z art. 31 § 2 kk II. W dniu 16 lutego 2016r R. w mieszkaniu przy ul. (...), wspólnie zamieszkując z konkubiną A. K., uderzył pokrzywdzoną pięścią w twarz, a następnie kopał ją po ciele, w wyniku czego A. K. doznała ogólnych potłuczeń głowy, pośladka prawego i pleców, co naruszyło czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres nie przekraczający 7 dni, w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał w stopniu znacznym ograniczoną zdolność do pokierowania swoim postępowaniem tj. o czyn z art.157 § 2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk III. W dniu 27 maja 2016r R. w mieszkaniu przy ul. (...), stosując przemoc zmuszał funkcjonariuszy Zespołu (...) Komendy Powiatowej Policji w R. st. sierż. K. K.
z art. 31 § 2 kk opisanego w pkt I części wstępnej wyroku i za to na podstawie art.
z art. 31 § 2 kk skazuje go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
z art. 31 § 2 kk oraz z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk. Z uwagi na wątpliwości co do stanu psychicznego oskarżonego D. P. został on poddany badaniu przez biegłych psychologów oraz biegłego psychologa. Biegli uznali, iż oskarżony cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową (w momencie badania epizod mieszany), nerwicę natręctw oraz zaburzenia osobowości. Z uwagi na obecność obniżonego nastroju, zmienny napęd, obecność lęku, niepokoju i innych natrętnych czynności, jak również skłonność do dysforii biegli uznali, iż w chwili popełnienia zarzucanych czynów oskarżony miał w nieznacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia swoich czynów i znacznie ograniczoną zdolność pokierowania swoim postępowaniem w myśl art. 31 § 2 kk. Równocześnie biegli zaznaczyli, że oskarżony od kilku lat pozostaje pod opieką psychiatrów, których zmienia z powodu nieufności i obawy przed niewłaściwym leczeniem i diagnozą. Korzysta również z leczenia szpitalnego, jednakże szybko je przerywa. Dowód: - wyjaśnienia oskarżonego (k. 95 – 96, 118 – 119, tom II: k. 28v.) - karta karna (k. 85 – 86) - odpis wyroku o sygn. II K (...) (k. 103, 153) - opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna (k. 140 – 146) Postawa oskarżonego, który w trakcie postępowania sądowego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów stanowi linię jego obrony i nie może zostać zaakceptowana przez Sąd. Pokrzywdzona A. K. w obszernych i wyczerpujących zeznaniach przyznała, iż przez pewien czas pozostawała z oskarżonym w związku konkubenckim. Na początku 2016 r. oskarżony wyprowadził się. Dodała, iż po tym fakcie oskarżony zaczął ją nachodzić. Nadto uporczywie dzwonił na jej telefon komórkowy. Wysyłał również wiadomości tekstowe. W ich treści zawierał groźby zabójstwa. Pokrzywdzona przyznała, iż boi się oskarżonego, który jest bardzo zazdrosny. Równocześnie przyznała, iż w lutym 2016 r. spotkała się z oskarżonym w swoim mieszkaniu przy ul. (...) w R.. Wspólnie oglądali zdjęcia. W pewnym momencie oskarżony wpadł w szał i pchnął pokrzywdzoną, w wyniku czego rozbiła sobie głowę. Pokrzywdzona podkreśliła, iż po tym zdarzeniu chciała zerwać kontakt z oskarżonym, który nadal uporczywie ją nękał i nachodził. Każdego dnia wykonywał kilkadziesiąt połączeń. Czekał na nią pod blokiem. Równocześnie z uwagi na upływ czasu A. K. nie pamiętała szczegółów zdarzenia z dnia 27 maja 2016 r. Przyznała jednak, iż w tym dniu oskarżony wdarł się do jej mieszkania i mimo jej wyraźnych poleceń nie opuścił go. W tym czasie w mieszkaniu przebywali funkcjonariusze Policji. Oskarżony uderzył pięścią w twarz jednego z funkcjonariuszy. Nadto z zeznań pokrzywdzonej wynika, iż zachowanie D. P. miało negatywny wpływ na jej dziecko. K. K.
z art. 31 § 2 kk polegającego na tym, że w okresie od 23 lutego 2016 r. do 27 maja 2016 r. w R. uporczywie nękał A. K. w ten sposób, że wielokrotnie nachodził ją w miejscu zamieszkania, uderzał w drzwi jej mieszkania, wyzywał ją słowami wulgarnymi, obserwował ją w pobliżu miejsca jej zamieszkania, nagabywał ją, zaczepiał, szarpał i popychał oraz wielokrotnie wysyłał na jej telefon krótkie wiadomości tekstowe, jak również wielokrotnie dzwonił i kierował wobec niej groźby pozbawienia życia, co wzbudziło u A. K. uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, a także istotnie naruszyło jej prywatność; - z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk polegającego na tym, że w dniu 16 lutego 2016 r. w R. w mieszkaniu przy ul. (...), wspólnie zamieszkując z konkubiną A. K., uderzył ją pięścią w twarz, a następnie kopał po ciele, w wyniku czego A. K. doznała ogólnych potłuczeń głowy, pośladka prawego i pleców, co naruszyło czynności narządów jej ciała na okres poniżej dni 7; - z art. 222 § 1 kk i art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk polegającego na tym, że w dniu 24 maja 2016 r. w R. w mieszkaniu przy ul. (...), stosując przemoc zmuszał funkcjonariuszy Zespołu (...) Komendy Powiatowej Policji w R. – st. sierż. K. K.
