Sygn. akt II Ca 647/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2017 roku Sąd Okręgowy w Lublinie II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Okręgowego Dariusz

§ 8

pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 461 – tekst jednolity ze zmianami) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800 ze zmianą). Pozwany poniósł koszty w kwocie 172,80 zł, obejmujące: a) opłaty pocztowe za przesłanie przesyłek poleconych zawierających pisma procesowe kierowane do Sądu oraz do pełnomocnika strony przeciwnej, których złożenie było niezbędne do celowej obrony – 4,20 zł (k. 39a), 4,20 zł (k. 103a), 4,20 zł (k. 133a) i 4,20 zł

(201a), b) wynagrodzenie pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym – 156 zł,

§ 7

pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 490 – tekst jednolity ze zmianami) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804 ze zmianą). Pozwany przegrał sprawę w około 2/3 części, ponieważ w takim zakresie zostało uwzględnione żądanie pozwu. Powodowie przegrali sprawę w około 1/3 części. Udział w sumie kosztów procesu obciążający pozwanego wynosi 381,67 zł (= 572,50 zł · 2/3). Udział w sumie kosztów procesu obciążający powodów wynosi 190,83 zł. Ponieważ poniesione przez powodów koszty (399,70 zł) o 208,87 zł przewyższają obciążający ich udział, zasądzeniu na ich rzecz tytułem zwrotu kosztów procesu podlega ta właśnie różnica. Koszty procesu za pierwszą instancję zostały zasądzone na rzecz powodów w sposób podzielny, ze względu na to, że brak jest podstaw do solidarnego zasądzenia tych kosztów. * W pozostałej części apelacja powodów jest bezzasadna i w związku z tym podlega oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie jest zasadny wniosek apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Wprawdzie wniosek ten został zgłoszony jako wniosek ewentualny, ale, jako dalej idący, wymaga omówienia w pierwszej kolejności. Z przepisów art. 386 § 2 i 4 k.p.c. wynika, że uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji może nastąpić tylko w razie stwierdzenia nieważności postępowania, w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Dodatkową podstawę prawną uchylenia wyroku stanowi przepis art. 505 12 § 1 k.p.c., mający zastosowanie w postępowaniu uproszczonym. Przepis ten stanowi, że jeżeli sąd drugiej instancji stwierdzi, że zachodzi naruszenie prawa materialnego, a zgromadzone dowody nie dają wystarczających podstaw do zmiany wyroku, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu Okręgowego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna ze wskazanych wyżej podstaw uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji nie jest dotknięte nieważnością. Sąd ten rozpoznał istotę sprawy, analizując zasadność żądania pozwu z punktu widzenia okoliczności faktycznych przytoczonych jako podstawa faktyczna powództwa i rozpoznając zarzuty podniesione przez pozwanego. Wydanie wyroku przez Sąd Okręgowy nie wymaga również przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, ani też nawet uzupełniania, czy powtarzania postępowania dowodowego. Sprawa niniejsza nie podlegała rozpoznaniu i nie została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Należy także zwrócić uwagę, że powodowie nie przytaczają w apelacji zarzutów, których uwzględnienie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. ÷ Nie jest uzasadnione powództwo w części obejmującej żądanie przywrócenia posiadania poprzez doprowadzenie małej elektrowni wodnej do pełnego funkcjonowania. Na podstawie art. 344 § 1 k.c. przysługuje posiadaczowi roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego. Występując z roszczeniem o przywrócenie posiadania posiadacz powinien udowodnić fakt swojego posiadania i fakt naruszenia. Przywrócenie posiadania może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim nastąpiło naruszenie posiadania. Na rozprawie apelacyjnej powodowie przyznali, że urządzenia małej elektrowni wodnej nie funkcjonowały jako całość już w 2009 roku (k. 304v). Dodatkowo okolicznością bezsporną był fakt, że w dniu 2 maja 2015 roku miał miejsce pożar w pomieszczeniu zajmowanym przez powodów, w wyniku którego nastąpiły uszkodzenia lub zniszczenia instalacji elektrycznej. Stan pomieszczenia zaistniały po pożarze utrzymywał się do września 2015 roku, a więc do chwili objęcia pomieszczenia w posiadanie przez pozwanego. Nie ma zatem żadnych podstaw do nakazania przywrócenia stanu poprzedniego w zakresie szerszym niż wynikało to z naruszenia posiadania. W związku z powyższym niezasadne jest również żądanie powodów w części dotyczącej nakazania pozwanemu zamontowania przewodów elektrycznych służących do podnoszenia i opuszczania tak zwanych schodów zwodzonych, to jest przewodów łączących szafę sterowniczą z urządzeniem odbiorczym przy schodach. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do ustalenia, że takie przewody istniały we wrześniu 2015 roku i że zostały zdemontowane przez pozwanego. Pozwany podnosił, że tego rodzaju instalacja została uszkodzona w czasie pożaru i w związku z tym schody były opuszczane ręcznie (k. 135v). Powodowie nie udowodnili swoich twierdzeń, że w omawianym zakresie pozwany naruszył stan istniejący we wrześniu 2015 roku. Nie jest uzasadnione powództwo w części obejmującej żądanie zamontowania czujnika poziomu wody Zalewu Z. wraz z przewodem (pkt 2 pisma z dnia 21 grudnia 2015 roku). Wprawdzie pozwany przyznał, że czujnik ten został zdemontowany (k. 135v), jednak zaprzeczył, iż pozwany znajduje się w posiadaniu tego czujnika. Powodowie nie udowodnili, że element ten znajduje się w posiadaniu powoda. Z zeznań A. K.

