II K 504/15 | Europaius

(1), powołując się na art. 43 ust 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 19.01.1982r. a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, II. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu A. C., powołuje się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 19.01.1981r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, III. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S. jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu Z. R., powołuje się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 19.04.1982r. a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, IV. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...) o internowaniu W. L.

(1), powołując się na art. 42 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 24.12.1981r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czym z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, V. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesuje prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu K. R., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 19.04.1982r. a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o inny poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, VI. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S. jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu E. M., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do sierpnia 1982r. a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną tj. o czym z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, VII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu T. S.

(1), powołując się na art. 42 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981 r. do 24.12.1981 r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnia komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, VIII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnie wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu A. S.

(1), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 14.04.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, IX. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S. jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnie wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu A. J.

(1), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 30.12.1981r. a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, X. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981 r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzje nr (...)o internowaniu W. G.

(1), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 19.01.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XI. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S. jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu Z. Ł.

(1), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 05.01.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu A. M., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 04.02.1982r. a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XIII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu H. M.

(1), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzoną od 13.12.1981r. do 29.04.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XIV. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu Z. B., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzoną od 13.12.1981r. do 14.01.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XV. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydal nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu K. P., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 06.04.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy do innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XVI. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu J. Ż., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 28.01.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czym z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XVII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r, w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu B. N. (wówczas D.), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzoną od 13.12.1981r. do 27.011982r. a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk z zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XVIII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)i internowaniu K. G., powołując się na art. 42 ust. 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzoną od 13.12.1981r. do 14.01.1982r. a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1981r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XIX. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S. jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działającej na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu M. W., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 14.12.1981r. do 05.02.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważniej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XX. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu S. W., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 22.12.1981r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 dnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXI. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu Z. P.

(1), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 06.04.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu W. B., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzoną od 13.12.1981r. do 26.02.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. XXIII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S. jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu J. S.

(2), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 22.12.1981r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXIV. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S. jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działającej na szkodę interesu prywatnego i publicznego przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr(...)o internowaniu I. O.

(1), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzoną od 13.12.1981r. do 29.04.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXV. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981e. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu E. W.

(1)zd. T., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzoną od 13.12.1981r. do 29.04.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXVI. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu A. P.

(1), powołując się na art. 42 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 15.04.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXVII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu G. O.

(1), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. od 05.02.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXVIII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu E. C., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 30.12.1981r., a pozbawienie wolności stanowił formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXIX. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu J. P. (wówczas C.), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 26.01.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXX. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę ingresu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu G. P., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 01.03.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zb. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXXI. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu A. U., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzoną od 13.12.1981r. do 08.07.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXXII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S. jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr 26/81 o internowaniu M. G., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 12.02.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Internowaniu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXXIII. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu A. P.

(2), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 14.04.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXXIV. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jak funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu E. S., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzoną od 13.12.1981r. do 30.01.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXXV. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu M. D.

(1), powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981r. do 09.02.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno-politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 2 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, XXXVI. najpóźniej do dnia 12 grudnia 1981r. w S. jako funkcjonariusz państwa komunistycznego tj. Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej działając na szkodę interesu prywatnego i publicznego, przekraczając swoje uprawnienia wydał nakaz zatrzymania oraz decyzję nr (...)o internowaniu R. L., powołując się na art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w sytuacji kiedy taki akt prawny nie został prawnie opublikowany i nie obowiązywał, w konsekwencji czego bezprawnie pozbawił wolności pokrzywdzonego od 13.12.1981.r do 27.01.1982r., a pozbawienie wolności stanowiło formę poważnej represji politycznej wobec osoby przynależnej do określonej grupy o innych poglądach społeczno–politycznych, dopuszczając się w ten sposób zbrodni przeciwko ludzkości, będącej jednocześnie zbrodnią komunistyczną, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 189 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu,

oskarżonego C. R. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. od I. do XXXVI. z tą zmianą, że przyjmuje, iż stanowiły one ciąg przestępstw popełnionych w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób, zanim zapadł pierwszy, choćby nieprawomocny, wyrok co do któregokolwiek z nich, czym wypełnił dyspozycję art. 231 § 1 k.k. i art. 189 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. nr 155 poz. 1016) i za to na podstawie art. 189 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat tytułem próby,
na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych,
na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 k.k. zobowiązuje oskarżonego do przeproszenia pokrzywdzonych poprzez zamieszczenie na koszt własny, w terminie 30 dni od uprawomocnienia się niniejszego wyroku, na łamach Dziennika (...) - wydania sobotnio-niedzielnego, czcionką nie mniejszą niż numer 10, następującego oświadczenia: „Ja, C. R., były Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej w S., jako funkcjonariusz państwa komunistycznego, w wykonaniu obowiązku wynikającego z wyroku Sądu Rejonowego w Skierniewicach z dnia 1 lutego 2017 roku, przepraszam pokrzywdzonych decyzjami o internowaniu za bezprawne pozbawienie ich wolności w okresie stanu wojennego”,
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 900 zł (dziewięćset) złotych tytułem opłaty od kary, zwalniając go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w pozostałej części i przejmując je w tym zakresie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt II K 504/15 UZASADNIENIE Wprowadzenie stanu wojennego w Polsce w grudniu 1981 roku było akcją przygotowywaną ze znacznym wyprzedzeniem i dobrze zorganizowaną. Zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 sierpnia 1980 roku nr 031/80 został powołany sztab MSW do kierowania operacją (...). W jej ramach początkowo miało mieć miejsce tłumienie strajków, jakie wybuchały na terenie kraju począwszy od lata 1980 roku w związku z podwyżkami cen żywności i pogorszeniem warunków życia. Z czasem w ramach operacji (...) zaczęto podejmować przygotowania do wprowadzenia stanu wojennego. W tym celu Minister Spraw Wewnętrznych polecił wszystkim Komendantom Wojewódzkim Milicji Obywatelskiej utworzenie odpowiednich sztabów na szczeblu poszczególnych komend. Z biegiem czasu (i kolejnych pór roku) operacja (...) przekształcała się w kolejne, o kryptonimach (...), (...), (...), (...), (...) oraz inne. (protokół oględzin wraz z dokumentami, k. 1622, k. 1743-1769; raport, k. 1249-1265; pismo, k. 1269-1287, pismo, k. 1347; szyfrogram, k. 1359, k. 1824, 1825; protokół, k. 1360-1362; instrukcja, k. 1363; ramowy plan działania, k. 1410-1421; dyrektywa, k. 1750-1759; zasady pracy informacyjnej, k. 1760-1762; szyfrogram, k. 1763, 1764; decyzja, k. 1769-1770, k. 1771, 1772, 1773, 1774-1775, 1776-1777, 1778-1779,1782-1783; 1814; 1820-1822; 1827, 1828, 1829; pismo, k. 1780- 1781; teczka- kryptonim (...), k. 1846-1891; plan, k. 2592-2595; pismo, k. 2656-2657; zeznania Z. L., k. 2642, k. 352; zeznania Z. T., k. 2629-2633, k. 2634-2639; zeznania W. C., k. 2580-2586; zeznania C. K., k. 1349-1356; zeznania H. S., k. 1300-1307; zeznania B. P., k. 2723). W ramach operacji (...), we wrześniu 1981 roku Komendy Wojewódzkie Milicji Obywatelskiej otrzymały projekty aktów prawnych, które miały wejść w życie z chwilą wprowadzenia stanu wojennego. Wśród dokumentów był m. in. projekt dekretu, na mocy którego miał być wprowadzony stan wojenny, a także druki decyzji o internowaniu oraz nakazy zatrzymania i doprowadzenia. Przesyłane projekty aktów prawnych były sporządzone pismem maszynowym na kartkach formatu A
Zastępca Komendanta Głównego Milicji Obywatelskiej gen. Bryg. J. B.

(1)przesłał do wszystkich komend tajny szyfrogram Im-I- (...) odnoszący się do operacji (...). Całość akcji zaplanowano na dwa etapy: w pierwszym następował konwój centralny dokumentów do dużych miast, w drugim poszczególne komendy miały odebrać przesyłki w ramach własnych konwojów. W przypadku (...) w S. odbiór przesyłki odbył się w Ł.. (kopia szyfrogramu, k. 1308-1316; pismo, k. 1317; projekt aktu prawnego, k. 1318-1346; zeznania B. P., k. 2334-2335; zeznania Z. T., k. 2629-2633, k. 2634-2639; zeznania W. C., k. 2580-2586; zeznania C. K., k. 1349-1356; zeznania H. S., k. 1300-1307; szyfrogram, k. 1364-1369; pismo, k. 2596-2599, 2600). Poszczególnym komendom polecono również tworzenie wykazu osób, które miały być internowane w związku z ich działalnością sprzeciwiającą się ówczesnej władzy państwowej. Początkowo listy te były bardzo obszerne, jednak z chwilą, gdy rządzący uświadomili sobie, iż brak jest wystarczającej liczby miejsc w zakładach karnych, pozwalającej na osadzenie osób pozbawionych wolności, zaczęto ograniczać liczbę osób przeznaczonych do internowania. Typowanie dotyczyło przede wszystkim osób zajmujących przywódcze stanowiska w NSZZ „Solidarność” na poziomie krajowym, wojewódzkim i w poszczególnych zakładach pracy, jak również osób współpracujących z wydawanymi, opozycyjnymi czasopismami oraz wszystkich, którzy wyrażali sympatię dla przemian demokratycznych. (zeznania S. K., k. 2014-2018; zeznania Z. T., k. 2629-2633, k. 2634-2639; zeznania Z. L., k. 2641-2648, 2649-2653, k. 352; zeznania C. K., k.1349-1356; zeznania W. K., k. 2106-2109; zeznania W. C., k. 280-2586; raport, k. 1249-1265; pismo, k. 1348, 1357-1358; zeznania W. M., k. 2615). Listy osób przeznaczonych do internowania na terenie byłego województwa (...) były tworzone przez Wydział Śledczy KWMO, na czele którego stał T. A.

(1). Decyzje o internowaniu były podpisywane przez Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej – C. R. sukcesywnie, jeszcze przed wprowadzeniem stanu wojennego. Projekty decyzji przesłanych do KWMO w S. nie zawierały ani nazwy dekretu (tj. aktu prawnego, w oparciu o który je wydawano), ani powołania na konkretny przepis ani też daty ich wydania. Na około dwa dni przed datą 13 grudnia 1981 roku przygotowane dokumenty były kontrolowane przez oficerów z MSW. Polecenie udostępnienia wszystkich dokumentów tym oficerom wydał T. A.

