Sygn. akt V Ga 183/16 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20.05.2016 r., sygn. akt VIII GC 765/15 Sąd Rejonowy w Częstochowie w pkt 1 zasądził od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz po

§ 2k.c.

w związku z art. 363 §

§ 2k.c.

poprzez nieuwzględnienie, że zasady oceny, czy zachodzi całkowita szkoda, czy częściowa powinny być ujednolicone i obiektywne, a więc koszt przywrócenia samochodu do stanu sprzed szkody powinien obejmować ceny części oryginalnych producenta pojazdu, a nie ceny tzw. zamienników; 2. naruszenie prawa materialnego – art. 361 § 1 k.c., art. 363 §

2 k.c., art. 822 § 1 k.c. poprzez błędne zakwalifikowanie szkody jako częściowej i sprzeczne z zasadą pełnego odszkodowania uznanie, że powód może domagać się przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu poprzedniego z zastosowaniem części nieoryginalnych tzw. zamienników, w sytuacji, w której zastosowanie takich części nie zapewnia prawidłowej restytucji. Powód nie wykazał, aby w samochodzie poszkodowanych części podlegające wymianie przed szkodą były nieoryginalne,

1. naruszenie prawa materialnego – art. 824 1 § 1 k.c. – poprzez przyjęcie, że odszkodowanie może doprowadzić do wzbogacenia powoda polegającego na uzyskaniu przez niego korzyści przenoszącej wysokość szkody,
2. sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego wyrażającą się w pominięciu opinii biegłego sądowego w zakresie ustalenia, że naprawa przy użyciu części nieoryginalnych – tzw. alternatywnych nie przywróci pojazdu do stanu sprzed szkody pod względem jakościowym i estetycznym. Jednocześnie skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w części poprzez oddalenie powództwa co do kwoty 4.290 zł oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych za obydwie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Argumentując swoje stanowisko pozwana wskazała, że prawidłowa jest kwalifikacja szkody jako tzw. całkowitej i wyliczenie wysokości odszkodowania metodą różnicową, zgodnie ze stanowiskiem biegłego, na kwotę 13.000 zł (wartość pojazdu sprzed szkody wynosząca 23.600 zł, pomniejszona o wartość pozostałości wynoszącą 10.600 zł). Zdaniem pozwanej skoro zapłaciła dotychczas odszkodowanie wynoszące 13.900 zł powództwo o dalsze odszkodowanie jest nieuzasadnione (k. 359). Apelację od powyższego orzeczenia wniósł także powód, zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie: a) części oddalającej powództwo, co do kwoty 3.400 zł wraz z odsetkami od dnia 29.06.2014 r. do dnia zapłaty (w zakresie pkt 3), b) części dotyczącej wydania postanowienia o umorzeniu postępowania co do kwoty 3.400 zł (punkt 2), c) części orzekającej o kosztach postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, które miał istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:
3. art. 233 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegającej na błędnym obliczeniu przez Sąd należnego odszkodowania poprzez dwukrotne, błędne odjęcie kwoty w wysokości 3.400 zł, co do których cofnięty był pozew i który zasądził na rzecz powoda 4.290 zł zamiast 7.690 zł,
4. art. 355 § 2 k.p.c. poprzez zastosowanie, a to bezzasadne umorzenie postępowania, - naruszenie prawa materialnego, tj.
5. art. 361 §

2 k.c., poprzez jego błędną wykładnie, polegającą na przyjęciu, iż powodowi nie jest należna kwota pokrywająca całość poniesionych kosztów naprawy samochodu, pomimo obowiązywania wyrażonej w naruszonym przepisie zasady pełnego odszkodowania, 2. art. 363 § 1 k.c. poprzez błędne zastosowanie i odmówienie powodowi prawa do naprawienia szkody, 3. art. 822 §

