1 pkt 1), a częściowa pomoc w pełnieniu ról społecznych – wystąpienie co najmniej jednej okoliczności,
1pkt 3 (§ 30 ust. 1 pkt 2). W rozpoznawanej sprawie niespornym było, że wnioskodawczyni cierpi na schorzenia neurologiczne, ortopedyczne, otolaryngologiczne i okulistyczne – powstałe głównie na skutek rozpoznania, a następnie operacji guza kąta mózgowo – móżdżkowego z 2000 r. Spornym natomiast pozostawał stopień niepełnosprawności, jaki powodują te chorzenia u odwołującej. K. K. kwestionowała zaliczenie jej przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) w S. do lekkiego stopnia niepełnosprawności wskazując, że jej stan zdrowia powoduje umiarkowany stopień niepełnosprawności, powołując się przy tym m.in. na przyznane prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do podzielenia stanowiska odwołującej, a co za tym idzie do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podstawą rozstrzygnięcia w sprawie stała się dokumentacja zawarta w aktach rentowych odwołującego, w tym zgromadzona tamże dokumentacja medyczna, której prawdziwości i rzetelności sporządzenia żadna ze stron nie kwestionowała. Dla oceny prawidłowości kwalifikacji odwołującej w zakresie stopnia jej niepełnosprawności od Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy specjalistów z zakresu otolaryngologii, ortopedii, neurologii, pulmonologii i okulistyki - stosownie do rodzaju schorzeń występujących u K. K.. W opinii sądowo-lekarskiej biegła otolaryngolog E. B. stwierdziła, że odwołująca K. K. jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim i niepełnosprawność ta ma charakter trwały. Na podstawie analizy dokumentacji medycznej i badania odwołującej rozpoznała u niej stan po operacji i re-operacji nerwiaka nerwu przedsionkowo-ślimakowego po stronie lewej, głuchotę ucha lewego, niedosłuch mieszany ucha prawego, zawroty głowy, niedowład nerwu twarzowego po stronie lewej i nieżyt nosa. Uzasadniając wnioski opinii biegła wskazała, że niedosłuch, jako izolowane schorzenie daje podstawę do orzeczenia lekkiego stopnia niepełnosprawności. Biegła nie wykluczyła, że w przyszłości po udokumentowaniu zaburzeń równowagi, mogą zaistnieć przesłanki do orzeczenia stopnia umiarkowanego. K. K. nie wniosła zarzutów do tej opinii. Sąd z urzędu zobowiązał biegłą do uzupełnienia opinii, w ramach którego biegła odniosła się również do niezdolności do pracy badanej, podnosząc, że występuje istotne obniżenie zdolności do wykonywania pracy, z przeciwwskazaniem do pracy w hałasie, jednak badana może wykonywać pracę biurową. Biegła podtrzymała swoje dotychczasowe wnioski. Z kolei w opinii biegłych z zakresu neurologii i ortopedii B. M. i A. K. wskazano, że przebyte zabiegi operacyjne usunięcia oponiaka w 2000 roku, nerwiaka nerwu VIII po stronie lewej w 2006 r. z następstwem ubytku słuchu i cechą przebytego niedowładu nerwu twarzowego po stronie lewej; okresowy zespół kręgosłupa bez cech ubytków neurologicznych, a także powiększenie guza w mózgowiu, które wymaga monitoringu, ale obecnie z brakiem odchyleń klinicznych - powodują trwały lekki stopień niepełnosprawności. W ocenie biegłych naruszenie sprawności organizmu nieznacznie obniża zdolność do wykonywania pracy. Odwołująca złożyła zarzuty do tej opinii (k. 140-141), niezasadnie podnosząc, że biegli musieliby odnosić się do każdego dokumentu medycznego. Powołała się także na powiększenia guza i podejrzenie wznowy. Poza tym polemizowała z wnioskami biegłych, przedstawiając swoje własne. Odnosząc się do zarzutów odwołującej należy podkreślić, że konieczność udzielania pomocy, w tym pomocy w pełnieniu ról społecznych, na jaką wskazuje zajmując stanowisko w sprawie, oznaczać ma – w myśl rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności – zależność od otoczenia wymagającą wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych (§ 29 ust. 1 pkt 3), natomiast konieczność udzielania czasowej pomocy w pełnieniu ról społecznych – konieczność udzielania pomocy,
