oznaczenie numeru konta jego ostatnimi ośmioma cyframi)