§ 4

poprzez błędne uznanie, że pozwany zobowiązany jest do zapłacenia niższego odszkodowania za szkodę wyrządzoną powodowi. Jednocześnie strona powodowa wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku we wskazanej części, poprzez zasądzenie na rzecz powoda od pozwanego kwoty 3.400,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 29.06.2014 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego w obu instancjach według norm prawem przepisanych. Ewentualnie w razie uznania przez Sąd, iż nie zachodzi podstawa do zmiany zaskarżonego wyroku, powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Spór w sprawie dotyczył sposobu kwalifikacji szkody. Według powoda była to szkoda częściowa, a według pozwanego – całkowita. Powód konsekwentnie, aż do opinii uzupełniającej, domagał się odszkodowania z zastosowaniem części oryginalnych oznaczonych symbolem O i podawał, że naprawa przy użyciu zamienników nie przywróci pojazdu do stanu poprzedniego. Po uzupełniającej opinii biegłego, gdy zaszło ryzyko szkody całkowitej – to powód podniósł, że należy szacować szkodę również przy użyciu zamienników. Podnieść należy w tym miejscu, że powodem w sprawie jest nabywca wierzytelności, profesjonalista trudniący się dochodzeniem roszczeń odszkodowawczych od ubezpieczyciela, a więc nie działający w celu wykonania naprawy poszkodowanego pojazdu za to odszkodowanie, a w celu maksymalizacji wysokości odszkodowania. Umową cesji bowiem poszkodowani przenieśli na powoda przysługującą im wierzytelność z tytułu przedmiotowej kolizji. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu Okręgowego, wysokość odszkodowania powinna odpowiadać kosztom naprawy pojazdu przy użyciu wyłącznie nowych oryginalnych części zamiennych z logo producenta samochodu. W toku bowiem postępowania nie ujawniono by zamontowane w samochodzie części były nieoryginalne. Powód nie podnosił takiej okoliczności, a wręcz do czasu sporządzenia opinii uzupełniającej przez biegłego domagał się odszkodowania z zastosowaniem części oryginalnych, posiadających logo producenta pojazdu. Skoro więc powód nie wykazał, aby sporny samochód miał przez kolizją zamontowane inne niż oryginalne części, co uzasadniałoby przyjęcie kosztów naprawy pojazdu na poziomie nie przekraczającym wartości samochodu sprzed szkody, to zasadne było przyjęcie, że wysokość odszkodowania powinna odpowiadać kosztowi naprawy przy użyciu wyłącznie części oryginalnych z logo producenta. Odmienne stanowisko byłoby sprzeczne z zasadą pełnej rekompensaty do jakiej uprawniony jest ubezpieczony. Zgodnie z art. 361 kc celem odszkodowania jest przywrócenie majątku poszkodowanego jak przed szkodą, a przyznane odszkodowanie nie może stanowić wzbogacenia się poszkodowanego (por. wyw. SN w sprawie I CK 185/05). W orzecznictwie przyjmuje się, że nieopłacalność naprawy pojazdu, będąca przesłanką wystąpienia szkody całkowitej, występuje wtedy, gdy koszt tej naprawy przekracza wartość pojazdu sprzed wypadku (por. orzecz. SN w sprawie III CZP 76/05). W przedmiotowej sprawie przyznano odszkodowanie od pozwanej łącznie w kwocie 13.900 zł (10.500 zł w postępowaniu likwidacyjnym i 3.400 zł w trakcie niniejszego procesu). Wartość samochodu w stanie uszkodzonym wynosiła kwotę 10.700 zł. Łącznie więc została przyznana kwota 24.600 zł. Tymczasem wartość rynkowa samochodu sprzed szkody, niekwestionowana przez strony, wynosiła kwotę 23.600 zł, a zatem była niższa niż otrzymane już odszkodowanie i wartość samochodu w stanie uszkodzonym. Mając powyższe na względzie należało przyjąć, że w niniejszej sprawie szkoda winna być zakwalifikowana jako całkowita. Odszkodowanie więc powinno wynieść kwotę 13.000 zł (wartość pojazdu przed szkodą 23.600zł minus wartość pojazdu po szkodzie -10.600zł). Pozwana wypłaciła już łącznie odszkodowanie w wysokości 13.900zł. Powództwo zatem jako niezasadne winno ulec oddaleniu. Z uwagi na cofnięcie pozwu przez powoda w zakresie kwoty 3.400żł, wpłaconej przez pozwanego w trakcie procesu postępowania w tej części zostało umorzone (art. 355 § 1 kpc). O kosztach za I instancję orzeczono na podstawie art. 100 kpc. Pozwany bowiem w toku procesu uznał roszczenie do kwoty 3.400 zł, stanowiącej ok. ¼ wartości przedmiotu sporu. Koszty procesu wyniosły kwotę 3.732zł, a więc uzasadnione koszty to kwota 933zł (wygrane powództwo w ¼). Koszty procesu pozwanego mieszczą się w kwocie 3.009zł i są uzasadnione w ¾ , a zatem w kwocie 1506zł. Stąd po zniesieniu tych kosztów należało zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 573zł (1506 zł – 933 zł). W zakresie apelacji powoda orzeczono na podstawie art. 385 kpc, natomiast orzeczenie w stosunku do apelacji pozwanego uzasadnia art. 386 § 1 kpc. Koszty procesu za II instancję orzeczono na podstawie art. 98 kpc i art. 108 § 1 kpc.