(6)Kodeksu cywilnego, Stan prawny: 2014.08.01) Nie ma przy tym znaczenia, że pozwany nie prowadził konkurencyjnej działalności od połowy 2014 r. w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej. Pozwany jest bowiem niespornie założycielem, wspólnikiem i członkiem zarządu spółki (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G.. Przedmiot działalności tej spółki jest zbieżny z przedmiotem działalności powoda, co udowodnione zostało należycie choćby poprzez dowody z dokumentów urzędowych – wypisów z aktów notarialnych i rejestru KRS. Sąd podziela przy tym pogląd, że w przepisie art.

(6)Kodeksu cywilnego, Stan prawny: 2014.08.01, K. Kopaczyńska-Pieczniak, Zakaz konkurencji w świetle przepisów kodeksu handlowego, Rejent 1993, nr 12, s. 35 i n., ). Pozwany uczestnicząc aktywnie w spółce (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. naruszył zatem zakaz konkurencji w czasie jego obowiązywania, albowiem strony zakazały działalności konkurencyjnej bez względu na formę prawną czy faktyczną. Pozwany, poprzez wyżej opisane działania, naruszył również normę wynikającą z przepisu art. 760 k.c. nakazującą mu zachowanie lojalności wobec drugiej strony. Pozwany jeszcze w trakcie świadczenia swoich usług powodowi podjął działania podważające lojalność wobec swojego zleceniodawcy. Zdaniem doktryny, której tezy Sąd podziela, naruszenie obowiązku lojalności stanowi podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej uregulowanej w przepisach art. 471 i n. k.c. Ponadto może stanowić przyczynę wypowiedzenia umowy agencyjnej, nawet ze skutkiem natychmiastowym przez dającego zlecenie (art. 764 2 k.c.). W szczególności z obowiązku lojalności wyprowadzić należy zakaz zajmowania się przez agenta działalnością konkurencyjną wobec dającego zlecenia w czasie trwania umowy agencyjnej (Katarzyna Kopaczyńska-Pieczniak, Komentarz do art. 760 Kodeksu cywilnego, stan prawny: 2014.08.01). Pozwany powoływał się w odpowiedzi na pozew na wypowiedzenie umowy agencyjnej ze skutkiem natychmiastowym z przyczyn leżących po stronie powoda. Zgodnie z przepisem art. 764 8 k.c. - jeżeli agent wypowiedział umowę na skutek okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi dający zlecenie, może on zwolnić się z obowiązku przestrzegania ograniczenia działalności konkurencyjnej przez złożenie dającemu zlecenie oświadczenia na piśmie przed upływem miesiąca od dnia wypowiedzenia. W ocenie Sądu przepis ten należy jednak, zwłaszcza w okolicznościach niniejszej sprawy, czytać w koherencji z przepisem art. 764 2 § 1 k.c. W myśl tego ostatniego przepisu umowa agencyjna, chociażby była zawarta na czas oznaczony, może być wypowiedziana bez zachowania terminów wypowiedzenia z powodu niewykonania obowiązków przez jedną ze stron w całości lub znacznej części, a także w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności. W ocenie Sądu nie zaszły przesłanki do wypowiedzenia umowy na wyżej wymienionej podstawie ustawowej, a co za tym idzie zwolnienia się przez pozwanego z obowiązku przestrzegania umownego zakazu konkurencji. Pozwany przedstawiał okoliczności sprawy, którymi usprawiedliwiał naruszenie tego zakazu. Nie stanowiły one jednak rzeczywistych podstaw zaprzestania wykonywania przez niego umowy stron, a miały usprawiedliwiać jego nielojalne postępowanie. Pozwany, co sam przyznał na rozprawie, już przeszło pół roku przed złożeniem swojego oświadczenia o rozwiązaniu umowy, nosił się z zamiarem założenia spółki o profilu identycznym z działalnością powoda. Niewiarygodne były zeznania pozwanego oraz jego wspólnika w kierunku, w którym przedstawiali oni przebieg kontaktów zobowiązaniowych stron, świadczących o zaistnieniu przesłanek z art. 7642 § 1 k.c. Zgodnie z umową, powód otrzymać miał wynagrodzenie umowne w formie prowizji w określonej wartości każdego zrealizowanego i zapłaconego zamówienia złożonego wcześniej przy jego udziale. Wysokość i zasady naliczania prowizji zostały określone w załączniku do umowy. Wysokość prowizji oraz sam fakt, terminy i sposób jej zapłaty nie były przez pozwanego kwestionowane. Pozwany nie zgłaszał nigdy, że w jego ocenie niewłaściwie realizowana jest umowa z powodową spółką. Pozwany nie wzywał powoda ustnie czy pisemnie do zapłaty należności z jego faktur lub odsetek. Z tego względu nie można uznać, że była to zasadna przyczyna do wypowiedzenia umowy przez pozwanego. Ponadto pozwany miał otrzymywać miesięczny ryczałt w kwocie 1000 zł. Powód miał dokonywać zapłaty ryczałtu i prowizji – co miesiąc na podstawie faktury wystawionej przez agenta w terminie 14 dni od daty doręczenia, zawierającej również kwotę ryczałtu po wykonaniu obowiązków przez pozwanego. Pozwany nie podawał, że nie otrzymywał od powoda zapłaty tego ryczałtu, a jedynie, że następowało w terminie innym, niż wynikający z umowy. Pozwany nie wzywał powoda ustnie czy pisemnie do zapłaty należności z jego faktur lub odsetek. Co prawda z okoliczności sprawy wynika, że w toku wieloletniej współpracy stron, ze względów ekonomicznych, powód