kk odpowiedzialności karnej podlega osoba, która uporczywie nęka inną osobę lub osobę jej najbliższą wzbudzając u pokrzywdzonego uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jego prywatność. Znamię „uporczywego nękania” oznacza ustawiczne dręczenie, trapienie, niepokojenie (czymś) kogoś; dokuczanie komuś, nie dawanie chwili spokoju" ( Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. 2, Warszawa 1984, s. 317), a zatem wszelkie te zachowania, które powodują przykrość pokrzywdzonemu, wyrządzają mu krzywdę czy powodują dyskomfort. Niewątpliwie w pojęciu nękania mieści się powtarzalność zachowań sprawcy. Przestępstwo to ma charakter materialny; konieczne jest bowiem wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia u pokrzywdzonego uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia lub istotnego naruszenia jego prywatności . Z uwagi na występujące w przepisie znamię uporczywości, należy uznać, że ta część znamion musi być objęta zamiarem bezpośrednim, natomiast znamię skutku (w postaci wzbudzenia u pokrzywdzonego poczucia zagrożenia lub istotnego naruszenia jego prywatności) może być objęte zarówno zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Jeśli zaś chodzi o czyn z art. 157 § 1 i 2 kk, a zwłaszcza skutek o jakim mowa w tym przepisie, to jego wywołanie musi być objęte umyślnością sprawcy co wymaga ustalenia, iż chciał on spowodować albo przynajmniej godził się ze spowodowaniem uszczerbku naruszającego czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia. Można o tym wnioskować na podstawie intensywności siły fizycznej, użytych środków, umiejscowienia ciosów zadanych pokrzywdzonemu itp. Niewątpliwie oskarżony uderzając pięścią w miejsce szczególnie narażone na wystąpienie obrażeń, tj. w twarz pokrzywdzonej, a następnie kopiąc ją po ciele musiał liczyć się z tym, iż spowoduje określone obrażenia u A. K.. Opinia biegłego sądowego, który określił obrażenia jakich doznała pokrzywdzona jako „lekkie”, tj. trwające do siedmiu dni, pozwoliła na zakwalifikowanie zachowania oskarżonych jako występku z art. 157 § 2 k.k. W art. 224 kk ustawodawca spenalizował przestępstwo polegające na wywieraniu wpływu na czynności urzędowe organu administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego oraz przestępstwo zmuszania funkcjonariusza publicznego do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej. W art. 224 § 3 kk ustawodawca określił postać kwalifikowaną przestępstwa, o którym mowa w art. 224 § 2 kk. Znamieniem, od którego zależy surowsza odpowiedzialność sprawcy, jest następstwo w postaci ciężkiego lub średniego uszczerbku na zdrowiu. Przedmiotem bezpośredniego działania, jako znamienia czynu zabronionego określonego w art. 222 § 1 kk jest funkcjonariusz publiczny lub osoba do pomocy mu przybrana. Przepis art. 222 § 1 kk penalizuje naruszenie nietykalności cielesne funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy go przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Jest to typ kwalifikowany w stosunku do określonego w art. 217 § 1 kk przestępstwa naruszenia nietykalności człowieka, przy czym zaostrzenie odpowiedzialności następuje ze względu na związek naruszenia nietykalności funkcjonariusza z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych. Tak więc omawiane przestępstwo godzi nie tylko w nietykalność cielesną funkcjonariusza, lecz także w powagę reprezentowanego przez niego urzędu i niezakłóconą realizację zadań związanych z pełnioną funkcją. Użytemu w art. 222 § 1 kk pojęciu naruszenie nietykalności należy nadawać takie samo znaczenie, jak w art. 217 § 1 kk określającym ogólny typ tego przestępstwa. Naruszenie nietykalności funkcjonariusza jest przestępstwem umyślnym, przy czym do zastosowania przepisu art. 222 § 1 kk konieczne jest ustalenie, że sprawca obejmował swoją świadomością, że jego działanie skierowane jest przeciwko funkcjonariuszowi publicznemu lub osobie do pomocy mu przybranej oraz że ma ono związek z pełnieniem przez funkcjonariusza obowiązków służbowych. Dla bytu omawianego przestępstwa nie jest natomiast istotny rodzaj motywu kierującego sprawcą. W realiach niniejszej sprawy oskarżony przemocą zakłócał realizację zadań policjantów. Jeżeli naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza lub osoby do pomocy mu przybranej wywołane zostało ich niewłaściwym zachowaniem, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Zachowanie takie musi mieć miejsce przed naruszeniem nietykalności cielesnej i stanowić jego przyczynę. Nie ma przy tym znaczenia, która z wymienionych osób – a więc funkcjonariusz publiczny czy osoba do pomocy mu przybrana – zachowa się niewłaściwie oraz czyja nietykalność cielesna zostanie naruszona. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę realia przedmiotowej sprawy, nie można dopatrzyć się prowokacji w zachowaniu przybyłych na interwencję funkcjonariuszy Policji. Równocześnie nie ulega wątpliwości, iż D. P. uderzając pięścią w twarz st. sierż. K. K.