(1)C. R.. Na polecenie tego ostatniego w dniu 12 grudnia 1981 roku po północy miały rozpocząć się internowania. Akcją tą kierował T. A.

(1). To on w dniu 12 grudnia 1981 roku, na polecenie C. R., własnoręcznie dopisywał numery przepisów, datę wydania dekretu oraz daty wydania decyzji o internowaniu. Następnie T. A.

(1)przekazywał decyzje poszczególnym grupom funkcjonariuszy celem wykonania. (zeznania T. A., k. 2084-2092; raport, k. 1249-1265). W dniu 12 października 1981 roku Kierownik Sztabu MSW gen. Dyw. B. S.

(1)skierował do Komend Wojewódzkich Milicji Obywatelskiej tajne pismo, w którym polecił otworzyć posiadane pakiety dokumentów dotyczących stanu wojennego, zapoznać z nimi członków kierownictwa KWMO a ewentualne niejasności przedstawić niezwłocznie Dyrektorowi I Zarządu MSW, po zapoznaniu ponownie zakopertować i przechowywać zgodnie z ustaleniami zawartymi w szyfrogramie nr (...) -I- (...) z dnia 16 września 1981 roku. Nadto zobowiązano Komendantów do zameldowania wykonania rozkazu do dnia 18 października 1981 roku. Podczas posiedzenia Sztabu MSW w dniu 28 października 1981 roku Dyrektor I Zarządu MSW B. P.

(2)poinformował, że kierownictwo komend zapoznało się z dokumentami dotyczącymi stanu wojennego. (protokół oględzin oraz kopia pisma, k. 1224-1228, k. 1317). W dniu 12 grudnia 1981 roku w godzinach popołudniowych C. K.

(2)wydał w formie szyfrogramu polecenie rozpoczęcia operacji wprowadzenia stanu wojennego pod kryptonimem (...). Wiceministrowie za pośrednictwem telefonów wysokiej częstotliwości przekazali Komendantom Wojewódzkim MO polecenie wyjęcia z szaf pancernych przesyłek specjalnych i postępowanie zgodnie z przyjętym na poziomie województw planem na wypadek wprowadzenia stanu wojennego. Około godziny 14.30 w gabinecie C. R. odbyła się odprawa zwołanych w trybie alarmowym funkcjonariuszy KWMO w S., w której uczestniczył m. in. K. O.

(1)(Naczelnik Wydziału V Służby Bezpieczeństwa), E. W.

(2)(Naczelnik wydziału IIIA Służby Bezpieczeństwa) oraz T. A.

(1). W jej trakcie wyjęto z sejfów pakiety dokumentów związanych ze stanem wojennym. Część z nich była już podpisana, a część C. R. podpisał w trakcie narady. Następnie C. R. wydał polecenie wpisania do owych dokumentów dat aktów prawnych i decyzji oraz numerów jednostek redakcyjnych. Akcję internowań na terenie S. rozpoczęto przed północą 12/13 grudnia 1981 roku. (zeznania K. O., k. 2096-2099, k. 231-234; zeznania E. W., k. 2136-2139, k. 441-442; zeznania W. M., k. 2615v; szyfrogram, k. 1983). Uczestniczyli w niej m. in. T. P.

(1)(pracownik Służby Bezpieczeństwa Wydziału V KWMO), S. K.

(2)(pracownik Służby Bezpieczeństwa Wydziału V KWMO), J. S.

(3)(pracownik Służby Bezpieczeństwa Wydziału (...) Operacyjnej KWMO), J. G. (pracownik Milicji Obywatelskiej Wydziału Ruchu Drogowego), J. C.

(1)(pracownik Milicji Obywatelskiej (...)), W. K.

(2)(pracownik Służby Bezpieczeństwa Wydziału V KWMO), W. M. (pracownik Służby Bezpieczeństwa Wydziału V KWMO), a także inni funkcjonariusze SB i MO. (zeznania T. P., k. 2010-2013; zeznania S. K., k. 2014-2018; zeznania J. S., k. 2019-2021; zeznania J. C., k. 2026-2028; zeznania W. K., k. 2029-2032; zeznania W. L., k. 2152-2155; zeznania W. M., k. 2614-2617). W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku nie obowiązywały żadne akty prawne dotyczące stanu wojennego. C. K.

(2)posiadał jedynie zapewnienie Prezesa Rady Ministrów – W. J., że takie akty prawne zostaną uchwalone. W nocy 13 grudnia zebrała się Rada Państwa i podpisała wcześniej przygotowaną uchwałę o wprowadzeniu stanu wojennego. (zeznania C. K., k. 1349-1356; protokół oględzin oraz kopia ramowego planu kierowania resortem w warunkach stanu W, k. 1224-1228, k. 1410-1421; zeznania Z. L., k. 2641-2648, 2649-2653, 352). W dniu 14 grudnia 1981 roku do wszystkich Komend Wojewódzkich Milicji Obywatelskiej na terenie kraju został rozesłany szyfrogram zawierający informację o wejściu w życiu – z dniem 13 grudnia 1981 roku – wydanych wcześniej zarządzeń Ministra Spraw Wewnętrznych (m. in. nr 58/81 w sprawie militaryzacji jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych), jak również polecający dokonanie wpisu odpowiednich dat i numerów w projektach aktów prawnych dotyczących stanu wojennego. Nadawcą szyfrogramu był Dyrektor Zarządu I MSW płk. dypl. B. P.

(2). (protokół oględzin wraz z szyfrogramem, k. 22, k. 2176-2180, k. 2183; zeznania B. P., k. 2333-2335, 2722-2726; kopia zarządzenia, k. 1425-1434; protokół oględzin wraz z szyfrogramem, k. 1901-1903, k. 1983; kopia planu rozmów z komendantami, k. 2592-2595; zarządzenie, k. 1246-1247; szyfrogram, k. 1407). Pierwsze egzemplarze Dziennika Ustaw nr 29 z 1981 roku, zawierającego tekst Dekretu o stanie wojennym, zostały wydrukowane w dniu 17 grudnia 1981 roku, zaś drukowanie całego nakładu ukończono w dniu 18 grudnia 1981 roku. Jednocześnie Dekret o stanie wojennym nosił datę 12 grudnia 1981 roku. (zeznania A. B., k. 2564-2566; zeznania A. K., k. 2567-2573; zeznania J. B., k. 2574-2576; zeznania J. M., k. 2577-2580; opinia, k. 2561-2562; Dziennik Ustaw, k. 2232). W dniu 24 grudnia 1981 roku B. P.

(2)nadał kolejny szyfrogram, tym razem z poleceniem zniszczenia przesłanych wcześniej pakietem nr Ib-00510/81 przepisów stanu wojennego, z uwagi na opublikowanie przepisów stanu wojennego w Dzienniku Ustaw nr 29 i w Monitorze Polskim nr 30 z dnia 14 grudnia 1981 roku. Zniszczenie stosownych dokumentów na terenie KWP MO w S. miało formę protokolarną. (protokół oględzin wraz z szyfrogramem, k. 23, k. 1288-1290, k. 2408-2423, k. 2176-2180; protokół zniszczenia, k. 1291, 1293; zeznania B. P., k.2335). Oskarżony C. R. od dnia 1 marca 1978 roku pełnił funkcję Komendanta Miejskiego Milicji Obywatelskiej w S.. (protokół oględzin akt osobowych wraz z dokumentami, k. 595-598, k. 600-648; wyjaśnienia oskarżonego, k. 2555). Decyzje o internowaniu 36 pokrzywdzonych zostały podpisane przez C. R. (wyjaśnienia oskarżonego, k. 2553-2559; decyzja nr (...), k. 123, 862; decyzja nr (...), k. 132; decyzja nr (...) k. 139; decyzja nr (...), k. 146; decyzja nr (...), k. 150, 924; decyzja nr (...), k. 157 ; decyzja nr (...), k. 166; decyzja nr (...), k. 173, 969; decyzja nr (...), k. 189; decyzja nr (...), k. 198; decyzja nr (...), k. 206; decyzja nr (...), k. 215; decyzja nr (...), k. 221; decyzja nr (...), k. 226; decyzja nr (...), k. 240, 872; decyzja nr (...), k. 246; decyzja nr (...), k. 257; decyzja nr (...), k. 278; decyzja nr (...), k. 123, 862, 2508; decyzja nr (...), k. 293; decyzja nr (...), k. 303; decyzja nr (...), k. 316; decyzja nr (...), k. 324; decyzja nr (...), k. 336, 338; decyzja nr (...), k. 346; decyzja nr (...), k. 354; decyzja nr (...), k. 364, 478; decyzja nr (...), k. 373, 1040; decyzja nr (...), k. 410; decyzja nr (...), k. 428, 267; decyzja nr (...), k. 438, 440; decyzja nr (...), k. 446; decyzja nr (...), k. 456; decyzja nr (...), k. 1054). Pokrzywdzony A. J.

(1)od 1978 roku pracował w Zakładach (...) w Ł.. W październiku 1980 roku współuczestniczył w tworzeniu struktur związku zawodowego „S.” w zakładzie pracy. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 r. pokrzywdzony był w domu. Tuż po północy do jego mieszkania przyszło trzech mężczyzn, jeden z nich był w mundurze MO, a dwóch po cywilnemu. Mężczyźni ci okazali pokrzywdzonemu decyzję o internowaniu, z której wynikało, że A. J.

(1)prowadził działalność wymierzoną przeciwko ustrojowi PRL. Funkcjonariusze polecili mu ubrać się i udać się z nimi na K. Miejską w Ł.. Pokrzywdzony bronił się przed opuszczeniem domu, wskazywał na bezprawny charakter jego zatrzymania. Później zaprzestał oporu, gdyż usłyszał, że w przeciwnym razie będzie wobec niego użyta przemoc. W odpowiedzi początkowo usłyszał, że musi się udać na Komendę celem wyjaśnienia wątpliwości dotyczących jego zatrzymania, później funkcjonariusze uprzedzili go, że ma się przygotować na dłuższy pobyt poza domem. W Komendzie pokrzywdzony przebywał około trzech godzin, spotkał tam kolegę W. G.