opóźniał się z zapłatą ryczałtu, jednak nie jest to niewykonanie obowiązków przez powoda w całości lub znacznej części, albo przypadek określany przez ustawodawcę jako „nadzwyczajne okoliczności”. Zapłata ryczałtu była bowiem tylko jednym z kilku świadczeń umownych powoda. Ze względu na ustalony ustnie zwyczaj (co potwierdzili wiarygodnie świadkowie strony powodowej) strony doszły do przekonania o konieczności płacenia zbiorczo ryczałtu za kilka miesięcy. Nie była to zmiana umowy do której wymagana by była forma pisemna, a zmiana sposobu wykonywania przez powoda jednego z jego świadczeń, na którą pozwany zresztą przystał. Taki sposób postępowania stron był konsekwencją obopólnego, zgodnego i wieloletniego wykonywania zobowiązania umownego, które w żaden sposób nie naruszało jego istoty lub znacznej części. Nie może to też być jakaś nadzwyczajna okoliczność, skoro trwała wiele lat, a dopiero po podjęciu działań w kierunku działalności konkurencyjnej (zawiązanie spółki), stanowić by miała ich usprawiedliwienie. Pozwany, ani żaden świadek nie potwierdzili twierdzeń, jakoby miałoby miejsce: niewypłacanie w całości należnej prowizji lub wypłacanie z wielomiesięcznymi opóźnieniami nie przekazywanie agentowi dokumentów i informacji do prawidłowego wykonania umowy, wprowadzanie zmian bez konsultacji, dotyczących cenników, form rozliczeń, terminów płatności. Argumenty te zdają się być stworzone na poczet wystosowanego przez pozwanego oświadczenia o rozwiązaniu umowy. Z kolei świadkowie wyraźnie zaprzeczyli, aby pozwany odpowiadał za tworzenie składu i receptur produktów. Nie sposób tego obowiązku umownego wywodzić z postanowienia § 1 ust. 1 - 3 umowy stron. Z tego, że pozwanemu, mającemu wykształcenie kierunkowe w zakresie zbieżnym z działalnością powoda, udostępniono laboratorium nie wynika, aby pozwany miał otrzymywać wynagrodzenie za stworzone przez siebie utworu. Abstrahując już od tego, że pozwany nie wykazał w żaden sposób, że receptury produktów powoda były utworami. Pozwany nie był zmuszany do cotygodniowego i osobistego raportowania w siedzibie powoda o podjętych czynnościach i stanie prowadzonych spraw, a jedynie stanowiło to element wypracowanego wykonywania umowy. Jak stwierdzili wiarygodni świadkowie – pozwany nie ponosił żadnych konsekwencji w przypadku niestawiennictwa na owe spotkania. Miały one służyć jedynie przestrzeganiu wewnętrznych procedur w powodowej spółce, a w ramach obowiązku lojalnego działania nałożonego na pozwanego przez w/cyt. przepisy pozwany winien się do nich zastosować. Niemniej, wobec braku konsekwencji ewentualnego niestosowania się do tych obowiązków w umowie stron, trudno uznać, że są to jakieś nadzwyczajne okoliczności zmieniające, wbrew woli pozwanego, zobowiązanie. W powyższych okolicznościach niezasadne było powołanie się przez pozwanego na przepis art. 764 8 k.c., albowiem nie zaszły żadne przesłanki do wypowiedzenia umowy przez agenta (pozwanego) leżące po stronie dającego zlecenie (powoda). Co za tym idzie pozwany nie został zwolniony z przestrzegania zakazu konkurencji mimo, że swoje oświadczenie wysłał w terminie określonym rzeczonym przepisem. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku uwzględniając roszczenie w calości. Rozstrzygnięcie w zakresie odsetek Sąd oparł na treści art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. W ocenie Sądu powód mógł domagać się odsetek ustawowych po upływie terminu do spełnienia świadczenia wynikającego z wezwania dłużnika, albowiem termin spełnienia świadczenia deliktowego nie był oznaczony, ani nie wynikał z właściwości zobowiązania (art. 455 k.c.). Wobec powyższego Sąd zasądził odsetki ustawowe od upływu umownego terminu na spełnienie świadczenia (§5 ust. 2 umowy z 9.01.2006 w zw. z art. 455 k.c.), tj. od dnia następnego po dniu doręczenia wezwania o zapłatę, które pozwany otrzymał 25 sierpnia 2014. Rozgraniczenie odsetek należnych powódce do 31 grudnia 2015 oraz od 1 stycznia 2016 wynika z wejścia w życie w toku procesu przepisów Ustawy z 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 9 listopada 2015 r.). Zgodnie z przepisem przejściowym tej ustawy (art. 56) do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Okres za który domagała się powódka odsetek nie skończył się zaś przed 1 stycznia 2016 r., a trwa do dnia zapłaty. Z uwagi na fakt, że ustawa ta zmodyfikowała m.in. przepis art. 481 § 2 k.c., zgodnie z którym obecnie jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych, konieczne było wskazanie jakie dokładnie odsetki są jej należne od 1 stycznia 2016. O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. W związku z tym, że pozwana przegrała spór w całości winna zwrócić powódce poniesione przez nią koszty procesu – tj. uiszczoną opłatę od pozwu w kwocie 4094 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 zł wynikające z § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity – Dz. U z 2013 r, poz. 461 ze zm.) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. SSO Katarzyna Krzymkowska