7 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów autocasco, ustalonych uchwałą zarządu (...) Spółki Akcyjnej w W. numer (...)/1/2/10/2011 z dnia 26 października 2011 roku, znajdujących zastosowanie do umów zawartych od 1 grudnia 2011 roku, kradzież to działanie sprawcy wyczerpujące znamiona czynów określonych w art. 278 k.k., art. 279 k.k., art. 280 k.k., w wyniku którego doszło do zaboru pojazdu (jego części lub wyposażenia) zabezpieczonego w sposób przewidziany w konstrukcji pojazdu oraz w sposób określony w OWU. Za kradzież nie uważa się przywłaszczenia, o którym mowa w art. 284 k.k. Stosowanie do treści § 2 ust. 17 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco, sumą ubezpieczenia jest ustalona
postanowieniami OWU kwota, stanowiąca górną granicę odpowiedzialności (...), odpowiadająca wartości pojazdu w danym momencie trwania umowy ubezpieczenia, suma ubezpieczenia może być wyrażona w kwocie brutto lub netto. W § 2 ust. 18 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco, zdefiniowano szkodę jako uszkodzenie, zniszczenie lub kradzież pojazdu, jego części lub wyposażenia, będące następstwem zdarzeń objętych ochroną ubezpieczeniową w ramach OWU. W świetle treści § 3 pkt 1 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco, przedmiotem ubezpieczenia są pojazdy nie starsze niż 13 lat, podlegające rejestracji, zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu na terenie Polski z zastrzeżeniem, że ograniczenie wiekowe nie dotyczy kontynuowania umów zawartych przez (...) po opłaceniu dodatkowej składki.
1 pkt 3 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów -autocasco, za opłatą dodatkowej składki w wysokości określonej w taryfie, wyłączenie w chwili zawarcia umowy i na wniosek ubezpieczonego, wprowadza się możliwość rozszerzenie ochrony ubezpieczeniowej o utrzymanie sumy ubezpieczenia z dnia zawarcia umowy w szkodach całkowitych i kradzieżowych przez cały okres umowy, o ile przyjmowany do ubezpieczenia pojazd jest nie starszy niż 5-letni oraz jego wartość rynkowa w dniu zawierania umowy nie jest większa niż 300.000 zł, a także umowa jest zawierana z rozszerzeniem ochrony (o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 § 13 ogólnych warunków ubezpieczenia). Stosowanie do treści § 28 ust. 1 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco, w razie szkody całkowitej lub powstałej na skutek kradzieży pojazdu odszkodowanie ustala się na odstawie wartości rynkowej pojazdu ustalonej na dzień zaistnienia szkody. Wartość rynkowa pojazdu na dzień powstania szkody, ustalana jest na podstawie tego samego źródła wyceny, jakie zastosowano przy określeniu wysokości sumy ubezpieczenia w dniu zawarcia umowy ubezpieczenia (ust. 2).
1 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco, wartość pojazdu ustalana jest na podstawie notowań rynkowych pojazdu danej marki i typu z uwzględnieniem jego cech indywidualnych i historii użytkowania. Notowania stanowiące podstawę do ustalania wartości pojazdu zawarte są odpowiednio w aktualnych na dzień zawarcia umowy lub zaistnienia szkody katalogach lub programach (...)Ekspert lub E.. Przy braku notowań rynkowych danego pojazdu wartość przyjętą do ubezpieczenia ustala się metodą oceny indywidualnej (ust. 2). W świetle § 26 ust. 3 i 4 ogólnych warunków ubezpieczenia - autocasco, (...) Spółka Akcyjna w W. wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od otrzymania zawiadomienia o wypadku ubezpieczeniowym. Gdyby wyjaśnienie w tym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności (...) albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Jednakże bezsporną część odszkodowania (...) wypłaca w terminie 30 dni od otrzymania zawiadomienia o wypadku ubezpieczeniowym. (dowód: ogólne warunki ubezpieczenia pojazdów autocasco k.43-47v.) Ubytek wartości pojazdu powoda w okresie od lutego do sierpnia 2013 roku wynosi 13,9% przy uwzględnieniu wartości pojazdu wskazanej w załączniku do umowy ubezpieczenia. Możliwe jest przy użyciu tego współczynnika obliczenie wartości pojazdu powoda w dacie kradzieży przy uwzględnieniu jako wartości wyjściowej kwoty 25.924 zł, ale nie będzie to wartość pojazdu powoda ustalona