(1). Około godziny 3.00 nad ranem pokrzywdzony został doprowadzony do samochodu, którym wraz z wieloma innymi osobami został przewieziony do zakładu karnego w Ł.. Przed wejściem oczekiwał na nich kordon umundurowanych, uzbrojonych funkcjonariuszy z psami. Pokrzywdzony został osadzony w 14-osobowej celi. Podczas pobytu w zakładzie karnym w Ł. A. J.

(1)był wielokrotnie przesłuchiwany – zarówno przez funkcjonariuszy więziennych, jak i Milicji Obywatelskiej ze S. i Ł.. Pytano go wówczas o zasady funkcjonowania związku zawodowego w jego zakładzie pracy, poruszano także inne, „luźne” tematy, związane np. z jego życiem rodzinnym (żona pokrzywdzonego była wówczas w 4 miesiącu ciąży). Przesłuchujący sugerowali, że jeśli wyrazi gotowość udzielania im stosownych informacji, to zostanie wcześniej zwolniony. Kiedy 16 grudnia 1981r. pokrzywdzony postanowił uczcić rocznicę wydarzeń z Wybrzeża, przymocowując – wraz z innymi osadzonymi - do ubrań czarne kokardki na znak żałoby, został ukarany karą pobytu w izolatce przez okres 3 dni. W dniu 18 grudnia 1981 roku A. J.

(1)złożył skargę na decyzję o internowaniu. (skarga, k. 2526, k. 184). A. J.

(1)został zwolniony w dniu 30 grudnia 1981 roku. Tego dnia otrzymał decyzję o uchyleniu internowania i podpisał oświadczenie zapewniające, że nie będzie prowadził działalności związkowej. Obietnicy tej dotrzymał. (zeznania A. J., k. 719-723 w zw. z k. 261; decyzja o uchyleniu internowania, k. 187; zaświadczenie, k. 2522). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego A. J.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć np. data aktu prawnego oraz numer jednostki redakcyjnej zostały wpisane odręcznie. (decyzja nr (...), k. 2520). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego dwukrotnie: w dniu 13 grudnia 1981 roku i w dniu 29 grudnia 1981 roku, przy czym za drugim razem pokrzywdzony złożył pisemne oświadczenie, iż otrzymana decyzja nie jest tą samą, którą okazano mu w dniu zatrzymania. (pokwitowanie, k. 183v, k. 185). Z. P.

(1)pracował od 1968 roku w Zakładach (...) w S.. W 1980 roku w zakładzie tym powstał związek zawodowy (...), do którego pokrzywdzony od początku należał. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku pokrzywdzony był w domu. Tuż przed północą usłyszał dzwonek do drzwi i zobaczył milicjantów, którzy grozili wyłamaniem drzwi na wypadek, gdyby nie zostali dobrowolnie wpuszczeni do środka. Jeden z funkcjonariuszy był w mundurze MO, a dwaj pozostali byli ubrani po cywilnemu. Przekazali pokrzywdzonemu informację o jego internowaniu z powodu działalności wrogiej państwu, a następnie przewieźli go do Komendy Milicji w S. (gdzie spotkał m. in. A. B.

(2), M. W., M. D.

(1), G. O.

(1), M. G., A. U., E. S.), zaś po pewnym czasie – do zakładu karnego w Ł.. Podczas pobytu w tym miejscu pokrzywdzony wielokrotnie był wzywany na rozmowy mające na celu skłonienie go do podpisania tzw. „lojalki”, m. in. bezpośrednio przed komunią jego syna, kiedy to Z. P.

(1)bardzo zależało, aby otrzymać przepustkę. Po zwolnieniu z internowania w dniu 6 kwietnia 1982 roku pokrzywdzony zaprzestał działalności w związku zawodowym (...). (zeznania Z. P.

(1), k. 706-709, 255-256). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego Z. P.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘rozpowszechniał i kolportował fałszywe informacje podważające autorytet (...) i R. oraz nawoływał do niepokojów społecznych”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały wpisane odręcznie). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego 29 grudnia 1981 roku, przy czym pokrzywdzony zaznaczył wówczas pisemnie, że jest to inna decyzja od tej, którą okazano mu w dniu 13 grudnia 1981 roku (decyzja, k. 293; pokwitowanie, k. 298). W dniu 20 grudnia 1981 roku pokrzywdzony złożył skargę na decyzję o internowaniu. W dniu 1 lutego 1981 roku powiadomiono go o nieuwzględnieniu tej skargi. (skarga, k. 297; pismo, k. 299). Z. P.

(1)został zwolniony w dniu 6 kwietnia 1982 roku. (decyzja, k. 301). E. C. od 1976 roku pracował w Wojewódzkim Związku Spółdzielczości Pracy w S. jako specjalista do spraw mobilizacyjnych. Od stycznia 1981 roku zajął się tworzeniem w zakładzie pracy (...) Związku Zawodowego (...). Jako delegat związku uczestniczył we wszystkich zebraniach Oddziału Zarządu Regionu M. (...), przekazywał do zakładu informacje i zarządzenia uzyskane z Oddziału Zarządu Regionu M., odbierał i rozprowadzał w zakładzie różnego rodzaju ulotki, broszury, informacje o sytuacji w kraju, drukowane przez Zarząd Regionu. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku pokrzywdzony był swoim domu, w S.. Około północy przyszło do niego dwóch nieumundurowanych milicjantów z Komendy Wojewódzkiej w S., którzy kazali się ubrać i iść z nimi. Wcześniej okazano mu decyzję o internowaniu (nie wręczając jej jednak). Ponieważ pokrzywdzony nie chciał dobrowolnie opuścić mieszkania, jeden z milicjantów złapał go za kołnierz i wyprowadził. Pokrzywdzony został zawieziony do Komendy Wojewódzkiej MO w S., gdzie w świetlicy znajdowało się kilkanaście osób. Byli to członkowie Oddziału Zarządu Regionu M. w S., m.in. G. O.

(1), E. S., A. P.

(2), A. U., A. P.

(1), M. G., Z. P.

(1). Następnie pokrzywdzony wraz z innymi osobami został przewieziony samochodem ciężarowym do zakładu karnego w Ł., po czym umieszczony w około dwunastoosobowej celi. W okresie jego internowania pokrzywdzony co kilka dni był odwiedzany w celi przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, którzy przekazywali wieści o tym, co się dzieje w kraju, mówili o niepotrzebnie wywołanych strajkach. Pokrzywdzony zapamiętał, że strażnicy więzienni nazywali jego i innych internowanych wywrotowcami, szumowinami. E. C. został zwolniony w dniu 31 grudnia 1981 roku. Otrzymał wówczas stosowną decyzję podpisaną przez C. R.. (zeznania E. C., k. 472-477; decyzja, k. 364). W jednej z decyzji o internowaniu nr (...)wydanych w stosunku do pokrzywdzonego E. C. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, w drugiej zaś art. 42 pkt 1 tegoż dekretu; w obu natomiast w uzasadnieniu podano, że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzje te noszą datę 13 grudnia 1981 r. Zostały sporządzona pismem maszynowym, choć jedna z nich nie w całości (datę dekretu oraz numer artykułu tegoż aktu prawnego wpisano odręcznie). (decyzja, k. 364, 478). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego dwukrotnie: 13 grudnia i 29 grudnia 1981 roku. (pokwitowania, k. 366, k. 369). W dniu 19 grudnia 1981 roku E. C. złożył skargę na decyzję o internowaniu. Pismem z dnia 1 lutego 1982 roku został powiadomiony o jej nieuwzględnieniu. (skarga, k. 368). J. P. od roku 1980 należała do (...) w swoim zakładzie pracy tj. w (...) Zakładach (...). Była wiceprzewodniczącą Komisji Zakładowej tego związku oraz skarbnikiem Zakładowej Komisji Miejskiej (...) w Ż.. Około północy 13 grudnia 1981 roku do miejsca jej zameldowania (gdzie zamieszkiwał jej pierwszy mąż ze starszą córką) przyszli umundurowani i uzbrojeni milicjanci celem jej zatrzymania. Pokrzywdzona mieszkała wówczas we wsi C. wraz z drugim mężem i młodszą córką. Do jej domu funkcjonariusze MO przybyli około godziny 2.00 w nocy. Zrobili rewizję i zabrali szereg dokumentów związanych z działalnością związkową. Nie okazali przy tym żadnego nakazu przeszukania, zatrzymania, nie wskazali powodu interwencji. Podczas tych wydarzeń pokrzywdzona była bardzo wystraszona a jej czternastoletnia córka płakała. Po zawiezieniu na komendę w Ż. pokrzywdzona otrzymała decyzję o internowaniu, która w uzasadnieniu zawierała stwierdzenie o tym, że pokrzywdzona siłą obalała władze PRL. Decyzja ta została odebrana pokrzywdzonej po dowiezieniu do zakładu karnego w Ł., w którym przebywała około tygodnia. Podczas pobytu w Ł. pokrzywdzoną wezwano jeden raz na przesłuchanie i wręczono inną decyzję o internowaniu, w której zaznaczono, że prowadziła działalność wymierzoną przeciwko naczelnym organom państwa PRL. Następnie J. P. została przewieziona do zakładu karnego dla kobiet na O. w W.. Tam również przeprowadzono z nią rozmowę, w trakcie której zaproponowano współpracę z SB. Pokrzywdzona odrzuciła tę propozycję. W styczniu 1982 roku J. P. została przewieziona do ośrodka w G.. Tam przebywała do dnia 26 stycznia 1982 roku, kiedy została zwolniona do domu. Otrzymała wówczas decyzję o uchyleniu internowania. (zeznania J. P., k. 1036-1038, k. 256). W jednej z dwóch decyzji o internowaniu nr 36/81 wydanych w stosunku do pokrzywdzonej J. P. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w drugiej z nich – art. 42 pkt 1 tegoż dekretu, w uzasadnieniu obu – że pokrzywdzona ‘brała udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzje noszą datę 13 grudnia 1981 r. Zostały sporządzone pismem maszynowym, choć nie w całości (datę dekretu oraz numer artykułu tegoż aktu prawnego wpisano odręcznie w jednej z dwóch decyzji). (decyzja, k. 373, k. 1040). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzoną dwukrotnie: 13 grudnia i 13 stycznia 1982 roku. (pokwitowania, k. 375, k. 379). Pokrzywdzona została zwolniona w dniu 26 stycznia1982 roku. (decyzja, k. 382). A. P.

(2)był zaangażowany w działalność związku zawodowego (...). Przed wprowadzeniem stanu wojennego pracował w Hucie (...) w S. jako tokarz. Został zatrzymany w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku i osadzony w zakładzie karnym w Ł.. Przebywał tam do 14 kwietnia 1982 roku. A. P.