(1)wynika, że czujnika tego nie ma w chwili obecnej w pomieszczeniu małej elektrowni wodnej (k. 212). Domagając się zainstalowania tego czujnika w poprzednim miejscu, powodowie powinni udowodnić, że pozwany nadal znajduje się w posiadaniu tego elementu. Na podstawie art. 344 § 1 k.c. może nastąpić jedynie przywrócenie stanu poprzedniego, a więc stanu istniejącego przed naruszeniem, przy wykorzystaniu rzeczy, które zostały zabrane przez naruszającego posiadanie. Przepis art. 344 § 1 k.c. nie daje natomiast podstaw do takiego przywrócenia stanu poprzedniego, które ma stanowić formę naprawienia szkody (art. 363 § 1 k.c.), a więc przy wykorzystaniu innych elementów niż te, które zostały zabrane lub zniszczone przez naruszającego posiadanie. Nie jest uzasadnione żądanie zawarte w punkcie 1 akapit pierwszy pisma procesowego z dnia 10 lutego 2016 roku (k. 192), a więc żądanie „nakazania stronie pozwanej podłączenia przewodów energii elektrycznej ułożonych podziemnie od szafki elektrycznej znajdującej się w ciągu ulicy (...) na wysokości lewego przęsła jazu tamy zbiornika wodnego, na przeciwległym poboczu tej ulicy, dla przywrócenia uruchamiania przy użyciu energii elektrycznej składanych schodów prowadzących z zewnątrz elektrowni do pomieszczeń MEW”. W sprawie brak jest dowodów wskazujących, że pozwany dokonał odłączenia lub demontażu tego rodzaju przewodów. Pozwany nie przyznał również tego rodzaju twierdzeń pozwanego i wyraźnie im zaprzeczył (k. 203-204). Nie jest uzasadnione powództwo w tej części, w której powodowie domagali się zamontowania plomb szafy sterowniczej. Brak podstaw do ustalenia, ze plomby te zostały zerwane przez pozwanego, a nie na przykład przez straż pożarną w czasie akcji gaśniczej. Zainstalowanie tych plomb może przy tym nastąpić przez właściwy podmiot zajmujący się dostawą i odbiorem energii elektrycznej, nie zaś przez pozwanego. Nie jest uzasadnione powództwo w tej części, w której powodowie domagali się umocowania ich przez sąd do wykonania wskazanych przez nich czynności na koszt pozwanego w przypadku niewykonania przez pozwanego tych czynności w terminie. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju roszczenie pozbawione jest podstawy prawnej. W szczególności należy wskazać, że podstawy takiej nie stanowi przepis art. 1049 k.c. Powołany przepis stanowi, że: §