programem E.. (dowód: pisemne opinie uzupełniające k.120-128, k.164-172, ustna opinia uzupełniająca opinia biegłego - protokół rozprawy z dnia 4 kwietnia 2017 roku k.194-197, nagranie 00:24:35-01:07:16) W dniu 26 sierpnia 2013 roku powód zgłosił (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. kradzież pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...). W dniu 27 sierpnia 2013 roku pracownik (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. potwierdził przyjęcie zgłoszenia szkody. (dowód: zgłoszenie szkody z potwierdzeniem przyjęcia k.16-18 v.) Pismem z dnia 6 listopada 2013 roku, doręczonym pozwanemu w dniu 18 listopada 2013 roku, powód wezwał (...) Spółkę Akcyjną w W. do zapłaty kwoty 25.924 zł w terminie do 20 listopada 2013 roku w związku z kradzieżą samochodu marki A. o numerze rejestracyjnym (...) w dniu 23 sierpnia 2013 roku. Wskazał, że brak zapłaty w zakreślonym terminie będzie skutkował skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego. (dowód: wezwanie do zapłaty k.20-21, także w załączonych aktach szkody) W piśmie z dnia 9 stycznia 2014 roku, stanowiącym odpowiedź na pismo pełnomocnika powoda z dnia 6 listopada 2013 roku, pozwany wskazał, że brak jest możliwości wypłaty odszkodowania z uwagi na niezłożenie przez powoda niezbędnych dokumentów, w tym podpisanej przez właściciela pojazdu umowy cesji. (dowód: pismo k.22, także w załączonych aktach szkody) Pismem z dnia 26 marca 2014 roku, doręczonym w dniu 2 kwietnia 2014 roku, powód ponownie wezwał (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. do zapłaty kwoty 25.924 zł w terminie 14 dni. (dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 23-24, także w załączonych aktach szkody) W piśmie z dnia 25 kwietnia 2014 roku pozwany wskazał, że w dokonanej przez niego wycenie pojazdu zastosowano ujemną korektę z tytułu wcześniejszych napraw. Wniósł o przesłanie przez powoda podpisanej umowy cesji na doręczonym formularzu. Do pisma z dnia 23 maja 2014 roku skierowanego do pozwanego, wzywającego do zapłaty kwoty 25.924 zł w terminie 14 dni, S. A.
przepisem art. 286 k.p.c. Sąd może żądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby żądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Powołany przepis nie precyzuje jak należy rozumieć pojęcie „w razie potrzeby”. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się jednak, iż chodzi tu o takie sytuacje, gdy opinia złożona przez biegłego jest niejasna lub niezupełna, wewnętrznie sprzeczna, albo gdy opinia pisemna jest rozbieżna z opinią ustną biegłego. W rozpoznawanej sprawie, po złożeniu przez biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego pisemnych opinii uzupełniających oraz uzupełniającej opinii ustnej na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 roku żadna z wymienionych sytuacji nie miała miejsca. Treść podstawowej opinii pisemnej biegłego T. S. oraz pisemnych opinii uzupełniających, w świetle uzupełniającej opinii ustnej złożonej na rozprawie, nie wykazuje sprzeczności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej, które uzasadniałyby konieczność zasięgnięcia opinii innego biegłego, a właśnie pod tymi względami należy oceniać opinie biegłych. Opinie zostały wydane po zapoznaniu się z aktami sprawy, załączonymi aktami dochodzenia oraz aktami szkody.