z art. 31 § 2 kk, Sąd na podstawie art.
z art. 31 § 2 kk skazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk, Sąd na podstawie art. 157 § 2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk skazał go na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 222 § 1 kk i art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2kk w zw. z art. 31 § 2 kk, Sąd na podstawie art. 224 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i art. 31 § 2 kk skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 193 kk w zw. z art. 31 § 2 kk, Sąd na podstawie art. 193 kk w zw. z art. 31 § 2 kk skazał go na karę 1 miesiąca pozbawienia wolności. Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk, Sąd na podstawie art. 190 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk skazał go na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk Sąd połączył wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę dyrektywy wymiaru kary z art. 53 kk. Wymierzając karę pozbawienia wolności Sąd kierował się przede wszystkim potrzebą wychowawczego oddziaływania na oskarżonego. Wymierzona kara powinna zapobiegać powrotowi oskarżonego na drogę przestępstwa, wywołać zmianę jego postępowania w przyszłości oraz skłonić do przestrzegania porządku prawnego. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości zarzucanych oskarżonemu czynów, a Sąd ocenił go jako wysoki, wpływa charakter dobra zaatakowanego przez oskarżonego oraz agresywny i uporczywy sposób działania. Oskarżony m.in. nękał, nachodził i groził pokrzywdzonej A. K. zabójstwem. Nadto naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji, jak również przemocą chciał zmusić funkcjonariuszy do zaniechania czynności służbowych. Zdaniem Sądu wdrażania oskarżonego do przestrzegania prawa i norm społecznych powinno przebiegać w warunkach zakładu karnego. Ma na to wpływ uprzednia karalność oskarżonego za czyn z art.
z art. 31 § 2 kk oraz art. 217 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk. Poprzedni wyrok zapadł w dniu 23 lutego 2015 r., a uprawomocnił się w dniu 03 marca 2015 r. Oskarżony dopuścił się kolejnych przestępstw już po niespełna roku, w okresie próby oraz pozostając pod dozorem kuratora. Dowodzi to, iż kara wolnościowa nie spełniła wobec oskarżonego swej funkcji prewencyjnej. Nie bez znaczenia jest również długotrwałość i uporczywość zachowania oskarżonego. Powyższe czyniło niemożliwym uwzględnienia wniosku oskarżonego o orzeczenia kary pozbawienia wolności z zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego jej zawieszenia. Nadto oskarżony był już skazany na karę pozbawienia wolności, zatem zgodnie z treścią art. 69 § 1 kk Sąd nie może wobec oskarżonego orzec ponownie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Równocześnie Sąd uznał, iż wobec oskarżonego niemożliwe jest zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Wprawdzie w czasie popełnienia czynów zabronionych D. P. miał w stopniu znacznym ograniczoną zdolność do pokierowania swoim postępowaniem, jednakże jego postawa zaprezentowana podczas postępowania czyni niemożliwym zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary. Mając na uwadze dyrektywy wymiaru kary z art. 53 kk, a w szczególności popełnienie wszystkich przestępstw z winy umyślnej, wysoki stopień społecznej szkodliwości, uprzednią karalność za przestępstwa przeciwko wolności, dość długi (ponad 3 miesięczny) okres działania w przypadku czynu z art.
kk, brak skruchy i żalu oraz nieprzeproszenie pokrzywdzonych uznać należało, że brak jest podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary. A. K. nadal obawia się oskarżonego. Jedynie kara izolacyjna może zabezpieczyć w sposób należyty ochronę prawnie chronionych pokrzywdzonych. Orzeczona kara będzie także miała wpływ na kształtowanie świadomości w społeczeństwie i ugruntuje przeświadczenie, że każda osoba dopuszczająca się tego typu przestępstw będzie bezwzględnie podlegała karze. Na podstawie art. 41a § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej A. K. na okres 3 lat i na odległość nie mniejszą niż 300 m. Na podstawie art. 627 kpk i § 11 ust. 2 pkt 3 i ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej A. K. kwotę 840 zł tytułem poniesionych kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych i od opłaty w sprawie. Sędzia:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.