(2)zmarł w dniu 6 sierpnia 1993 roku. (zeznania B. S.

(2), k. 1219-1221, k. 258-259; odpis zupełny aktu zgonu, k. 237, 783). W jednej z dwóch decyzji o internowaniu nr (...)wydanych w stosunku do pokrzywdzonego A. P.

(2)wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w drugiej – art. 42 pkt 1 tegoż dekretu, w uzasadnieniu obu – że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzje noszą datę 13 grudnia 1981 r. Zostały sporządzone pismem maszynowym, choć nie w całości (datę dekretu oraz numer artykułu tegoż aktu prawnego wpisano odręcznie w jednej z decyzji). (decyzja, k. 428, k. 267). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego 29 grudnia 1981 roku. (pokwitowanie, k. 433). W dniu 19 grudnia 1981 roku A. P.

(2)złożył skargę na decyzję o internowaniu. Pismem z dnia 1 lutego 1982 roku został powiadomiony o jej nieuwzględnieniu. (skarga, k. 432; zawiadomienie, k. 434) Pokrzywdzony został zwolniony w dniu 14 kwietnia 1982 roku. (decyzja, k. 436). M. D.

(1)pracował w Zakładach (...) w S. i działał w związku zawodowym (...). W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku około godziny 23:45 do jego mieszkania przyszli trzej funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej, jeden z nich był umundurowany, dwoje było w ubraniach cywilnych. Polecili mu oni udać się w jakiejś pilnej sprawie do zakładu pracy, skąd już nie wrócił. Jego żona, M. D.

(2), dowiedziała się na komendzie w S., że jej mąż został przewieziony do zakładu karnego w Ł.. W czasie jego nieobecności w mieszkaniu odbywały się liczne rewizje. Pokrzywdzony przebywał w Ł. do 10 lutego 1982 roku. W tym czasie M. D.

(2)uzyskała zgodę na widzenie z nim w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia. Decyzję o internowaniu pokrzywdzony otrzymał dopiero podczas zwolnienia. M. D.

(1)zmarł w dniu 7 grudnia 2005 roku. (zeznania M. D.

(2), k. 989-991 w zw. z k. 261; odpis zupełny aktu zgonu, k. 238, 782). W decyzji o internowaniu nr(...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego M. D.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (datę dekretu oraz numer artykułu tegoż aktu prawnego wpisano odręcznie). (decyzja, k. 446). W dniu 19 grudnia 1981 roku M. D.

(1)złożył odwołanie od decyzji o internowaniu. (odwołanie, k. 450). Pokrzywdzony został zwolniony w dniu 9 lutego 1982 roku. (decyzja, k. 454). K. P. w latach 80-tych mieszkał w Ż. i należał do związku zawodowego (...). Podczas zatrzymania w grudniu 1981 roku został siłą wyciągnięty z wanny. (zeznania T. P.

(2), k. 1182-1183, k. 260). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego K. P. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały wpisane odręcznie). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego 29 grudnia 1981 roku. (decyzja, k. 226; pokwitowanie, k. 230). W związku ze skargą na internowanie pismem z dnia 1 lutego 1982 roku pokrzywdzony został powiadomiony o jej nieuwzględnieniu. (skarga, k. 229; zawiadomienie, k. 231). K. P. został zwolniony w dniu 6 kwietnia 1982 roku. (decyzja o uchyleniu internowania, k. 233). Pokrzywdzony zmarł w dniu 8 listopada 1999 roku. (odpis zupełny aktu zgonu, k. 265). J. Ż. w grudniu 1981 roku pracował w Zakładach (...) w Ż. i był członkiem (...). Podczas internowania przebywał w zakładzie karnym w Ł.. (zeznania H. Ż., k. 869-870). W jednej z dwóch decyzji o internowaniu nr (...)wydanych w stosunku do pokrzywdzonego J. Ż. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w drugiej – art. 42 pkt 1 tegoż artykułu, w uzasadnieniu obu – że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzje noszą datę 13 grudnia 1981 r. Zostały sporządzone pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały – w jednej z decyzji - wpisane odręcznie). (decyzja, k. 240, k. 872). J. Ż. został zwolniony w dniu 28 stycznia 1982 roku. Decyzję podpisał C. R.. (decyzja, k. 244). B. D. w grudniu 1981 roku działała w związku zawodowym (...)’ i mieszkała wraz z 8-letnim synem w S.. Krótko po północy 13 grudnia 1981 roku jej mieszkanie odwiedzili umundurowani i uzbrojeni funkcjonariusze milicji, którzy polecili jej się ubrać i iść z nimi. Pokrzywdzona podczas internowania przebywała kolejno w zakładzie karnym w Ł., w O. i w G.. W czasie internowania była namawiana na podpisanie tzw. „lojalki”. Została zwolniona w dniu 6 stycznia 1982 roku. B. D. zmarła w dniu 19 kwietnia 2001 roku. (zeznania A. D., k. 1095-1096 w zw. z k. 261; odpis zupełny aktu zgonu, k. 276, 791). W decyzji o internowaniu nr 15/81 wydanej w stosunku do pokrzywdzonej B. N. (D.) wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzona ‘rozpowszechniała i kolportowała fałszywe informacje podrywające autorytet władz PRL i PZPR oraz wywoływała niepokoje społeczne”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały wpisane odręcznie). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzoną trzykrotnie: w dniu 13 grudnia 1981 roku i 29 grudnia 1981 roku oraz 6 stycznia 1982 roku. (decyzja, k. 246; pokwitowanie, k. 247, 250, 251). W dniach 17 grudnia 1981 roku i 6 stycznia 1982 roku pokrzywdzona składała skargi na decyzję o internowaniu. (skarga, k. 249, 252, 1098). B. D. została zwolniona w dniu 27 stycznia 1982 roku. Decyzję podpisał C. R.. (decyzja, k. 255, świadectwo zwolnienia, k. 1099). A. M. był wiceprzewodniczącym (...) w Zakładach (...) w Ż.. Został zatrzymany po północy 13 grudnia 1981 roku w swoim mieszkaniu. Przez następne kilka dni jego żona, J. W.

(1), nie znała miejsca jego pobytu. A. M. przebywał w zakładzie karnym w Ł.. Po jego opuszczeniu mówił żonie, że był zastraszany, ale nie precyzował, w jaki sposób. Wrócił do domu w złej kondycji fizycznej i psychicznej. W dotychczasowym zakładzie pracy został zdegradowany ze stanowiska mistrza na stanowisko majstra. A. M. zmarł w dniu 6 grudnia 1991 roku. (zeznania J. W., k. 1168-1170 w zw. z k. 261; odpis zupełny aktu zgonu, k. 270; 813). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego A. M. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (datę dekretu oraz numer artykułu tegoż aktu prawnego wpisano odręcznie). (decyzja, k. 206). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego dwukrotnie: 13 grudnia i 29 grudnia 1981 roku. (pokwitowania, k. 207, k. 210). W dniu 19 grudnia 1981 roku A. M. złożył skargę na decyzję o internowaniu. Pismem z dnia 1 lutego 1982 roku został powiadomiony o jej nieuwzględnieniu. (skarga, k. 209; zawiadomienie, k. 211, k. 1176) Pokrzywdzony został zwolniony w dniu 4 lutego 1982 roku. (decyzja, k. 212). A. C. w grudniu 1981 roku pracował w Zakładach (...) w S.. Był członkiem (...). Około godziny 6:00 rano w dniu 13 grudnia 1981 roku odwiedziło go czterech funkcjonariuszy MO ubranych po cywilnemu, którzy kazali mu się udać razem z nimi. Pokrzywdzony chciał telefonicznie wyjaśnić przyczyny ich wizyty i wtedy doszło do przepychania pomiędzy nim a milicjantami, w wyniku czego został stłuczony aparat telefoniczny. Pokrzywdzony nie chciał opuścić mieszkania dobrowolnie, więc został zakuty w kajdanki i wyprowadzony siłą. Podczas internowania przebywał w zakładzie karnym w Ł.. A. C. zmarł w dniu 28 lutego 1997r. (zeznania M. C.

(1), k. 1149-1151, k. 272; odpis zupełny aktu zgonu, k. 236, 781; zeznania T. P.

(1), k. 2011-2013; notatka, k. 134). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego A. C. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘rozpowszechniał i kolportował fałszywe informacje wyrządzające szkodę interesom polityczno-gospodarczym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć np. numer artykułu z dekretu oraz data aktu prawnego zostały wpisane pismem ręcznym. Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego w dniu 29 grudnia 1981 roku. (decyzja nr (...), k. 132; nakaz, k. 133; pokwitowanie, k. 136). W dniu 19 grudnia 1981 roku A. C. złożył odwołanie od decyzji o internowaniu do Ministra Spraw Wewnętrznych (odwołanie, k. 135). A. C. został zwolniony w dniu 19 stycznia 1981 roku. Decyzję w tym przedmiocie podpisał C. R.. (decyzja, k. 137). W 1980 roku J. S.