poglądem wyrażonym w orzecznictwie, który Sąd w niniejszej sprawie podziela (tak między innymi Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 kwietnia 2005 roku, II CK 572/04, opubl. w LEX nr 151656) specyfika oceny dowodu z opinii biegłego wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Skuteczna polemika z ustaleniami biegłego nie może zatem polegać na podważaniu wniosków wynikających z wiedzy merytorycznej biegłego, dopóki nie zostanie wykazane, że wnioski te sprzeczne są z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i powszechnie znanych faktów. Opinie biegłego T. S. są przekonywujące i dostatecznie wyjaśniają zagadnienia stanowiące przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 21 listopada 1974 roku (II C CR 638/74,opubl. OSPiKA 1975, numer 5, poz. 108), w którym wypowiedział się, iż nie jest uzasadniony wniosek strony o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, jeżeli w przekonaniu sądu opinia wyznaczonego biegłego jest na tyle kategoryczna i przekonująca, że wystarczająco wyjaśnia zagadnienie wymagające wiadomości specjalnych. W związku z tym, w przedmiotowej sprawie, Sąd uznał zarzuty pozwanego do opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej za niezasadne i wynikające z niezadowolenia pozwanego z wniosków końcowych owej opinii. W konsekwencji, Sąd oddalił wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, gdyż w judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż nie ma uzasadnienia wniosek o powołanie kolejnego biegłego jedynie w sytuacji, gdy już złożona opinia jest niekorzystna dla strony (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 września 2009 roku, I UK 102/09, LEX nr 537027 oraz w wyroku z dnia 6 maja 2009 roku, II CSK 642/08, LEX nr 511998, Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 15 lutego 1974, II CR 817/73, nie publikowane oraz z dnia 18 lutego 1974, II CR 5/74, Biuletyn Sądu Najwyższego 1974, numer 4, poz.64). Stanowisko wyrażone w orzecznictwie znajduje poparcie również w doktrynie prawniczej. T. E., J. G. oraz M. J. w „Komentarzu do Kodeksu Postępowania Cywilnego Część Pierwsza, Postępowanie Rozpoznawcze”, Tom I (Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1997, tezy 7,8 strony 438-439) jednoznacznie stwierdzają, iż stanowisko odmienne od wyrażonego w powołanych wyżej orzeczeniach oznaczałoby przyjęcie, że należy przeprowadzić dowód z wszelkich możliwych biegłych, aby się upewnić, czy niektórzy z nich nie byliby tego zdania, jak strona. Ponadto, jak wynika z opinii biegłego T. S. ewentualna modyfikacja wyceny spornego pojazdu przy zastosowaniu korekty z tytułu nieprawidłowej naprawy wymaga dodatkowego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie sposobu wykonania naprawy pojazdu i zakresu ewentualnych nieprawidłowości tej naprawy, jakim pozwany
oświadczeniem pełnomocnika złożonym na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 roku nie dysponuje. Zaś, to na pozwanym wywodzącym z faktu nieprawidłowej naprawy pojazdu skutki prawne spoczywał,
art.6 k.c., ciężar udowodnienia wskazanej okoliczności. Pozwany nie udowodnił, iż naprawa pojazdu powoda była nieprawidłowa, choć jest profesjonalistą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie ubezpieczeń i zawierając z powodem umowę ubezpieczenia oceniał stan techniczny ubezpieczanego pojazdu. W tej sytuacji, wobec braku materiału dowodowego na którym miałby oprzeć się biegły, dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego było całkowicie niecelowe. Zwłaszcza, że rolą biegłego nie jest wyręczanie strony w dokonywaniu ustaleń faktycznych i gromadzeniu materiału dowodowego w sprawie. Zaś opinia biegłego winna znajdować oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, a nie w teoretycznych założeniach. Konkludując, Sąd uznał opinie biegłego z zakresu techniki samochodowej T. S. złożone w sprawie za pełnowartościowe źródło informacji specjalnych, stanowiące podstawę poczynionych ustaleń faktycznych. S ąd Rejonowy zważył, co następuje: W niniejszej sprawie S. A.
którymi wobec niewłączenia do umowy ubezpieczenia klauzuli przewidującej zastosowanie stałej sumy ubezpieczenia, brak jest podstaw do ustalania odszkodowania w oparciu o wysokość sumy ubezpieczenia. Dodatkowo wskazano, iż przy szacowaniu wartości pojazdu A. na dzień szkody uwzględniono wszystkie okoliczności mające wpływ na jego wartość, w tym fakt sprowadzenia pojazdu z Niemiec oraz zaistnienie szkody całkowitej w 2009 roku. Pozwany nie kwestionował natomiast zasady swej odpowiedzialności. Kwestię sporną stanowiło ustalenie wartości pojazdu w chwili zdarzenia objętego ochroną ubezpieczeniową.
