k.k., popełniony 7 IV 2012 roku, na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, gdzie orzeczono również zakaz prowadzenia pojazdów – zakaz wykonano do 27 VIII 2015 roku;
k.k., popełniony 24 X 2013 roku, na karę roku pozbawienia wolności, gdzie orzeczono również zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 6 lat;
k.k., popełniony 10 II 2015 roku, na karę roku pozbawienia wolności, gdzie orzeczono również zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 8 lat; 8. wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z 30 V 2016 roku w sprawie II K 323/16, za czyn z art. 244 k.k., popełniony 24 XI 2015 roku, na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 15 listopada 2015 w sprawie IIK 908/16: I. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. i art. 87 k.k., łączy orzeczone wobec skazanego R. D. wyrokami, opisanymi w punktach 1-4 i 7-8 części wstępnej kary pozbawienia wolności oraz karę ograniczenia wolności, orzeczoną wyrokiem, opisanym w punkcie 6 części wstępnej i wymierza mu łączną karę 3 lat pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. i art. 89 § 1 i 1b k.k., łączy karę pozbawienia wolności, orzeczoną wobec skazanego R. D. wyrokiem, opisanym w punkcie 5 części wstępnej oraz łączną karę pozbawienia wolności, orzeczoną w punkcie I części dyspozytywnej i wymierza mu łączną karę 3 lat i miesiąca pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 577 k.p.k., na poczet orzeczonej w punkcie II części dyspozytywnej łącznej kary pozbawienia wolności zalicza okres od 24 XI 2015 roku do 15 XI 2016 roku; IV. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 90 § 2 k.k., łączy orzeczone wobec skazanego R. D. wyrokami, opisanymi w punktach 3 i 7 części wstępnej zakazy prowadzenia pojazdów i orzeka wobec niego łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 9 lat; V. na podstawie art. 577 k.p.k., na poczet orzeczonego wobec skazanego łącznego zakazu prowadzenia pojazdów zalicza okres od 3 V 2014 roku do 24 XI 2015 roku; VI. na podstawie art. 572 k.p.k., umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego co do kary grzywny, wymierzonej wyrokiem, opisanym w punkcie 5 części wstępnej; VII. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwalnia skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania w niniejszej sprawie; VIII. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 V 1982 roku Prawo o adwokaturze oraz § 4 ust. 1, § 17 ust. 5 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądza na rzecz adw. I. M. kwotę 144 złotych wraz z kwotą 33,12 złotych, jako podatek VAT. Apelację od powyższego wyroku złożył skazany R. D. zarzucając rażącą niewspółmierność orzeczonych kar łącznych w pkt I i II części dyspozytywnej wyroku i wnosząc o ich złagodzenie „o jeden miesiąc” tj. z 3 lat do 2 lat i 11 miesięcy ( pkt I ) i z 3 lat i 1 miesiąca do 3 lat ( pkt II ). Wniosek uzasadniał korzystniejszymi warunkami ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie w przypadku kary nieprzekraczającej 3 lat pozbawienia wolności ( art.161 § 3 i 4 k. k.w. ). Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja co do zasady nie zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek spowodowała zmianę wyroku w sposób opisany poniżej. Oczywistym jest, że aby zarzut rażącej niewspółmierności kary z art. 438 pkt 4 k.p.k. był zasadny, musi być wykazana znaczna dysproporcja pomiędzy wymierzoną karą a karą która powinna być wymierzona aby wyrok mógł być uznany za sprawiedliwy. Nie chodzi o każdą ewentualną różnicę co do jej wymiaru, ale o różnicę tak zasadniczej natury iż karę dotychczas wymierzoną nazwać należy niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować ( zob. wyrok SN z 2.02.1995 r. II KRN 198/94 OSNPP 6/1995 poz.18 ). Warunku tego nie spełnia z pewnością zarzut apelacji skarżącego, w którym domaga się on obniżenie kar łącznych o 1 miesiąc przy ich wymiarze odpowiednio 3 lata i 3 lata i 1 miesiąc pozbawienia wolności. Zupełnie przy tym nie ma znaczenia, że takie obniżenie kar łącznych byłoby korzystne dla skazanego z punktu widzenia ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie w postępowaniu wykonawczym , nie jest to bowiem przesłanka mająca wpływ na skuteczność podniesionego zarzutu z art. 438 pkt 4 k.p.k. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzonym karom łącznym nie sposób było przypisać rażącej niewspółmierności, wymierzone zostały na zasadzie asperacji z uwzględnieniem wszystkich okoliczności z art. 85a k.k. Sąd Okręgowy uznał jednakowoż, że brak jest obecnie warunków do utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku w zakresie kary łącznej orzeczonej w pkt II części dyspozytywnej. Sąd Okręgowy w wyżej wymienionym składzie podziela stanowisko Sądu I instancji że w niniejszej sprawie znalazły zastosowanie przepisy o karze łącznej w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 20.02.2015 r. ( Dz.U. poz.396 ) obowiązujące od 1 lipca 2015 r. i że aktualna treść art. 89 k.k. oraz art. 87 § 1 k.k. powoduje, że nie jest możliwe połączenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania oraz kary ograniczenia wolności. W przepisach tych ustalone zostały zasady łączenia kar bezwzględnych pozbawienia wolności z karami pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania ( art. 89 § 1b k.k. ) oraz kar bezwzględnych pozbawienia wolności z karami ograniczenia wolności ( art. 87 § 1 k.k. ), brak jest natomiast takich zasad odnośnie kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania oraz kar ograniczenia wolności, co już samo w sobie świadczy za powyższym stanowiskiem o braku podstaw do łączenia tych kar. Sąd Okręgowy akceptuje także wywody Sądu I instancji w części dotyczącej połączenia w niniejszej sprawie kary ograniczenia wolności orzeczonej w sprawie II K 589/14 Sądu Rejonowego w Opolu z bezwzględnymi karami pozbawienia wolności orzeczonymi wyrokami wymienionymi w pkt 1 – 4 i 7 – 8 części wstępnej zaskarżonego wyroku, jako że takie rozstrzygnięcie jest korzystniejsze dla skazanego ( str. 2 – 3 uzasadnienia, k. 62 odwrót – 63 akt ). Sąd Okręgowy zauważa natomiast że w sprawie II K 228/14 Sądu Rejonowego w Tychach który został wydany w dniu 23.06.2014 r. a uprawomocnił się 1.07.2014 r. ( k.14 ), orzeczona została kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 2 lata, a więc okres warunkowego zawieszenia i 6 miesięczny okres z art. 75 § 4 k.k. upłynęły w dniu 1.01.2017 r. W czasie orzekania przez Sąd Odwoławczy zarządzenie wykonania kary nie mogło już nastąpić, tym samym kara ta została wykonana, co uniemożliwia jej łączenie w ramach kary łącznej zgodnie z treścią art. 85 § 2 k.k. Niezależnie od powyższego Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska Sądu I instancji co do możliwości połączenia nieprawomocnie orzeczonej kary łącznej z pkt I części dyspozytywnej z karą pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie II K 228/14 Sądu Rejonowego w Tychach. Względy „racjonalności” na które powołuje się Sąd I instancji, eliminujące „mnożenie postępowań” ( str. 3 uzasadnienia, k. 63 akt ) nie mogą w przekonaniu Sądu Okręgowego wyprzedzać zasady, że nie łączy się kar wymierzonych wyrokami nieprawomocnymi, a taką niewątpliwie karą była kara łączna z pkt I części dyspozytywnej do czasu wydania wyroku Sądu Odwoławczego w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec skazanego R. D. w ten sposób że uchylił rozstrzygnięcie z pkt II części dyspozytywnej i na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie objęcia wyrokiem łącznym kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej w sprawie II K 228/14 Sądu Rejonowego w Tychach oraz w pkt III części dyspozytywnej okres dotychczas odbytej kary pozbawienia wolności zaliczył na poczet kary łącznej orzeczonej w pkt I części dyspozytywnej. W pozostałej części Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Jedynie na marginesie wskazać należy że takie rozstrzygnięcie powoduje, iż skarżący skazany osiągnął swój cel dla którego składał apelację: kara łączna pozbawienia wolności z pkt I części dyspozytywnej która będzie podlegała wykonaniu nie przekracza 3 lat, co jest dla niego korzystne z punktu widzenia art. 161 § 3 i 4 k.k.w. Na podstawie art. 29 ust.1 ustawy z dnia 26.05 1982 roku Prawo o adwokaturze Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. M. kwotę 147,60 zł. w tym 27,60 zł. podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony z urzędu skazanego w postępowaniu odwoławczym. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sad Okręgowy mając na uwadze sytuację materialną skazanego zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.