Sąd Rejonowy w Zgorzelcu Wydział II Karny wyrokiem z 12 maja 2016r. w sprawie o sygn. akt II K 296/13: 1. uznał oskarżonego A. M. za winnego tego, że w dniu 7 października 2011r. w Z., działając wspólnie i w porozumieniu z M. W. oraz w zamiarze spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu J. M. wzięli udział w pobiciu J. M. w trakcie którego szarpali go, bili po twarzy i głowie a gdy wysiadł z samochodu przewracali go i kopali, przy czym A. M. używał noża, którym ugodził J. M. w okolice pachwiny, a następnie próbował jeszcze kilkukrotnie ugodzić go nożem w okolice klatki piersiowej i szyi lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na reakcje obronne pokrzywdzonego, czym spowodował ranę kłutą okolicy pachwiny uda prawego z uszkodzeniem żyły odpiszczelowej większej oraz mięśnia przywodziciela uda, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała J. M. na czas powyżej 7 dni, przy czym działał publicznie i z oczywiście błahego powodu tj. czynu z art. 159 k.k. i art.13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. w zw. z art.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 14 §1 k.k. w zw. z art.156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art.
wymierzył mu karę roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
orzeka wobec oskarżonego A. M. nawiązkę na rzecz J. M. w kwocie 2000 zł; 6. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego A. M. od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa, w tym nie wymierzył mu opłaty. Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca z wyboru oskarżonego A. M.. Zarzucił on rozstrzygnięciu: 1) na podstawie art. 438 pkt 1 i 3 k.p.k. naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na bezsporne przyjęcie, iż oskarżony A. M. wypełnił swoim zachowaniem ustawowe znamiona czynu z art. z art. 159 k.k. i art.13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art.157 § 1 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. w zw. z art.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zeznania zarówno uczestników zdarzenia jak i świadków zdarzenia są niespójne i nielogiczne co wprost wynika z uzasadnienia wyroku Sądu przyznającego jednym zeznaniom w części wiarygodności jak i odmawiającej w części lub w całości wiarygodności co do opisu przebiegu zdarzenia w tym użyciu noża; 2) na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażąca niewspółmierność wymierzonej kary pozbawienia wolności polegającej na wymierzeniu kary roku i 8 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności, podczas gdy z akt sprawy wynika, że oskarżony jest niekarany i istnieje co do niego pozytywna prognoza kryminologiczna; Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wymierzenie kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Zgorzelcu do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zaważył co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego była niezasadna. Nietrafny był zarzut naruszenia prawa materialnego. Obraza prawa materialnego polega bowiem na wadliwym jego zastosowaniu (lub niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych. W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż czyn przypisany oskarżonemu wyczerpał znamiona z art. 159 k.k. i art.13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. w zw. z art.
Jaka wynika z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej (k. 749-752 akt sprawy) działania A. M. podjęte wobec pokrzywdzonego polegające m.in. na ugodzeniu J. M. w okolice pachwiny, a następnie kilkukrotnych próbach ugodzenia go nożem w okolice klatki piersiowej i szyi (czego wobec reakcji obronnych pokrzywdzonego nie udało mu się uczynić) spowodowały nie tylko ranę kłutą okolicy pachwiny uda prawego z uszkodzeniem żyły odpiszczelowej większej oraz mięśnia przywodziciela uda J. M. – które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na czas powyżej 7 dni (co wyczerpywało znamiona czynu z art. 157 § 1 k.k.) ale także stanowiło realne niebezpieczeństwo nie tylko dla zdrowia ale nawet dla życia pokrzywdzonego – co biorąc pod uwagę używanie przez A. M. noża wyczerpywało znamiona czynu z art. 159 k.k. Nadto uwzględniając narządzie jakim posługiwał się oskarżony A. M. tj. nóż rozkładany o całkowitej długości 22 cm w tym długości ostrza 9,5 cm i szerokość ostrza 1,5 cm (opisany w wykazie dowodów rzeczowych Drz 227/12) a także jego determinację w działaniu w tym fakt, iż dążył on kilkukrotnie do ugodzenia tym narzędziem w klatkę piersiową i szyję J. M. a zatem w część ciała w których znajdują