art. 805 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia zakład ubezpieczeń zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Stosownie do § 2 pkt 1 powołanego przepisu świadczenie zakładu ubezpieczeń polega, przy ubezpieczeniu majątkowym, na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku ubezpieczeniowego. Strony łączyła umowa ubezpieczenia majątkowego obejmująca, między innymi, ubezpieczenie pojazdu mechanicznego od utraty, zniszczenia lub uszkodzenia - autocasco na okres od dnia 10 lutego 2013 roku do 10 lutego 2014 roku. Ubezpieczeniem tym objęto samochód marki A. (...) o numerze rejestracyjnym El 709JA.
art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o działalności ubezpieczeniowej (tekst jednolity Dz.U. z 2010 roku, Nr 11, poz.66), obowiązującej w dacie zawarcia przez strony umowy, ubezpieczenie autocasco ma charakter dobrowolny. Ogólne warunki tego ubezpieczenia ustala zakład ubezpieczeń.
art.12a powołanej ustawy o działalności ubezpieczeniowej, w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia przez strony umowy ubezpieczenia, określają one, w szczególności, rodzaj ubezpieczenia i jego przedmiot, warunki zmiany sumy ubezpieczenia lub sumy gwarancyjnej, jeżeli ogólne warunki ubezpieczenia taką zmianę przewidują, prawa i obowiązki każdej ze stron umowy ubezpieczenia, zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, przy ubezpieczeniach majątkowych - sposób ustalania rozmiaru szkody, sposób określania sumy odszkodowania lub innego świadczenia, jeżeli ogólne warunki ubezpieczenia przewidują odstępstwa od zasad ogólnych, sposób ustalania i opłacania składki ubezpieczeniowej, metodę i sposób indeksacji składek, jeżeli ogólne warunki ubezpieczenia indeksację przewidują, tryb i warunki dokonania zmiany umowy ubezpieczenia zawartej na czas nieokreślony, przesłanki i terminy wypowiedzenia umowy przez każdą ze stron, a także tryb i warunki wypowiedzenia, jeżeli ogólne warunki ubezpieczenia przewidują taką możliwość. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 807 § 1 k.c., postanowienia ogólnych warunków ubezpieczenia sprzeczne z bezwzględnie obowiązującymi przepisami k.c. regulującymi umowę ubezpieczenia są nieważne, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. W pozostałych wypadkach wiążą strony umowy ubezpieczenia stając się immanentnym elementem jej treści. W niniejszej sprawie, nie zachodzi sprzeczność ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów autocasco, ustalonych uchwałą zarządu (...) Spółki Akcyjnej w W. numer (...)/1/2/10/2011 z dnia 26 października 2011 roku, znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, z przepisami kodeksu cywilnego normującymi umowę ubezpieczenia ani regulującymi posługiwanie się przy zawieraniu umowy wzorcami umownymi. Miały one, zatem charakter wiążący dla stron przedmiotowej umowy - zarówno pozwanego, jak i powoda. W przedmiotowej sprawie, zdarzeniem wywołującym szkodę, której naprawienia dochodził powód była kradzież samochodu marki A. (...) w dniu 23 sierpnia 2013 roku. Szkoda powstała w okresie objętym ubezpieczeniem. Okoliczności te pozostawały poza sporem stron. W niniejszej sprawie, sposób naprawienia szkody reguluje łącząca strony umowa ubezpieczenia autocasco.
