5 (...), środków pieniężnych w wysokości co najmniej równej racie spłaty kredytu (§ 22 ust. 1), ⚫ w przypadku dokonywania spłat zadłużenia kredytobiorcy z: 1) (...) środki z rachunku będą pobierane w walucie polskiej w wysokości stanowiącej równowartość kwoty kredytu lub raty spłaty kredytu w walucie wymienialnej, w której udzielony jest kredyt, przy zastosowaniu kursu sprzedaży dla dewiz, obowiązującego w (...) S.A. w dniu,
5 (...), według aktualnej Tabeli kursów, 2) rachunku walutowego – środki z rachunku pobierane:
5 (...), według aktualnej Tabeli kursów (§ 22 ust. 2) ⚫ (...) S.A. zawiadamia kredytobiorcę pisemnie, listem zwykłym, o kwocie należności z tytułu zaległej i kolejnej raty spłaty kredytu, wysyłając przypomnienie (§ 33 ust. 1); koszty sporządzenia i wysłania przypomnienia obciążają kredytobiorcę i są podawane w Taryfie (§ 33 ust. 3), ⚫ (...) S.A. może wypowiedzieć umowę w części dotyczącej warunków spłaty w przypadku niedokonania przez kredytobiorcę spłaty dwóch kolejnych rat kredytu w terminach określonych przez (...) S.A. w wysłanych do kredytobiorcy i poręczycieli dwóch kolejnych przypomnieniach, o których mowa w § 33 (...) (§ 40 pkt 1), ⚫ (...) S.A. powiadomi o wypowiedzeniu umowy kredytobiorcę i osoby, o których mowa w § 33 ust. 2 (...), poprzez doręczenie wypowiedzenia listem poleconym – za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (§ 41 ust. 1 pkt 2); okres wypowiedzenia umowy wynosi 30 dni, licząc od dnia następnego po dniu doręczenia kredytobiorcy wypowiedzenia umowy (§ 41 ust. 2). Na stronie 5 umowy w rozdziale 9 zatytułowanym (...) zawarte zostały m. in. następujące zapisy: ⚫ kredytobiorca oświadcza, że wzór umowy wraz ze wzorami załączników, o których mowa w ust. 5 (tj. wyciąg z Taryfy prowizji i opłat bankowych w (...) S.A. – załącznik nr 1, wykaz przepisów dotyczących kosztów, postępowania sądowego i egzekucyjnego – załącznik nr 2, oświadczenie Kredytobiorcy o poddaniu się egzekucji – załącznik nr 3), został mu doręczony przed zawarciem umowy i zapoznał się z ich treścią (ust. 1 pkt 1), ⚫ kredytobiorca został poinformowany, iż ponosi ryzyko stopy procentowej, polegające na wzroście raty spłaty przy wzroście stawki referencyjnej (ust. 2). Przedmiotową umowę kredytową podpisał w imieniu własnym oraz żony pozwany J. B., który dysponował do tego celu stosownym pełnomocnictwem udzielonym mu przez pozwaną w dniu 3 września 2008 roku. dowód: wniosek o udzielenie kredytu mieszkaniowego wraz z załącznikami (k. 341 - 350), pełnomocnictwo (k. 8 - 9), umowa kredytu z dnia 4 września 2008 roku (k. 10 - 19), historia operacji na kontrakcie kredytowym (k. 484 - 486), referat kredytowy (k. 487 - 490), zeznania świadka M. S. (min. 00:16:03-01:06:12 k. 558v), zeznania świadka A. F. (k. 653), zeznania świadka E. J. (min. 00:03:41-00:19:45 k. 838), przesłuchanie pozwanego J. B. (min. 00:05:00-00:47:09 k. 376 w zw. z min. 00:02:02-00:38:05 k. 861-862), przesłuchanie pozwanej M. B. (min. 00:47:09-01:19:07 k. 376v w zw. z min. 00:38:05-01:01:20 k. 862-862v) Po dokonaniu przez pozwanych zakupu ww. działek okazało się, że raczej nie będą mogły zostać przekształcone w działki budowlane. Z biegiem czasu działki te przestały być atrakcyjne z uwagi na fakt, iż w pewnej odległości od tych działek zbudowano farmę wiatraków. Pozwani dokonywali spłaty kredytu godząc się na to, aby to powodowy bank pobierał z ich konta środki