Jeżeli w samym tytule egzekucyjnym nie postanowiono, że w razie niewykonania przez dłużnika w wyznaczonym terminie czynności, którą może wykonać także inna osoba, wierzyciel będzie umocowany do wykonania tej czynności na koszt dłużnika – sąd, w którego okręgu czynność ma być wykonana, na wniosek wierzyciela wezwie dłużnika do jej wykonania w wyznaczonym terminie, a po bezskutecznym upływie terminu udzieli wierzycielowi umocowania do wykonania czynności na koszt dłużnika. Na żądanie wierzyciela sąd przyzna mu sumę potrzebną do wykonania czynności. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie. §
Przepisów niniejszego artykułu nie stosuje się do czynności polegających na świadczeniu rzeczy oznaczonych co do tożsamości. Przepis art. 1049 § 1 k.p.c. dotyczy postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego obowiązek wykonania przez dłużnika czynności, którą może wykonać także inna osoba, a tytuł egzekucyjny, któremu nadana została klauzula wykonalności, nie zawiera postanowienia (rozstrzygnięcia), że w razie niewykonania przez dłużnika w wyznaczonym terminie takiej czynności wierzyciel będzie umocowany do wykonania tej czynności na koszt dłużnika. Przepis art. 1049 § 1 k.p.c. nie uzasadnia przyjęcia, że w wydając wyrok, w którym sąd nakłada na dłużnika obowiązek wykonania czynności, którą może wykonać także inna osoba, sąd ma obowiązek lub chociażby możliwość udzielenia wierzycielowi umocowania do wykonania czynności na koszt dłużnika, jeżeli dłużnik nie wykona czynności we wskazanym w wyroku terminie. Możliwość udzielenia wierzycielowi w wyroku takiego umocowania zachodzi tylko wówczas, gdy przewidują to przepisy prawa materialnego. Przykładowo, zgodnie z przepisem art. 480 § 1 k.c., w razie zwłoki dłużnika w wykonaniu zobowiązania czynienia, wierzyciel może, zachowując roszczenie o naprawienie szkody, żądać upoważnienia przez sąd do wykonania czynności na koszt dłużnika. Przepisy prawa materialnego określające roszczenia przysługujące posiadaczowi w związku z ochroną jego posiadania (art. 342 k.c. – art. 347 k.c.) nie przewidują możliwość udzielenia powodowi umocowania do wykonania czynności na koszt pozwanego, jeżeli pozwany nie wykona czynności we wskazanym w wyroku terminie. ÷ Chociaż wykracza to poza zakres rozpoznania i rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy (art. 478 k.p.c.), należy stwierdzić, że całkowicie bezpodstawne są twierdzenia powodów, że działania pozwanego zmierzały do pozbawienia powodów posiadania w tym celu, aby pozwany mógł prowadzić działalność gospodarczą polegającą na wytwarzaniu energii elektrycznej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do takich ustaleń. Wskazuje natomiast, że pozwany zmierza do pozbawienia powodów władania pomieszczeniem, które było w przeszłości przedmiotem umowy dzierżawy. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, że powodowie nie wytwarzają faktycznie energii elektrycznej od 2009 roku, utracili koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie, a wydane na ich rzecz pozwolenie wodnoprawne wygasło. Jednocześnie nie chcieli opuścić tego pomieszczenia i zdemontować należących do nich urządzeń. W związku z powyższym zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że to powodowie chcą przez swoje zachowanie osiągnąć bliżej nieokreślone cele, skoro okoliczności sprawy wskazują, że nie będą mogli prowadzić dotychczasowej działalności gospodarczej. * Na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy zasądził od Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na rzecz A. K.

(1)i I. K.

(1)kwoty po 92,64 zł na rzecz każdego z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. Ogółem koszty postępowania odwoławczego w rozpoznawanej sprawie wyniosły 524,20 zł. Powodowie ponieśli koszty w kwocie 360 zł, obejmujące: a) wynagrodzenie pełnomocnika procesowego – 160 zł,

§ 5pkt 4 w zw.

z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800 ze zm.),

b)opłatę od apelacji 200 zł (k. 238). Nie mogły być uwzględnione w rozliczeniu koszty wynagrodzenia pełnomocnika powodów w wysokości wynikającej z faktur złożonych na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 roku. Koszty te przekraczają bowiem minimalne stawki wynagrodzenia, określone w przepisach § 5 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Powodowie mogą przedstawić do rozliczenia w postępowaniu odwoławczym tylko jedno wynagrodzenie reprezentującego ich pełnomocnika. Pomiędzy powodami zachodzi bowiem współuczestnictwo materialne. Pozwany poniósł koszty w kwocie 164,20 zł, obejmujące:
a)wynagrodzenie pełnomocnika procesowego – 160 zł,

§ 5pkt 4 w zw.

z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804), b) opłatę pocztową za przesłanie przesyłki poleconej zawierającej odpis odpowiedzi na apelację dla pełnomocnika powodów – 4,20 zł (k. 260). Pozwany przegrał sprawę w drugiej instancji w około 2/3 części, ponieważ w takim zakresie apelacja została uwzględniona. Powodowie przegrali sprawę w drugiej instancji w około 1/3 części. Udział w sumie kosztów postępowania odwoławczego obciążający pozwanego wynosi 349,47 zł (= 524,20 zł · 2/3). Udział w sumie kosztów postępowania odwoławczego obciążający powodów wynosi 174,73 zł. Ponieważ poniesione przez powodów koszty (360 zł) o 185,27 zł przewyższają obciążający ich udział, zasądzeniu na ich rzecz tytułem zwrotu kosztów procesu podlega ta właśnie różnica. Koszty postępowania odwoławczego zostały zasądzone na rzecz powodów w sposób podzielny, ze względu na to, że brak jest podstaw do solidarnego zasądzenia tych kosztów. * Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych wyżej przepisów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku. Ewa Bazelan Dariusz Iskra Elżbieta Żak 1 Przytoczono dosłowne brzmienie zarzutów i wniosków apelacyjnych.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.