7 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco, kradzież to działanie sprawcy wyczerpujące znamiona czynów określonych w art. 278 k.k., art. 279 k.k., art. 280 k.k., w wyniku którego doszło do zaboru pojazdu (jego części lub wyposażenia) zabezpieczonego w sposób przewidziany w konstrukcji pojazdu oraz w sposób określony w OWU. Za kradzież nie uważa się przywłaszczenia, o którym mowa w art. 284 k.k. Stosowanie do treści § 2 ust. 17 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco, sumą ubezpieczenia jest ustalona
postanowieniami OWU kwota, stanowiąca górną granicę odpowiedzialności (...), odpowiadająca wartości pojazdu w danym momencie trwania umowy ubezpieczenia, suma ubezpieczenia może być wyrażona w kwocie brutto lub netto. W § 2 ust. 18 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco, zdefiniowano szkodę jako uszkodzenie, zniszczenie lub kradzież pojazdu, jego części lub wyposażenia, będące następstwem zdarzeń objętych ochroną ubezpieczeniową w ramach OWU. W świetle treści § 3 pkt 1 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów autocasco, przedmiotem ubezpieczenia są pojazdy nie starsze niż 13 lat, podlegające rejestracji, zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu na terenie Polski z zastrzeżeniem, że ograniczenie wiekowe nie dotyczy kontynuowania umów zawartych przez (...) po opłaceniu dodatkowej składki.
1 pkt 3 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów autocasco, za opłatą dodatkowej składki w wysokości określonej w taryfie, wyłączenie w chwili zawarcia umowy i na wniosek ubezpieczonego, wprowadza się możliwość rozszerzenia ochrony ubezpieczeniowej o utrzymanie sumy ubezpieczenia z dnia zawarcia umowy w szkodach całkowitych i kradzieżowych przez cały okres umowy, o ile przyjmowany do ubezpieczenia pojazd jest nie starszy niż 5-letni oraz jego wartość rynkowa w dniu zawierania umowy nie jest większa niż 300.000 zł, a także umowa jest zawierana z rozszerzeniem ochrony (o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2). Stosowanie do treści § 28 ust. 1 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco, w razie szkody całkowitej lub powstałej na skutek kradzieży pojazdu odszkodowanie ustala się na odstawie wartości rynkowej pojazdu ustalonej na dzień zaistnienia szkody. Wartość rynkowa pojazdu na dzień powstania szkody, ustalana jest na podstawie tego samego źródła wyceny, jakie zastosowano przy określeniu wysokości sumy ubezpieczenia w dniu zawarcia umowy ubezpieczenia (ust. 2).
1 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco, wartość pojazdu ustalana jest na podstawie notowań rynkowych pojazdu danej marki i typu z uwzględnieniem jego cech indywidualnych i historii użytkowania. Notowania stanowiące podstawę do ustalania wartości pojazdu zawarte są odpowiednio w aktualnych na dzień zawarcia umowy lub zaistnienia szkody katalogach lub programach (...)Ekspert lub E.. Przy braku notowań rynkowych danego pojazdu wartość przyjętą do ubezpieczenia ustala się metodą oceny indywidualnej (ust. 2). Bezspornym było, że w umowie ubezpieczenia strony określiły sumę ubezpieczenia na kwotę 25.924 zł. Stosownie zaś do treści art. 824 § 1 k.c., jeżeli nie umówiono się inaczej, suma ubezpieczenia ustalona w umowie stanowi górną granicę odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń. Wysokość odszkodowania zależy bowiem między innymi od wartości ubezpieczeniowej i sumy ubezpieczenia. Suma ubezpieczenia powinna co do zasady odpowiadać rzeczywistej wartości przedmiotu ubezpieczenia (wartości ubezpieczeniowej), aby ubezpieczony otrzymał pełne odszkodowanie. Suma ubezpieczenia stanowi podstawę do obliczania składki ubezpieczeniowej i górną granicę wysokości odszkodowania. Jeżeli suma ubezpieczenia jest niższa od wartości ubezpieczeniowej, ubezpieczający w razie szkody całkowitej nie otrzyma pełnego odszkodowania, a przy szkodzie częściowej wysokość odszkodowania będzie zależała od przyjętego w umowie systemu odpowiedzialności ubezpieczyciela (podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 17 listopada 1994 r., I ACr 377/94). Wskazać należy, że w razie nastąpienia wypadku ubezpieczeniowego ubezpieczyciel obowiązany jest wypłacić na rzecz poszkodowanego odszkodowanie, nie zaś sumę ubezpieczenia, ustaloną w umowie ubezpieczenia. Wypłata na rzecz powoda odszkodowania w wysokości przewidzianej w umowie sumy ubezpieczenia byłaby możliwa w przypadku, gdyby strony przewidziały w umowie dodatkową klauzulę „stała wartość pojazdu”, co w niniejszej sprawie nie mało miejsca. Jak wynika z Ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco ustalonych uchwałą Zarządu nr GNL/1/2/10/2011 z dnia 26 października 2011 roku, stanowiących integralną cześć umowy ubezpieczenia, w razie powstania szkody pozwany (...) Spółka Akcyjna w W. ustala odszkodowanie