w walucie polskiej w wysokości stanowiącej równowartość raty spłaty kredytu w walucie, w której udzielony został kredyt, tj. (...), przy zastosowaniu kursu sprzedaży dla dewiz, obowiązującego w (...) S.A. Pozwani nigdy nie podjęli inicjatywy, aby dokonywać spłat rat kredytu we frankach z wykorzystaniem konta walutowego, nawet wtedy gdy kurs franka szwajcarskiego znacząco wrósł. Początkowo z (...) pozwanych powód pobierał na poczet raty ok. 1.800 zł, a z uwagi na znaczny wzrost kursu franka kwota ta z biegiem czasu wzrosła dwukrotnie, tj. do ok. 3.600 zł miesięcznie. Z uwagi na fakt, iż nastąpiło załamanie na rynku budowlanym i pozwany zaczął mieć problemy z odzyskaniem własnych wierzytelności, przełożyło się to na znaczne pogorszenie sytuacji finansowej małżonków B., co z kolei spowodowało, że nie byli w stanie spłacać rat kredytu w pełnej wysokości, a później całkowicie zaprzestali spłaty. Pismami z dnia 17 sierpnia 2012 roku powód wezwał pozwanych do wpłacenia zaległej należności z tytułu kredytu mieszkaniowego w łącznej wysokości 5.016,26 CHF wskazując, że w przypadku niedokonania wpłaty ww. zaległości w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, (...) S.A. wraz z upływem tego terminu – niniejszym wypowiada umowę w zakresie warunków spłaty. Powód poinformował także, że wypowiedzenie warunków spłaty oznacza obowiązek spłaty całej kwoty zadłużenia w terminie wypowiedzenia, a termin wypowiedzenia wynosi 30 dni. Zaległość pozwanych na dzień 17 sierpnia 2012 roku wynosiła łącznie 224.371,86 CHF (należność główna: 222.389,22 CHF, odsetki: 1.844,73 CHF, odsetki za nieterminową spłatę: 137,91 CHF). Pozwani potwierdzili odbiór ww. wezwań w dniu 28 sierpnia 2012 roku. dowód: potwierdzenia przelewów (k. 68 - 164), wezwania do zapłaty wraz z pocztowymi potwierdzeniami odbioru (k. 4 - 7), przesłuchanie pozwanego J. B. (min. 00:05:00-00:47:09 k. 376 w zw. z min. 00:02:02-00:38:05 k. 861-862), przesłuchanie pozwanej M. B. (min. 00:47:09-01:19:07 k. 376v w zw. z min. 00:38:05-01:01:20 k. 862-862v) W dniu 19 marca 2013 roku powód wystawił wyciąg z ksiąg bankowych nr (...), w którym podano, iż na podstawie ksiąg banku stwierdza się, że na dzień 19 marca 2013 roku figuruje w nich wymagalne zadłużenie wobec pozwanych z tytułu umowy kredytu mieszkaniowego z dnia 4 września 2008 roku, a na wymagalne zadłużenie składają się: ⚫ należność główna: 222.389,22 CHF, ⚫ odsetki naliczone od 1 kwietnia 2012 roku do 18 marca 2013 roku: 20.002,84 CHF, ⚫ koszty: 44,16 CHF. dowód: wyciąg z ksiąg bankowych (k. 3), pełnomocnictwa (k. 20, 21) Powyższych ustaleń Sąd dokonał na podstawie wskazanych wyżej dokumentów prywatnych i urzędowych, zeznań świadków: E. J., K. F., A. F., M. S. oraz zeznań pozwanych J. i M. małżonków B.. Odnośnie zeznań świadków A. F. i K. F. to choć wiarygodne w zasadzie w nieznacznym stopniu były przydatne do ustalenia stanu faktycznego. Świadek A. F. nie miał wiedzy na temat okoliczności związanych z zaciągnięciem przez pozwanych kredytu w powodowym banku. Potwierdził jedynie, iż pozwani zakupili od niego działki położone w M., a środki na sfinansowanie tej transakcji pochodziły z kredytu zaciągniętego w banku. Wskazał natomiast, że nie ma wiedzy w przedmiocie warunków, na jakich został zaciągnięty kredyt, nie był obecny podczas wizyt pozwanych w powodowym banku, nie uczestniczył w rozmowach prowadzonych między pozwanym a