(1)wraz z kilkoma kolegami z Zakładów (...) w Ż. założył Związek Zawodowy (...) na terenie jego zakładu pracy. W dniu 13 grudnia 1981 roku po godzinie 8-ej rano do drzwi jego mieszkania w Ż., gdzie mieszkał, zapukało dwóch mężczyzn ubranych po cywilnemu. Mężczyźni ci przedstawili się jako funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej i kazali mu się ubrać i iść razem z nimi. Nie powiedzieli, dokąd. Na komendzie Milicji w Ż. pokrzywdzony był nakłaniany do podpisania tzw. „lojalki”. W reakcji na jego odmowę usłyszał, że jest stan wojenny i (...) jest zdelegalizowana. W komendzie w Ż. przebywał do 15 grudnia 1981 roku, kiedy to został przewieziony do komendy MO w S. (tam wręczono mu decyzję o internowaniu), a następnie przewieziony do zakładu karnego w Ł.. W czasie pobytu w Ł. był przesłuchiwany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, szantażowany przewiezieniem „gdzieś dalej”, zastraszany otrzymaniem wyroku. Te działania pokrzywdzony odbierał jako psychiczne znęcanie. Był również szarpany, popychany, uderzany. Jego cela była wielokrotnie przeszukiwana. Funkcjonariusze kazali mu się rozbierać do naga, zaglądali w odbytnicę. W dniu 31 grudnia 1981 roku pokrzywdzony otrzymał decyzję o uchyleniu internowania i opuścił zakład karny w Ł.. (zeznania J. S., k. 859-861, 363-364; nakaz zatrzymania i doprowadzenia, k. 124; świadectwo zwolnienia, k. 863). W jednej z dwóch decyzji o internowaniu nr (...)wydanych w stosunku do pokrzywdzonego J. S.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 43 ust. 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w drugiej – art. 42 pkt 1 tegoż dekretu, w uzasadnieniu obu dokumentów - że pokrzywdzony „może być organizatorem strajków i wystąpień antypaństwowych”. Decyzje noszą datę 13 grudnia 1981 r. Zostały sporządzone pismem maszynowym, choć numer artykułu z dekretu w jednej z nich został poprawiony pismem ręcznym. Odbiór decyzji oraz nakazu zatrzymania i doprowadzenia został pokwitowany przez pokrzywdzonego. (decyzja nr (...), k. 123, k. 862, k. 2508; nakaz, k. 124, 2509; notatka służbowa, k. 2510; notatka urzędowa, k. 2511). Z. R. był członkiem (...) Związków Zawodowych (...) oraz pełnił funkcję przewodniczącego tego związku w S.. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 r. został zatrzymany we własnym domu, gdzie funkcjonariusze MO wręczyli mu decyzję o internowaniu wydaną przez Komendanta Wojewódzkiego MO w S.. Następnie pokrzywdzony został przewieziony do zakładu karnego w Ł., skąd zwolniono go w dniu 19 kwietnia 1982 roku. (zeznania Z. R., k. 926-928 w zw. z k. 276; decyzja o uchyleniu internowania, k. 2504). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego Z. R. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘kolportował wrogą literaturę i ulotki o treści antypaństwowej”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć np. numer artykułu z dekretu oraz data aktu prawnego zostały wpisane pismem ręcznym. Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego w dniu 29 grudnia 1981 roku. (decyzja nr (...), k. 139; nakaz, k. 140; pokwitowanie, k. 142). W dniu 19 grudnia 1981 roku Z. R. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych ze skargą na decyzję o internowaniu. Pismem z dnia 1 lutego 1982 roku powiadomiono pokrzywdzonego o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. (pismo, k. 141; zawiadomienie, k. 143). W. L.

(1)był przewodniczącym (...)Solidarność (...) Indywidualnych'' na terenie miasta i gminy S.. Został zatrzymany w swoim domu w dniu 12 grudnia 1981 roku około 15 minut przed północą. Kilkunastu uzbrojonych w długą broń milicjantów w zomowskich mundurach wywarzyło drzwi do jego mieszkania i weszło do środka, po czym zabrało W. L.

(1)do komendy w S.. Po drodze pokrzywdzony był bity. Następnie przewieziono go do zakładu karnego w Ł., gdzie był przesłuchiwany, namawiany do zaprzestania działalności w (...). W. L.

(1)został zwolniony w wigilię 1981 roku. (zeznania W. L., k. 764-766 w zw. z k. 449; decyzja u uchyleniu internowania, k. 148). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego W. L.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 42 pkt 1 dekretu z dnia 13.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘rozpowszechniał wiadomości szkalujące stosunki społeczno-polityczne w PRL i żądał bezpodstawnie zmian na stanowiskach w R. i w (...). Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym. Odbiór decyzji nie został pokwitowany przez pokrzywdzonego. (decyzja nr (...), k. 146; nakaz, k. 133). Przed wprowadzeniem stanu wojennego K. R. należał do (...) Związku Zawodowego (...), był członkiem zarządu wojewódzkiego. Został zatrzymany w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku, otrzymał wówczas decyzję nr (...). Przebywał w zakładzie karnym w Ł., gdzie wielokrotnie nakłaniano go do podpisania deklaracji lojalności w zamian za zwolnienie. Rozmowy były protokołowane. Został zwolniony w dniu 15 marca 1982 roku. Decyzję w tym przedmiocie podpisał C. R.. (zeznania K. R., k. 899-901, k. 274; decyzja o uchyleniu internowania, k. 155). W jednej z dwóch decyzji o internowaniu nr (...)wydanych w stosunku do pokrzywdzonego K. R. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 13.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w drugiej z nich – art. 42 pkt 1 tegoż dekretu, w uzasadnieniu obu – że pokrzywdzony ‘kolportował wrogą literaturę i ulotki o treści antypaństwowej”. Obie decyzje noszą datę 13 grudnia 1981 r. Zostały sporządzone pismem maszynowym, choć np. numer artykułu z dekretu oraz data aktu prawnego w jednej z nich zostały wpisane ręcznie. Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego w dniu 29 grudnia 1981 roku. (decyzja nr (...), k. 150; k. 924; pokwitowanie, k. 153). W dniu 29 grudnia 1981 roku pokrzywdzony złożył wniosek o uchylenie decyzji o internowaniu. (wniosek, k. 152). Pismem z dnia 1 lutego 1982 roku powiadomiono pokrzywdzonego o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. (zawiadomienie, k. 154). E. M. przed wprowadzeniem stanu wojennego należał do (...), był członkiem 7-osobowego Prezydium Krajowego. Został zatrzymany o godz. 23.30 w dniu 12 grudnia 1981 r. w swoim domu. Był wówczas chory. W decyzji o jego internowaniu wskazano zarzut „działania przeciwko podstawom ustroju, szkalowanie władz, organizację wieców i zbiegowisk publicznych”. Po zatrzymaniu pokrzywdzony został przewieziony do komendy w S., gdzie przebywał ok 2 godzin. Przebywał tam wraz z innymi internowanymi. Odmówił podpisania tzw. „lojalki”. Następnie został przewieziony do zakładu karnego w Ł.. W sierpniu 1982 roku udzielono mu przepustki na okres żniw. (zeznania E. M., k. 833-835, k. 274-275). E. M. został zwolniony w sierpniu 1982 roku. Decyzję w tym przedmiocie podpisał C. R.. (decyzja, k. 163). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego E. M. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘rozpowszechniał fałszywe wiadomości godzące w interes PRL i był organizatorem zbiegowisk publicznych nawołując do wrogich wystąpień i niepokojów społecznych” Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć np. numer artykułu z dekretu oraz data aktu prawnego zostały wpisane ręcznie. Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego dwukrotnie: w dniu 13 grudnia 1981 roku i w dniu 29 grudnia 1981 roku (decyzja nr (...), k. 157; pokwitowanie, k. 158 i 161). W dniu 19 grudnia 1981 roku pokrzywdzony złożył wniosek o uchylenie decyzji o internowaniu. (wniosek, k. 160). Pismem z dnia 1 lutego 1982 roku powiadomiono pokrzywdzonego o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. (zawiadomienie, k. 162). T. S.

(1)był szefem Wojewódzkiej (...) w S.. W dniu 12 grudnia 1981 roku przebywał w domu z rodziną. Około godziny 23:30 milicjant zapukał do drzwi z żądaniem ich otwarcia. Do środka weszło trzech mężczyzn, którzy nakazali mu się ubrać i pojechać z nimi. Pokrzywdzony poprosił o nakaz aresztowania, ale nie otrzymał żadnego dokumentu. Następnie został przewieziony do komendy w S., gdzie w celi aresztu przebywał do rana. Nad ranem przewieziono go do zakładu karnego w Ł.. Przebywał tam do Świąt Bożego Narodzenia. W tym okresie był kilkukrotnie przesłuchiwany, zadawano mu pytania odnośnie działalności w związku zawodowym, straszono zabraniem sprzętu rolniczego, długotrwałym pobytem w zakładzie karnym. Około roku po zwolnieniu pokrzywdzony otrzymał pocztą decyzję o uchyleniu internowania. (zeznania T. S.

(1), k. 937-942 w zw. z k. 276). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego T. S.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 42 pkt 1 dekretu z dnia 13.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘w przeszłości karany za przestępstwa pospolite kolportował antypaństwową literaturę i nawoływał do niepokojów społecznych”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym. Odbiór decyzji nie został pokwitowany przez pokrzywdzonego (decyzja nr (...), k. 166; notatka, k. 167). W dniu 19 grudnia 1981 roku pokrzywdzony złożył wniosek o uchylenie decyzji o internowaniu. (odwołanie, k. 169). T. S.

(1)został zwolniony w dniu 24 grudnia 1981 roku. (decyzja, k. 171) A. S.

(1)był jednym z założycieli (...) w C. Zakładach (...). W grudniu 1981 roku pokrzywdzony mieszkał w hotelu pracowniczym w C.. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku wrócił do hotelu około godziny 2 w nocy. Portierka przekazała mu wówczas, że około godziny 22.00 byli u niego funkcjonariusze MO. Pokrzywdzony zatelefonował wtedy do komendy MO i zapytał o powody tej wizyty. Powiedziano mu, że było włamanie do jego biura i zaraz zostanie wysłany po niego radiowóz. Na komendzie wręczono mu decyzję o internowaniu i więzienne ubranie. Szarpano go. Całą noc spędził w zimnej celi wraz z T. S.

(2). Następnie przewieziono go – skutego kajdankami - do zakładu karnego w Ł.. W czasie pobytu w Ł. wielokrotnie wywoływano jego i współosadzonych na korytarz, kazano rozbierać się do naga, przeszukiwano cele. W jego celi było bardzo zimno. Decyzję o internowaniu wręczono pokrzywdzonemu w dniu 29 grudnia 1981 roku, przy czym był to inny dokument, aniżeli ten okazany mu w dacie zatrzymania. Pokrzywdzony został zwolniony tuż przed Świętami Wielkiej Nocy 1982 roku, tj. 14 kwietnia 1982 roku. Po powrocie do pracy początkowo przeniesiono go do innej brygady, następnie wypowiedziano warunki pracy i płacy i wobec braku jego akceptacji dla tychże warunków – zwolniono. W wyniku odwołania do sądu pracy został przywrócony do pracy. (zeznania A. S., k. 962-968 w zw. z k. 449; decyzja o uchyleniu internowania, k. 180). W jednej z dwóch decyzji o internowaniu nr (...)wydanych w stosunku do pokrzywdzonego A. S.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w drugiej z nich – art. 42 pkt 1 tegoż dekretu, w uzasadnieniu obu – że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Obie decyzje noszą datę 13 grudnia 1981 r. Zostały sporządzone pismem maszynowym, ale np. numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz jego data zostały w jednej z nich wpisane ręcznie. (decyzja, k. 173, k. 969). W dniu 19 grudnia 1981 roku pokrzywdzony odwołał się od decyzji o internowaniu. Pismem z dnia 1 lutego powiadomiono go o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. (pismo, k. 176, k. 177). W dniu 5 marca 1982 roku Komendant Ośrodka (...) w Ł. zwrócił się pisemnie do Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w S. o wyjaśnienie kwestii rozbieżności w treści decyzji wręczonej A. S.