warunkami umowy ubezpieczenia. Górną granicę odpowiedzialności pozwanego wyznacza suma ubezpieczenia (§ 2 ust 17 OWU). W razie kradzieży pojazdu (...) Spółka Akcyjna w W. ustala odszkodowanie w kwocie odpowiadającej wartości rynkowej pojazdu w dniu dokonania kradzieży, z uwzględnieniem warunków umowy ubezpieczenia (§ 28 ust 1 OWU). W zawartej umowie ubezpieczenia jako wartość pojazdu wskazano kwotę 25.924 zł. Nie należy pomijać okoliczności, że wartość pojazdu w dniu zawierania umowy częstokroć różni się od wartości pojazdu z dnia szkody. Celem ustalenia spornej pomiędzy stronami wartości rynkowej pojazdu, powód wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Biegły z zakresu techniki samochodowej ustalił wartość rynkową pojazdu na dzień jego kradzieży, tj. wystąpienia zdarzenia objętego ochroną ubezpieczeniową na kwotę 20.800 zł, uwzględnieniem postanowień ogólnych warunków ubezpieczenia. W szczególności biegły ustalił wartość pojazdu przy użyciu programu E., gdyż stosowanie do treści § 28 ust. 2 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów - autocasco, w razie kradzieży -wartość rynkowa pojazdu na dzień powstania szkody, ustalana jest na podstawie tego samego źródła wyceny, jakie zastosowano przy określeniu wysokości sumy ubezpieczenia w dniu zawarcia umowy ubezpieczenia, a taki program zastosował pozwany wyceniając pojazd powoda przy zawarciu umowy ubezpieczenia. Wskazać należy, że jak wynika z art. 824 1 § 1 k.c. o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Wynikająca z tego przepisu zasada odszkodowania stanowi przesłankę każdego ubezpieczenia majątkowego i oznacza, że odszkodowanie ubezpieczeniowe nie może wynosić więcej, aniżeli szkoda wyrządzona w ubezpieczonym mieniu w następstwie wypadku przewidzianego w umowie ubezpieczenia. Wszelaka bowiem nadwyżka oznaczałaby bezpodstawne wzbogacenie przekreślające istotę i cel gospodarczy ubezpieczenia majątkowego. Strony mogą zawrzeć umowę przewidującą odszkodowanie wyższe od sumy ubezpieczenia, jednakże okoliczność ta musi wprost wynikać z zawartej umowy. W niniejszej sprawie, strony nie ustaliły w umowie ubezpieczenia, iż poszkodowany otrzyma z góry określoną sumę odszkodowania w razie zajścia zdarzenia objętego ochroną ubezpieczeniową, a w szczególności iż otrzyma kwotę odpowiadającą sumie ubezpieczenia. Strona powodowa nie wykazała również, iż wysokość poniesionej szkody odpowiadała określonej w umowie sumie ubezpieczenia, ani zadeklarowanej wartości pojazdu, do czego była zobowiązana na podstawie art. 6 k.c. Negatywne konsekwencje nieudowodnienia faktów, z których wywodzi się skutki prawne obciążają zaś stronę, która się na te fakty powołuje. Brak jest także podstaw, aby wysokość należnego powodowi odszkodowania ustalać poprzez obniżenie sumy ubezpieczenia określonej na kwotę 25.924 zł o 13,9% ubytku wartości w okresie od lutego do sierpnia 2013 roku. Wprawdzie jak wskazał biegły T. S. możliwe jest przy użyciu tego współczynnika obliczenie wartości pojazdu powoda w dacie kradzieży przy uwzględnieniu jako wartości wyjściowej kwoty 25.924 zł, ale nie będzie to wartość pojazdu powoda ustalona
systemem E.. Wskazany przez powoda sposób ustalenia wartości pojazdu w dacie kradzieży nie znajduje żadnego oparcia w postanowieniach zawartej przez strony umowy ubezpieczenia, w tym ogólnych warunkach ubezpieczenia autocasco, stanowiących jej integralną cześć. Zgromadzony w sprawie materiał dowody pozwolił ustalić, iż należna powodowi kwota odszkodowania z tytułu zawartej z pozwanym umowy ubezpieczenia autocasco w związku z wystąpieniem zdarzenia objętego umową – kradzieży pojazdu wynosi 20.800 zł. Uwzględniając wypłacone dobrowolnie w toku postepowania likwidacyjnego na rzecz powoda świadczenie w kwocie 16.800 zł, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda odszkodowanie w kwocie 4.000 zł, o czym orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zasadą prawa cywilnego jest, że dłużnik popada w opóźnienie, jeżeli nie spełnia świadczenia w terminie, w którym stało się ono wymagalne.