przedstawicielami powoda. Świadek nie miał nawet wiedzy, w jakiej walucie pozwani zaciągnęli kredyt. Podał, że z pozwanymi skontaktował go brat K. F., osobiście poznał ich dopiero w dniu zawarcia umowy sprzedaży. Również świadek K. F. nie miał wiedzy na temat okoliczności związanych z zaciągnięciem przez pozwanych kredytu. Podał, że po otrzymaniu informacji, że są chętni do zakupu działek, skontaktował pozwanych z bratem A. F., nie brał natomiast udziału w żadnych spotkaniach, czy też negocjacjach mających miejsce w powodowym banku, kiedy to pozwani mieli załatwiać formalności związane z zaciągnięciem kredytu. Zeznania świadka E. J. Sąd uznał za wiarygodne w zakresie przytaczanych przez nią okoliczności faktycznych albowiem zeznania te korespondowały z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zeznaniom świadka M. S. Sąd dał wiarę w całości, jej zeznania były logiczne, spójne z pozostałym materiałem dowodowym, na podstawie którego Sąd ustalił stan faktyczny sprawy, a przy tym nie zostały złożone w taki sposób i w takiej treści, by uznać je za uzgodnione z powodem. Świadek przedstawiła zasady na jakich powodowy bank udzielał klientom kredytów na zakup nieruchomości, a także wyjaśniła jak wyglądała procedura ubiegania się o taki kredyt. Sąd nie czynił ustaleń faktycznych na podstawie zeznań świadka G. P., gdyż świadek nie posiadała żadnej istotnej wiedzy odnośnie przedmiotu niniejszego postępowania. Jednakże Sąd oceniając zeznania tego świadka nie ustalił żadnych powodów, które uzasadniałyby negatywne ich zweryfikowanie. Należało mieć na uwadze, iż świadek składała zeznania po upływie 8 lat od chwili zawarcia przez pozwanych umowy kredytowej, a tym samym nie budzi wątpliwości Sądu fakt, iż na większość pytań sformułowanych przez strony procesu świadek nie była w stanie udzielić konkretnej odpowiedzi, albowiem mając na uwadze tak znaczny upływ czasu oczywistym jest, że mogła nie pamiętać szczegółów dotyczących tej konkretnej umowy kredytowej. Zwłaszcza, że świadek – jak podała – będąc pracownikiem powodowego banku, zajmowała się tylko i wyłącznie udzielaniem kredytów hipotecznych, a pozwani nie byli jedynymi klientami powoda, którzy w tym okresie zaciągali kredyt. Zatem dowód ten Sąd uznał za wiarygodny, jednakże bez znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych. Zeznania pozwanych J. B. i M. B. Sąd uznał na zasługujące na wiarę jedynie w części, w zakresie wskazanym w opisie faktycznym sprawy. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż złożone przez pozwanych w niniejszej sprawie zeznania były niekonsekwentne i wzajemnie sprzeczne. Sąd uznał, iż zeznania te w przeważającej części zostały stworzone głównie na użytek niniejszego procesu, ponieważ w dużej mierze odbiegały co do faktów od treści pozostałych dowodów, na podstawie których Sąd ustalił w niniejszej sprawie stan faktyczny. I tak, za wiarygodne Sąd uznał zeznania pozwanych w części, w jakiej potwierdzili fakt zawarcia umowy kredytowej z powodem oraz zasady, na jakich dokonywali spłaty tego kredytu. Zdaniem Sądu zeznania pozwanych nie zasługiwały na wiarę w części, w jakiej pozwani twierdzili, że przedmiotowy kredyt zawarli na takich a nie innych warunkach, gdyż zostali wprowadzeni przez powoda w błąd, który nie informował ich o ryzyku związanym z zaciągnięciem kredytu walutowego. W zarzutach od nakazu zapłaty pozwani podnosili bowiem, iż całość