1 pkt 1), a częściowa pomoc w pełnieniu ról społecznych – wystąpienie co najmniej jednej okoliczności,
1pkt 3 (§ 30 ust. 1 pkt 2). Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia przy ocenie powyższych okoliczności pod kątem ich wpływu na stopień niepełnosprawności bierze się pod uwagę wiek, płeć, wykształcenie, zawód i posiadane kwalifikacje osoby zainteresowanej, nadto możliwość poprawy funkcjonowania tej osoby pełnieniu ról społecznych poprzez leczenie, rehabilitację i zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, środki techniczne, usługi opiekuńcze lub inne działania. W przypadku odwołującej na podkreślenie zasługuje fakt, że jest ona osobą z wykształceniem predestynującym ją do podejmowania zatrudnienia na otwartym rynku pracy ze wskazaniem do pracy umysłowej. W tym zakres zatem wypełnianie przez nią roli pracownika nie wymaga wsparcia innych osób, albowiem z istoty swej nie jest związane z koniecznością posiadania pełnej sprawności fizycznej. Z badań przeprowadzonych przez biegłych sądowych wynika, że ograniczenie możliwości pracy nie jest duże. Pozwala to na stwierdzenie, że odwołująca zachowała zdolność do samoobsługi, robienia samodzielnie zakupów oraz indywidualnego prowadzenia gospodarstwa domowego. O ile odwołująca faktycznie posiada pewne ograniczenia w pełnieniu ról społecznych, o tyle też dadzą się one skompensować odpowiednimi środkami pomocniczymi. Jednocześnie owa kompensacja nie jest uzależniona ściśle od pomocy innych osób a może zachodzić potrzeba wsparcia w wykonaniu konkretnych czynności nie należących do podstawowej samoobsługi, poruszania się, w tym poza miejscem zamieszkania i komunikowania z otoczeniem. Poza tym biegli dokonali szerokiego rozpoznania chorób i uzasadnili swoje stanowisko w logiczny sposób w relatywnie obszernej opinii. Ewentualne dalej idące skutki powiększenia guza, gdyby wystąpiła w przyszłości, mogą być dla K. K. podstawą złożenia nowego wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności (tak jak w przypadku zaburzeń równowagi). W tej sytuacji faktycznej, w ocenie Sądu, opinia biegłych z zakresu ortopedii i neurologii, wydana po badaniu przedmiotowym K. K. oraz analizie dostępnej dokumentacji medycznej dotyczącej stanu jej zdrowia, jest jasna, pełna i spójna, a jej wnioski, w sposób logiczny i przekonujący umotywowane, korespondują z postawionymi przez biegłego rozpoznaniami. Opis stanu zdrowia odwołującej pozostaje zgodny ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją medyczną. Powyższe, przy uwzględnieniu nadto, iż oboje biegli to wysokiej klasy fachowcy o wieloletnim doświadczeniu klinicznym i specjalności odpowiedniej do schorzeń odwołującej pozwoliło Sądowi uznać jego opinię za rzetelną i wiarygodną, a w konsekwencji podzielić zawarte w tej opinii wnioski nie znajdując żadnych podstaw do ich zakwestionowania. Konsekwencją było uznanie opinii za miarodajną dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. To samo dotyczy opinii biegłych pulmonologa i okulisty, którzy rozpoznali u badanej określone schorzenia, ale nie uznali, by w ogóle powodowały one niepełnosprawność. Wnioskodawczyni nie złożyła zarzutów do tych opinii. Mając na uwadze wszystko powyższe Sąd uznał orzeczenie organu rentowego za nieprawidłowe tylko w nieznacznej części, dotyczącej trwałego charakteru niepełnosprawności stopnia lekkiego i, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił orzeczenie organu, a w pozostałym zakresie oddalił odwołanie jako nieuzasadnione, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. ZARZĄDZENIE 1) (...) 2) (...) 3) (...) 10.05.2017 r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.