(1)w grudniu 1981 roku w stosunku do tej okazanej mu wcześniej. (pismo, k. 178). W dniu 12 marca 1982 roku A. R. pokwitował odbiór decyzji o internowaniu zaznaczając jednocześnie, iż jest ona „niejednakowa z tą, którą otrzymał do wglądu w dniu 13 grudnia 1981 roku; ta ostatnia nie była wypełniona w całości i sporządzona pismem maszynowym”. (pokwitowanie, k. 179). W grudniu 1981 roku W. G.

(1)był etatowym pracownikiem związku zawodowego (...) w Ł.. W dniu 12 grudnia 198l roku około godziny 23:45 do jego mieszkania przyszło dwóch milicjantów, którzy dokonali jego zatrzymania. Nie podali przy tym żadnych przyczyn swojego zachowania. Następnie W. G.

(1)został przewieziony do zakładu karnego w Ł., gdzie był pierwszą osobą z internowanych i został osadzony w sali widzeń. Wkrótce potem dołączył do niego A. J.

(1). Około godziny 5 nad ranem pokrzywdzony został przewieziony w tzw. budzie milicyjnej na oddział I więzienia w Ł.. Znajdowali się tam już także inni internowani. Przejście do cel odbywało się w nastroju grozy spowodowanym obecnością umundurowanych, uzbrojonych funkcjonariuszy walących pałami w tarcze, co wywoływało agresję u psów. W zakładzie karnym w Ł. W. G.

(1)przebywał w kilkunastoosobowej celi. Nie przedstawiono mu żadnego dokumentu, w oparciu o który został zatrzymany. Także ustnie nie poinformowano o powodach tej decyzji. Dopiero rankiem 13 grudnia 1981 roku pokrzywdzony usłyszał przez radiowęzeł wystąpienie W. J. i dowiedział się o wprowadzeniu stanu wojennego. Przed Bożym Narodzeniem 1981 roku pokrzywdzony otrzymał decyzję o internowaniu. Uzasadniano w niej, że zagraża porządkowi prawnemu, gdyż brał udział w działalności przeciwko naczelnym organom PRL. W trakcie internowania pokrzywdzony był kilkakrotnie przesłuchiwany przez dwóch funkcjonariuszy, którzy wypytywali o działalność w (...), o to, co się dzieje w celi, jakie nastroje panują, kto co mówi itp. (zeznania W. G., k. 370-373, k. 650-654). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego W. G.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, ale data dekretu i numer jednostki redakcyjnej zostały wpisane odręcznie. (decyzja, k. 189). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego dwukrotnie: w dniu 13 grudnia 1981 roku i w dniu 29 grudnia 1981 roku. (pokwitowanie, k. 190v, 192). 18 grudnia 1981 roku pokrzywdzony złożył skargę w związku z internowaniem. (skarga, k. 191). W. G.

(1)został zwolniony w dniu 19 stycznia 1982 roku. (decyzja, k. 194) Z. Ł.

(1)był wiceprzewodniczącym związku zawodowego (...) w zakładach Lniarskich w Ż.. Około północy w dniu 13 grudnia 1981 roku pokrzywdzony został zatrzymany w swoim miejscu zamieszkania przez funkcjonariuszy, którzy mówili, że działają na zlecenie Komendy Wojewódzkiej Milicji w S.. Został przewieziony do zakładu karnego w Ł.. Z. Ł.

(1)został zwolniony w dniu 5 stycznia 1982 roku. (zeznania E. Ł., k. 1043-1044 w zw. z k. 459; decyzja o uchyleniu internowania, k. 204). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego Z. Ł.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały wpisane odręcznie). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego dwukrotnie: w dniu 13 grudnia 1981 roku i 29 grudnia 1981 roku. (decyzja, k. 198; pokwitowanie, k. 199, 202). W dniu 19 grudnia 1981 roku pokrzywdzony złożył skargę na decyzję o internowaniu. (skarga, k. 201). Z. Ł.

(1)zmarł w dniu 17 listopada 2004 roku. (odpis zupełny aktu zgonu, k. 266; 787). H. M.

(1)od września 1980 roku była członkiem (...) w Wojewódzkiej (...) w S.. W dniu 12 grudnia 1981 roku odbywało się posiedzenie Komisji Krajowej (...) w G.. Aby utrzymywać łączność z Komisją Krajową pokrzywdzona pełniła dyżur w siedzibie Zarządu Oddziału (...) (...) w S.. Dyżur ten pełniła przez 24 godziny i została w siedzibie Zarządu Oddziału na wieczór i noc. Dyżurowała z Z. Ł.

(2)ze S., która była sekretarką Oddziału. Około północy usłyszała głośne walenie do drzwi. Do siedziby weszło kilku mężczyzn ubranych po cywilnemu, którzy poinformowali obecnych, że są ze Służby Bezpieczeństwa i mają polecenie dokonania zatrzymań. Pokrzywdzona musiała udać się do stojącego pod budynkiem półciężarowego samochodu bez okien, którym przewieziono ją do komendy w S.. Tam pokrzywdzona spotkała m. in. A. U., E. S., E. W.

(1), A. B.

(2). Umundurowany funkcjonariusz milicji odczytał informację o internowaniu na podstawie dekretu o wprowadzeniu stanu wojennego. Nad ranem pokrzywdzona została przewieziona do zakładu karnego w Ł.. Pokrzywdzoną oraz pozostałych internowanych wprowadzono na teren zakładu karnego wśród szpaleru uzbrojonych funkcjonariuszy z psami. W dniu 19 grudnia 1981 roku pokrzywdzona została przewieziona do zakładu karnego w O.. W tym ostatnim przebywała w kilkunastoosobowej celi. W połowie stycznia 1982 roku H. M.

(1)została przewieziona do G., gdzie przebywała do 29 kwietnia 1982 r., tj. do momentu zwolnienia z internowania. W trakcie internowania była przez długi czas pozbawiona kontaktów z rodziną, kilkakrotnie otrzymywała od siostry puste koperty, na których był stempel „ocenzurowano", zaś listy zostały wyjęte. Pierwszy list od siostry otrzymała w więzieniu w O.. Podczas pobytu w G. miały miejsce rozmowy z funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa. (zeznania H. M.

(1), k. 657-661, k. 364-367). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonej H. M.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzona ‘brała udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały wpisane odręcznie). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzoną w dniu 29 grudnia 1981 roku. (decyzja, k. 215; pokwitowanie, k. 217). W związku ze skargą na internowanie pokrzywdzona została powiadomiona o jej nieuwzględnieniu. (zawiadomienie, k. 218). Z. B. była jednym z założycieli Komisji Zakładowej (...) w Wojewódzkim Związku Spółdzielni Rolniczych (...) w S.. Od 1 lutego 198l roku została formalnie zatrudniona przez (...) Region M. Oddział S. na stanowisku referenta do spraw administracji. Była pierwszym etatowym pracownikiem Oddziału S. (...). W dniu poprzedzającym wprowadzenie stanu wojennego miała obradować Komisja Krajowa NSZZ (...). Pokrzywdzona czekała wraz z innymi na wiadomości z tych obrad i dlatego dyżurowała w siedzibie Oddziału. Dyżur ten pełniła w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku. Razem ze nią byli również: R. L., M. Ł., H. M.

(1). Tuż przed północą usłyszała walenie do drzwi siedziby Oddziału, do środka weszli umundurowani i uzbrojeni mężczyźni. Kazali oni wszystkim okazać dowody osobiste, powyrywali kable od telefonu i telexu, dokonali oględzin siedziby Oddziału, zrobili zdjęcia maszyny do pisania, powielacza i innych przedmiotów. Po upływie około godziny pokrzywdzona została pieszo przeprowadzona razem z R. L. do pobliskiej K. (...)w S.. Była tam m. in. A. U., E. S., E. T., H. M.