3 i 4 ogólnych warunków ubezpieczenia autocasco, (...) Spółka Akcyjna w W. wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od otrzymania zawiadomienia o wypadku ubezpieczeniowym. Gdyby wyjaśnienie w tym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności (...) albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowania wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Jednakże bezsporną część odszkodowania (...) wypłaca w terminie 30 dni od otrzymania zawiadomienia o wypadku ubezpieczeniowym. Obowiązek udowodnienia istnienia okoliczności z § 26 ust. 4 ogólnych warunków ubezpieczenia oraz ich zasięgu obciąża pozwanego (art. 6 k.c.). Zawiadomienie ubezpieczyciela o wypadku rodzi, zatem po jego stronie obowiązek spełnienia świadczenia w ustawowym terminie. Niespełnienie świadczenia w terminie rodzi po stronie dłużnika konsekwencje przewidziane w art. 481 § 1 k.c.,
którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe (§ 2 art. 481 k.c.), a od dnia 1 stycznia 2016 roku odsetki ustawowe za opóźnienie. Ze zwłoką, a więc kwalifikowaną postacią opóźnienia mamy do czynienia, gdy dłużnik nie spełnia świadczenia w terminie, a opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność (art. 476 k.c.). W razie zwłoki dłużnika, wierzyciel może oprócz odsetek żądać naprawienia szkody na zasadach ogólnych (art. 481 § k.c.). W przedmiotowej sprawie, powód zawiadomił pozwanego o szkodzie w dniu 26 sierpnia 2013 roku. Powód do pisma z dnia 23 maja 2014 roku załączył wymaganą przez pozwanego umowę przeniesienia praw do pojazdu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, kiedy pismo to zostało doręczone pozwanemu. Decyzją z dnia 13 czerwca 2013 roku pozwany przyznał powodowi odszkodowanie w kwocie 16.800 zł. A zatem, z pewnością od tej daty pozwany pozostawał w opóźnieniu pozostałej kwoty należnego powodowi odszkodowania. Pozwany jest profesjonalistą, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie ubezpieczeń. W ocenie Sądu, w toku postępowania likwidacyjnego dysponował wiedzą i środkami pozwalającymi na prawidłowe ustalenie wysokości należnego powodowi odszkodowania. S. A.
żądaniem pozwu od dnia 2 lipca 2014 roku. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako nieudowodnione. O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 100 zd. 1 k.p.c., stosunkowo je rozdzielając. Powód żądał zasądzenia kwoty 9.124 zł. Zasądzona na jego rzecz kwota 4.000 zł stanowi 44% dochodzonego roszczenia. Łącznie koszty procesu poniesione przez strony wyniosły 4.374 zł. Na koszty procesu poniesione przez powoda złożyło: się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1.200 zł (ustalone na podstawie § 6 pkt 4 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, t.j. Dz.U. 2013 poz. 461), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, opłata od pozwu w kwocie 457 zł oraz zaliczka na wydatki związane z wydaniem opinii przez biegłych sądowych w kwocie 1.500 zł, łącznie 3.174 zł. Poniesione przez pozwanego koszty procesu to wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1.200 zł (ustalone na podstawie § 6 pkt 4 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490). W rezultacie, Sąd zasądził od (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz S. A.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.