procedur i formalności związanych z uzyskaniem kredytu została załatwiona w toku jednorazowej wizyty, gdy tymczasem składając zeznania na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 roku pozwany wskazywał, że celem załatwienia formalności związanych z uzyskaniem kredytu w oddziale powodowego banku w G. był co najmniej 2 – 3 razy. Nadto początkowo pozwany twierdził, że zaciągnął kredyt na zakup działek, albowiem miała to być bardzo intratna inwestycja, na której planował zarobić, z kolei składając zeznania na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 roku wskazywał, że chciał postawić tylko taki jeden domek rekreacyjny dla rodziny i dopiero później zorientować się co dalej z tymi działkami. Za całkowicie niewiarygodne Sąd uznał zeznania pozwanych w zakresie, w jakim twierdzili, że nie pamiętają, czy wcześniej zaciągnięty kredyt mieszkaniowy również był we frankach szwajcarskich. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy jasno wynika, że w marcu 2006 roku pozwani zaciągnęli kredyt w G. M. Bank, a kwota udzielonego kredytu wyrażona została w walucie obcej – franku szwajcarskim. Z kolei kredyt w powodowym banku pozwani zaciągnęli 2 lata później. Upływ czasu między tymi transakcjami nie był więc znaczny, a nadto skoro pozwani doskonale pamiętali, jakie mieli w tym czasie inne zobowiązania kredytowe, w jakich bankach i walucie, niewiarygodnym wydaje się więc, że nie pamiętali szczegółów dotyczących tylko tego kredytu. Część faktów Sąd przyjął na podstawie dokumentów. W większości zostały one złożone do akt sprawy w kserokopiach. Zgodność tych kopii z oryginałami nie była jednak przez żadną ze stron kwestionowana i nie wywoływała wątpliwości Sądu. Dlatego Sąd uznał kopie za wiarygodne potwierdzenie istnienia oryginałów. Dokumenty prywatne, na podstawie których dokonano ustaleń, nie wywoływały wątpliwości co do swojej prawdziwości i zgodności treści z prawdą. Nie były pod żadnym względem przez strony podważane. Dlatego Sąd uznał je za wiarygodny materiał dowodowy. W ocenie Sądu godne zaufania były także dokumenty urzędowe. Zostały one sporządzone przez powołane do tego organy, w przepisanej formie i stanowiły dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone (art. 244 § 1 k.p.c.). Sąd oddalił wnioski stron w przedmiocie dowodu z opinii biegłego. W ocenie Sądu materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy okazał się wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego byłoby dla wydania orzeczenia nieprzydatne i prowadziłoby jedynie do przedłużenia procesu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. W niniejszej sprawie strona powodowa żądała zapłaty należności z tytułu kapitału, odsetek umownych oraz kosztów monitu w związku z zawartą z pozwanymi w dniu 4 września 2008 roku umową kredytu. Pozwani podnosili, że umowa z dnia 4 września 2008 roku jest nieważna. Wskazywali dwie alternatywne przyczyny nieważności umowy: postanowienia umowy dotyczące waluty kredytu opiewającej na franki szwajcarskie zostały włączone do umowy w wyniku stosowania nieuczciwych praktyk rynkowych przez powoda, dodatkowo niektóre postanowienia umowy stanowią niedozwolone klauzule umowne, które nie wiążą pozwanych jako konsumentów oraz nieważność całej umowy wynikającą z jej niezgodności z zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 353
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.