(1), I. Z.. Nad ranem wraz z innymi kobietami została przewieziona do zakładu karnego w Ł.. Z więziennego radiowęzła dowiedziała się o wprowadzeniu stanu wojennego i internowaniu wielu osób. Po kilku dniach pokrzywdzona samochodem (tzw. „więźniarką”) została przewieziona do O., gdzie przebywała do 14 stycznia 1982 roku. Decyzję o internowaniu wręczono jej w sylwestra roku 1981, kiedy to do O. przyjechali funkcjonariusze MO ze S., usiłujący uzyskać jak najwięcej informacji o funkcjonowaniu związku zawodowego (...). W dniu 14 stycznia 1982 roku pokrzywdzona została wywołana z celi na rozmowę z funkcjonariuszami MO ze S., którzy usiłowali nakłonić ją do podpisania jakichś dokumentów, zaś wobec jej odmowy sali się wyraźnie nieprzyjemni. Pokrzywdzona wróciła wówczas do celi zapłakana. Kazano jej się spakować, zwolniono i odwieziono do miejsca zamieszkania. (zeznania Z. B., k. 368, k. 694-697). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonej Z. B. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzona ‘brała udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały wpisane odręcznie). (decyzja, k. 221). K. G. należała do (...) od 1980 roku. W swoim miejscu pracy, tj. ZPT S. Ż., pełniła funkcję przewodniczącej związku zawodowego. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku do mieszkania pokrzywdzonej w Ż. zapukali mężczyźni podający się za funkcjonariuszy MO. Ponieważ pokrzywdzona nie otworzyła drzwi, funkcjonariusze wyłamali je i weszli do środka. Pokrzywdzona została przewieziona na K. Milicji w Ż., gdzie poinformowano ją, że została internowana. Podczas samego zatrzymania szarpano ją i popychano. Następnie przewieziono ją do zakładu karnego w Ł., gdzie przebywała kilka dni, po czym wraz z innymi kobietami przewieziono do O.. W czasie internowania pokrzywdzona była wielokrotnie przesłuchiwana przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. Pytania dotyczyły głównie funkcjonowania (...). (zeznania K. G., k. 866-868 w zw. z k. 449). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonej K. G. wskazano jako podstawę prawną art. 42 pkt 1 dekretu z dnia 13.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzona ‘w przeszłości karana za przestępstwa pospolite, kolportowała antypaństwową literaturę i nawoływała do niepokojów społecznych”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym. (decyzja, k. 257). Pokrzywdzona została zwolniona w dniu 14 stycznia 1982 roku. (decyzja, k. 262). M. W. od 1966 roku pracował w Zakładach (...) i (...) „(...)" w S. jako kierowca. Po strajkach na Wybrzeżu niemal cała załoga (...) wstąpiła do (...) związku zawodowego (...), w tym również pokrzywdzony. Tuż przed wprowadzeniem stanu wojennego w Oddziale (...) w S. związkowcy pełnili całodobowe dyżury, sytuacja w kraju była wówczas napięta. W dniu 12 grudnia 1981 roku pokrzywdzony pełnił dyżur do godziny 22.00. Potem wrócił do domu i spokojnie przespał noc. Kiedy następnego dnia ponownie udał się do siedziby oddziału, zastał zaplombowane drzwi wejściowe. Od kierowcy taksówki dowiedział się, że w nocy miały miejsce zatrzymania wielu osób. W dniu 14 grudnia udał się do pracy. Około godziny 9:00 został wezwany do pokoju dyrektora, gdzie oczekiwało na niego trzech funkcjonariuszy SB. Jeden z nich powiedział, że z powodu wrogiej działalności na szkodę państwa jest aresztowany. Pokrzywdzony nie otrzymał żadnego dokumentu wskazującego na podstawy aresztowania. Przewieziono go do budynku Komendy Wojewódzkiej, gdzie zaproponowano mu współpracę i zapewniono, że jeśli wyrazi na to zgodę, to następnego dnia wyjdzie. Nie zgodził się na tę propozycję. Noc spędził w areszcie K. Miejskiej. Następnego dnia ponownie przewieziono go na przesłuchanie do Komendy Wojewódzkiej, gdzie ponowiono propozycję współpracy. Ponownie odmówił. Został wówczas przewieziony do zakładu karnego do Ł., gdzie przebywał do 5 lutego 1982 roku. W czasie internowania prawie codziennie był wywoływany z celi i doprowadzany na rozmowy z funkcjonariuszami SB. Wypytywano go o funkcjonowanie (...) w jego zakładzie pracy, straszono wywiezieniem na S., rozstaniem z rodziną, zwracano się do niego wulgarnymi słowy. Pokrzywdzony nigdy nie przystał na propozycję współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa. (zeznania M. W., k. 367, k. 702-703; decyzja o uchyleniu internowania, k. 285). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego M. W. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały wpisane odręcznie). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego 29 grudnia 1981 roku. (decyzja, k. 278; pokwitowanie, k. 283). W dniu 19 grudnia 1981 roku pokrzywdzony złożył skargę na decyzję o internowaniu. (skarga, k. 282). S. W. jesienią 1980 roku był jednym z założycieli organizacji zakładowej (...) w Wojewódzkim Urzędzie (...) w S.. W dniu 12 grudnia 1981 roku około godziny 23:50 do jego mieszkania w S. przyszło dwóch umundurowanych milicjantów i dwóch funkcjonariuszy SB po cywilnemu. Następnie zabrano go na Komendę Miejską MO w S., a stamtąd – do zakładu karnego w Ł.. Pokrzywdzony został umieszczony w ośmioosobowej celi. W następnych dniach był wzywany na przesłuchania, które w jego ocenie miały na celu ułatwienie poszukiwań w wypadku ucieczki (pytano o adresy i kontakty rodzinne oraz towarzyskie). W czasie rozmów z funkcjonariuszami SB usiłowano z kolei werbować tajnych współpracowników. Pokrzywdzony podpisał deklarację o współpracy i w Wigilię 24 grudnia 1981 roku został zwolniony. (zeznania S. W., k. 845-848 w zw. z k. 449; decyzja, k. 291). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego S. W. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘brał udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały wpisane odręcznie). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego 24 grudnia 1981 roku. (decyzja, k. 287; pokwitowanie, k. 289). W. B. od lipca 1972 roku pracowała w Zakładach (...) w R.. Od listopada 1980 roku pełniła funkcję przewodniczącej Komisji Zakładowej (...). W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku pokrzywdzona była w domu, jej mąż z córką wyjechali do teściów. Dokładnie o północy usłyszała pukanie do drzwi mieszkania. Udawała, że nie ma jej w domu. Wizyty miały miejsce kilkakrotnie. Około godziny 3.00 nad ranem milicjanci przyszli z łomem i zagrozili, że wyważą drzwi. Pokrzywdzona wpuściła ich do środka. Okazano jej wówczas dwa dokumenty dotyczące internowania – jeden w stosunku do niej, a drugi w stosunku do jej męża. Oba były podpisane przez C. R. i na obu widniała adnotacja wskazująca na „zagrożenie dla ustroju”. Następnie pokrzywdzona została przewieziona do komendy Milicji Obywatelskiej, a potem – wraz z innymi osobami – do zakładu karnego w Ł.. Przywitał ich szpaler uzbrojonych funkcjonariuszy z pałkami i psami. Pokrzywdzona zapamiętała, że jej koleżanka A. U. zaintonowała pieśń religijną „Serdeczna Matko". Wszystkie zatrzymane kobiety, a było ich łącznie dziesięć z terenu S. i Ż., zostały umieszczone w jednej celi. Funkcjonariusze więzienni przeprowadzali z nimi indywidualne rozmowy, tzw. uświadamiające, w czasie których przekonywali o konieczności wprowadzenia stanu wojennego. Następnie kobiety zostały przewiezione do więzienia zwanego O.. Tam również odbywały się rozmowy, w trakcie których nakłaniano do podpisania tzw. „lojalek”. W dniu 15 stycznia 1982 roku pokrzywdzona wraz z innymi kobietami została przewieziona do G., do Ośrodka (...). Odwiedził ją tam mąż, który jednak po wizycie został zrewidowany a wskutek znalezienia przy nim tzw. grypsów – zatrzymano go na 48 godzin. W G. funkcjonariusze SB nakłaniali pokrzywdzoną do podpisania „lojalki”, sugerowano, że jej małżeństwo może się rozpaść. Pokrzywdzona została zwolniona w dniu 26 lutego 1982 roku. (zeznania W. B., k. 369, k. 799-803; decyzja, k. 311). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonej W. B. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzona ‘kolportowała i rozpowszechniała fałszywe informacje godzące w interes społeczny PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały wpisane odręcznie). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzoną w dniu 6 stycznia 1982 roku (decyzja, k. 303; pokwitowanie, k. 309). W dniu 17 grudnia 1981 roku pokrzywdzona złożyła odwołanie od decyzji o internowaniu. W dniu 1 lutego 1982 roku powiadomiono ją o nieuwzględnieniu odwołania. (skarga, k. 308; zawiadomienie, k. 310). J. S.

(2)od 1955 roku pracował w Fabryce (...) w S.. Pracę tę podjął po odbyciu kary 7 lat pozbawienia wolności za przynależność do organizacji (...). Jesienią 1980 roku pokrzywdzony został wybrany na przewodniczącego komisji zakładowej (...). W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku do domu pokrzywdzonego – jeszcze przed północą - przyszło trzech umundurowanych funkcjonariuszy MO. Dokonali jego zatrzymania pod zarzutem udziału we włamaniu do kiosku, po czym przewieźli do Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w S.. Dopiero tam, zobaczywszy innych działaczy (...), pokrzywdzony zorientował się co do prawdziwej przyczyny zatrzymania. Nie wręczono mu żadnego dokumentu, na podstawie którego miał być zatrzymany. Po kilku godzinach został przewieziony do zakładu karnego w Ł.. W trakcie pobytu w tym zakładzie (...) był kilkakrotnie wywoływany z celi na przesłuchania, podczas których zarzucano mu przygotowywanie i organizację bojówek na terenie jego zakładu pracy. W ocenie pokrzywdzonego był to pretekst, by go zastraszyć. Po opuszczeniu zakładu karnego pokrzywdzony w dalszym ciągu kontynuował działalność związkową. Powrócił także do pracy w (...), gdzie kierownictwo podjęło decyzję o pozbawieniu go funkcji brygadzisty. (zeznania J. S.

(2), k. 713-715 w zw. z k. 375). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego J. S.

(2)wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘karany w przeszłości rozpowszechniał i kolportował fałszywe informacje podważające autorytet PZPR i Rządu oraz nawoływał do niepokojów społecznych”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały wpisane odręcznie). (decyzja, k. 316). W dniu 19 grudnia 1981 roku pokrzywdzony złożył skargę na decyzję o internowaniu. (skarga, k. 320). Pokrzywdzony został zwolniony w dniu 22 grudnia 1981 roku. Decyzję podpisał C. R.. (decyzja o uchyleniu internowania, k. 322). I. O.

(1)od 1976 roku pracowała w Zakładach (...) w S.. Była członkiem (...) od początku powstania tego związku. W dniu 12 grudnia 1981 roku członkowie związku pełnili dyżur w siedzibie oddziału. Widząc z okna zapalone światła w siedzibie, około godziny 23:00 pokrzywdzona udała się na miejsce. Przed północą zadzwonił jeden ze związkowców i poinformował, że „właśnie biorą go z domu”. Rozmowa została przerwana. Zaraz po tym telefonie do siedziby oddziału weszło kilku funkcjonariuszy MO (niektórzy ubrani w mundury, inni po cywilnemu), którzy zaczęli wszystko dewastować, wyrywać kable z kontaktów, tłuc sprzęt biurowy, telefon, fax itp. Mężczyźni ci zachowywali się bardzo brutalnie, krzyczeli, że wszyscy są aresztowani i mają wychodzić na zewnątrz. Żaden z nich nie powiedział, z jakiego powodu następuje zatrzymanie. Następnie wszystkich przewieziono do Komendy Milicji na ul. (...), zaś po kilku godzinach – do zakładu karnego w Ł.. Przybyłych przywitał tam szpaler funkcjonariuszy z psami i z pałami. Jedna z osób zaintonowała pieśń religijną. Pokrzywdzona została umieszczona w kilkunastoosobowej celi. Przez radiowęzeł więzienny dowiedziała się, że w kraju wprowadzono stan wojenny. Po kilku dobach została przewieziona do O.. Podobnie jak inne współosadzone pokrzywdzona odwoływała się od decyzji o internowaniu, ale nie przyniosło to rezultatu. W połowie stycznia 1982 roku I. O.