się istotne dla funkcjonowania organizmu narządy wewnętrzne oraz liczne i duże naczynia krwionośne i sploty nerwowe) zasadnie Sąd meriti ustalił (strona 9 uzasadnienia k. 715 akt sprawy), iż oskarżony dążył do spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego w postaci ciężkiego kalectwa bądź choroby realnie zagrażającej życiu – co wszak nie nastąpiło wyłącznie z powodu podjęcia przez pokrzywdzonego reakcji obronnych – co wyczerpało znamiona czynu art.13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Biegły z zakresu medycyny sądowej w sposób precyzyjny określił z jakiego powodu uznał, iż używanie przez oskarżonego zabezpieczonego noża (w sposób opisany przez pokrzywdzonego) mogło wywołać u J. M. ciężki uszczerbek na jego zdrowiu (gdyby nie podjął on reakcji obronnych). Opinia biegłego była rzeczowo uzasadniona (k. 751-752 akt sprawy) toteż Sąd Okręgowy uznał jej wnioski za własne. Zważywszy, iż wnioski te były tożsame z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd I instancji, opinia ta jedynie utwierdziła Sąd Okręgowy w trafności kwalifikacji prawnej czynu przypisanego A. M. przyjętej w zaskarżonym wyroku. Tym samym zarzut apelacji obrońcy oskarżonego jakoby Sąd meriti wydając wyrok naruszył prawo materialne był chybiony. Wskazać należy, iż stawiając ów zarzut skarżący kwestionował fakt używania przez A. M. noża. W istocie zatem skarżący w tym zakresie kwestionował dokonanie ustaleń faktycznych przez Sąd I instancji. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Dowody te zostały prawidłowo ocenione bez naruszenia granic swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 7 k.p.k. Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje bowiem pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. wtedy, gdy:
w zw. z art. 11 § 3 k.k.). Tym samym wymierzenie oskarżonemu kary w wysokości roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności nie mogło być w żaden sposób uznane jako wymierzenie mu kary rażąco surowej. Skarżący dopatrywał się rażącej surowości kary pozbawienia wolności w orzeczeniu jej bez warunkowego zawieszenia jej wykonania – na podstawie art. 69 § 1 k.k. Pominął jednak, iż przepis art. 69 § 1 k.k. przewiduje możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary w sytuacji, gdy dotychczasowy sposób życia oskarżonego nie tylko pozwala przyjąć wobec niego pozytywna prognozę kryminologiczną – co skarżący akcentował wskazując na upływ czasu miedzy zdarzeniem a wyrokiem (5 lat) oraz fakt niekaralności oskarżonego w dacie czynu, ale także w sytuacji, gdy cele wymierzonej kary zostaną osiągnięte pomimo warunkowego zawieszenia jej wykonania. Pierwszoplanowym kryterium ustalenia możliwości warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary jest uznanie, że tak ukształtowana represja będzie wystarczająca dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa (tak wyrok SA we Wrocławiu z dnia 05.03.2015r. w sprawie II AKa 24/15 – za lex). Sąd I instancji słusznie wskazał, iż biorąc pod uwagę agresywny sposób działania oskarżonego, postać jego zamiaru, współdziałanie z inną osobą a także działanie publicznie – z oczywiście błahego powodu zakładane cele kary zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak i cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do niego powodują konieczność orzeczenia jej bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Tylko kara pozbawienia wolności orzeczona bez warunkowego zawieszenia jej wykonania uczyni bowiem zadość należytemu uwzględnieniu wszystkich dyrektyw wymiaru kary. Kara ta z pewnością nie przekracza stopnia jego winy a przy tym odpowiada stopniowi społecznej szkodliwości jego czynu. Dodać należy, iż art. 69 § 4 k.k. wprost wskazuje, iż wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu wskazują, iż nie zachodzą wobec niego typowe przesłanki umożliwiające warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności a tym bardziej nie zachodzi wobec niego jakiekolwiek „szczególnie uzasadniony wypadek” umożliwiający warunkowe zawieszenie jej wykonania. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzona oskarżonemu kara nie tylko nie raziła surowością ale wręcz wskazywała na jej dużą łagodność. Wobec powyższego, zaskarżony wyrok – jako trafny i prawidłowy – został utrzymany w mocy (art. 437 § 1 k.p.k.). Z uwagi na sytuację majątkową oskarżonego, który pozostaje na utrzymaniu żony, Sąd Okręgowy zwolnił go na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w całości.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.