(1)została przewieziona do G., gdzie przebywała do zwolnienia w dniu 29 kwietnia 1982 roku. W czasie pobytu w O. i w G. pokrzywdzona wielokrotnie była wzywana na przesłuchania, których celem było nakłonienie do podpisania „lojalki". Wypytywano ją o działalność w związku, o ludzi, o kontakty, a nadto o działalność w Komitecie (...) za Przekonania. Namawiano również do opuszczenia kraju. Po odzyskaniu wolności pokrzywdzona nadal kontynuowała działalność związkową. Utraciła pracę i miała trudności ze znalezieniem kolejnego zatrudnienia. Ostatecznie zdecydowała się na wyjazd ze S.. (zeznania I. O., k. 457-459, k. 726-731). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonej I. O.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzona ‘brała udział w działalności wymierzonej przeciwko naczelnym organom państwowym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (numer jednostki redakcyjnej dekretu oraz data tego aktu prawnego zostały wpisane odręcznie). Pokrzywdzona pokwitowała odbiór decyzji w dniu 8 stycznia 1982 roku. (decyzja, k. 324; pokwitowanie, k. 328). W dniu 16 grudnia 1981 roku pokrzywdzona złożyła odwołanie od decyzji o internowaniu. W dniu 1 lutego 1982 roku powiadomiono ją o jego nieuwzględnieniu. (skarga, k. 329; zawiadomienie, k. 330). W okresie poprzedzającym wprowadzenie stanu wojennego E. W.

(1)należała do (...) oraz Komitetu (...) za Przekonania. Była zatrudniona w Zakładzie (...) w S.. Została zatrzymana o północy z 12 na 13 grudnia 1981 roku przez funkcjonariuszy Służy (...), którzy wręczyli jej decyzję o internowaniu. Przetransportowano ją do Komendy Miejskiej Milicji Obywatelskiej w S., następnie do zakładu karnego w Ł., 16 grudnia 1981 roku do aresztu w O., zaś w połowie stycznia 1982 roku do G.. W czasie internowania pokrzywdzona była nakłaniana do podpisania tzw. „lojalki”. E. W.

(1)została zwolniona w dniu 29 kwietnia 1982 roku. (zeznania E. W.

(1). k. 385-387, k. 826-828; decyzja, k. 344). W jednej z decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonej E. W.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 42 pkt 1 dekretu z dnia 13.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzona ‘rozpowszechniała i kolportowała fałszywe informacje wyrządzające szkodę interesom PRL”. W innej decyzji (noszącej tę samą datę 13 grudnia 1981 r.) jako podstawa prawna widnieje art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 13.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego. Obie decyzje zostały sporządzone pismem maszynowym, choć pierwsza z nich zawiera także odręczne zapisy. (decyzja, k. 336, 338). Od 1976 roku A. P.

(1)pracował w Zakładach (...) w S. na stanowisku konstruktora. We wrześniu 1980 roku brał udział w zakładaniu (...) w zakładzie pracy. Angażował się m. in. w wydawanie lokalnej gazetki związkowej, przygotowywanie fotoreportaży z patriotycznych uroczystości. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku, kilka minut po północy, został zatrzymany i przewieziony na posterunek Milicji. Tam nakłaniano go do podpisania tzw. deklaracji lojalności. Wkrótce potem przewieziono do zakładu karnego w Ł., gdzie stał szpaler funkcjonariuszy z psami. Pokrzywdzonego umieszczono w 14-osobowej celi. W związku z przygotowaniem plakatu upamiętniającego wydarzenia na Wybrzeżu pokrzywdzony został ukarany karą 5 dni pobytu w izolatce. W styczniu 1982 roku usiłowano wręczyć mu decyzję o internowaniu (ze wskazaniem na jego działalność antypaństwową, negowanie kierowniczej roli PZPR i przeciwdziałanie sojuszowi ze Związkiem (...)), ale odmówił jej przyjęcia. W czasie pobytu w zakładzie karnym w Ł. ponownie usiłowano nakłonić pokrzywdzonego do podpisania tzw. „lojalki”. ( zeznania A. P.

(1), k. 387-390, k. 748-751). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego A. P.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 42 pkt 1 dekretu z dnia 13.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘rozpowszechniał i kolportował fałszywe informacje podważające autorytet PZPR i Rządu oraz nawoływał do niepokojów społecznych”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym. (decyzja, k. 346) Pokrzywdzony został zwolniony w dniu 15 kwietnia 1982 roku. (decyzja, k. 352). G. O.

(1)w grudniu 1981 roku pełnił funkcję przewodniczącego komisji zakładowej (...). W dniu 12 grudnia 1981 roku był w pracy, ale po powrocie do domu poczuł się źle, miał gorączkę i wcześnie położył się spać. Przed północą do jego mieszkania przyszli funkcjonariusze milicji, którzy – mimo protestów żony – zabrali go na komendę, gdzie nakłaniano go do podpisania różnych dokumentów, ale odmówił. Na prośbę A. P.

(1)do pokrzywdzonego przyszedł lekarz, który wręczył mu lekarstwa i powiedział, że tam, gdzie jedzie, też będzie mógł skorzystać z opieki lekarskiej. Następnie pokrzywdzony został przewieziony do zakładu karnego w Ł. i umieszczony w kilkunastoosobowej celi. Często wywoływano go z celi i doprowadzano na przesłuchania, w trakcie których wypytywano o działalność związkową. Za namową żony G. O.

(1)podpisał zobowiązanie do przestrzegania postanowień dekretu o stanie wojennym. (zeznania G. O., k. 754-757 w zw. z k. 449). W decyzji o internowaniu nr (...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego G. O.

(1)wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘rozpowszechniał i kolportował fałszywe informacje wyrządzające szkodę interesom polityczno-gospodarczym PRL”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (datę dekretu oraz numer artykułu tegoż aktu prawnego wpisano odręcznie). Pokrzywdzony pokwitował odbiór decyzji w dniu 29 grudnia 1981 roku. (decyzja, k. 354; pokwitowanie, k. 360). W dniu 19 grudnia 1981 roku pokrzywdzony wystąpił z prośbą o uchylenie decyzji o internowaniu. (prośba, k. 359). Pokrzywdzony został zwolniony w dniu 5 lutego 1982 roku. (decyzja, k. 361). G. P. był przewodniczącym Oddziału Regionu M. (...). Został zatrzymany około godziny 2.00 dnia 13 grudnia 1981 roku w miejscowości C. pod Ż., gdzie wówczas wraz z żoną wynajmował mieszkanie. Do jego mieszkania przyszło 8 lub 9 funkcjonariuszy MO, którzy kazali mu się szybko ubrać i jechać z nimi na komendę, gdzie otrzyma wszelkie wyjaśnienia. Kiedy pokrzywdzony protestował, przystawiono mu do piersi pistolet, a następnie skuto kajdankami. Na komendzie wręczono mu decyzję o internowaniu, w której napisano, że pokrzywdzony usiłował siłą obalić naczelne organy PRL. Następnie G. P. został przewieziony do zakładu karnego w Ł., gdzie przebywał do 2 marca 1982 roku. Pierwszego dnia pobytu do kilkunastoosobowej celi, w której przebywał pokrzywdzony, przyszedł oficer straży więziennej, który odebrał od wszystkich osadzonych dotychczasowe decyzje o internowaniu i wręczył nowe. Pokrzywdzony otrzymał wówczas decyzję z dnia 13 grudnia 1981 roku podpisaną przez Komendanta Wojewódzkiego MO w S.. Uzasadnienie internowania w przypadku jego osoby brzmiało „wywoływanie niepokojów społecznych". Pokrzywdzony odwołał się od tej decyzji do Ministra Spraw Wewnętrznych, lecz otrzymał odpowiedź, iż nie ustały jeszcze przyczyny internowania. W zakładzie karnym w Ł. z niewiadomych mu przyczyn pokrzywdzony został umieszczony na trzy doby w zimnej izolatce, w wyniku czego zachorował. Pod koniec stycznia 1982 roku został przewieziony do Szpitala Więziennego w Ł., gdzie zbadał go chirurg, który polecił natychmiastową hospitalizację z powodu wrzodu żołądka, ale ponieważ pokrzywdzony nie wyraził zgody na leczenie w warunkach więziennych, przewieziono go z powrotem do celi w Ł.. Bezpośrednio po opuszczeniu izolatki G. P. został wezwany na przesłuchanie przez funkcjonariusza SB, który powiedział, że to od pokrzywdzonego zależy, czy będzie przebywał w normalnej celi czy w izolatce. Mężczyzna ten pytał pokrzywdzonego także o działalność związkową, sugerował niewierność jego żony. 1 marca 1982 roku pokrzywdzony poprosił strażnika o kontakt z naczelnikiem zakładu karnego celem spisania w jego obecności testamentu. Tego dnia został wypuszczony na wolność. (zeznania, k. 392-393, k. 1085-1088; meldunek o zatrzymaniu, k. 1057; telegram, k. 1059; notatka służbowa, k. 1061-1062; decyzja o uchyleniu internowania, k. 1066; świadectwo lekarskie, k. 1091-1092; pismo, k. 1172-1176). W decyzji o internowaniu nr(...)wydanej w stosunku do pokrzywdzonego G. P. wskazano jako podstawę prawną art. 43 pkt 1 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o ochronie bezpieczeństwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wojennego, zaś w jej uzasadnieniu – że pokrzywdzony ‘w przeszłości był karany za przestępstwa pospolite, inspirował do wrogich wystąpień i niepokojów społecznych”. Decyzja ta nosi datę 13 grudnia 1981 r. Została sporządzona pismem maszynowym, choć nie w całości (datę dekretu oraz numer artykułu tegoż aktu prawnego wpisano odręcznie). (decyzja, k. 1054). Odbiór decyzji został pokwitowany przez pokrzywdzonego dwukrotnie: 13 grudnia i 29 grudnia 1981 roku. (pokwitowanie, k. 1056, k. 1063). W dniu 19 grudnia 1981 roku pokrzywdzony złożył odwołanie od decyzji o internowaniu. (pismo, k. 1058). Pismem z dnia 1 lutego 1982 roku pokrzywdzony został powiadomiony o nieuwzględnieniu jego odwołania. (pismo, k. 1064). W 1981 roku M. G. pracował w Instytucie (...