Obsah (4)

§ 3§ 1§ 4§ 5

Sygn. akt VI P 943/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2017 r. Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Prze

§ 3-5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.

- Kodeks pracy. Natomiast w myśl art.

§ 1k.p.

pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Stosownie do art. 77 2 § 2 k.p., minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Rozporządzenie powinno w szczególności określać wysokość diet, z uwzględnieniem czasu trwania podróży, a w przypadku podróży poza granicami kraju - walutę, w jakiej będzie ustalana dieta i limit na nocleg w poszczególnych państwach, a także warunki zwrotu kosztów przejazdów, noclegów i innych wydatków. Z kolei w myśl art.

§ 3

k.p., warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. Zgodnie z art.

§ 4

k.p., postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2. Natomiast stosownie do treści art.

§ 5

k.p., w przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w § 2. Od dnia 1 marca 2013r. kwestia należności z tytułu podróży służbowych uregulowana jest w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U.2013.167). W myśl §2 tegoż rozporządzenia, z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują: 1)diety; 2)zwrot kosztów: a)przejazdów, b)dojazdów środkami komunikacji miejscowej, c)noclegów, d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. Natomiast stosownie do §8 tegoż rozporządzenia, za nocleg podczas podróży krajowej w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem, jednak nie wyższej za jedną dobę hotelową niż dwudziestokrotność stawki diety (ust.1), W uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów noclegu stwierdzonych rachunkiem w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa w ust. 1 (ust.2). Pracownikowi, któremu nie zapewniono bezpłatnego noclegu i który nie przedłożył rachunku, o którym mowa w ust. 1, przysługuje ryczałt za każdy nocleg w wysokości 150% diety (ust.3). Przy rozstrzyganiu sprawy niniejszej Sąd I instancji miał na względzie, iż stosownie do art.

§ 3

k.p., warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. Zgodnie z art.

§4

k.p., postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2. Pozwany należy do zakresu podmiotowego pracodawców, o którym mowa w art.

§3k.p.

Warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej mogły więc być uregulowane w umowie o pracę. Na gruncie przedmiotowej sprawy w treści dokumentów umowy o pracę łączącą strony nie wskazano wysokości diet zagranicznych, nie określono także w żadnym innym dokumencie jej wysokości. Strony poza ustną umową, że diety takie będą wypłacane w formie gotówkowej, nie sprecyzowały ich wysokości. Strony w istocie umówiły się tylko w zakresie wysokości wynagrodzenia powoda za pracę, nie obejmującego należności z tytułu podróży służbowych odbywanych przez powoda. Przy czym wskazać należy, iż w umowie o pracę strony były władne uregulować kwestię należności z tytułu podróży służbowych w sposób odmienny niż wynikający z rozporządzeń– za wyjątkiem diety, która nie mogła być niższa niż dieta w podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracowników sfery budżetowej. W umowie o pracę mogła więc zostać określona dieta z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, co nie stałoby w sprzeczności z dyspozycją art.

§ 3k.p.

Dokonane w toku postępowania jurysdykcyjnego ustalenia odnośnie dni podróży służbowych , jakie odbywał powód oparte zostało o wydruki z karty kierowcy, jak i opinię biegłego sądowego, gdzie dokonano szczegółowego obliczenia tak czasu podróży i wysokości diet. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że to na pozwanym jako pracodawcy ciąży obowiązek prowadzenia ewidencji czasu pracy, przy czym szczegółowe uregulowania w zakresie ewidencji czasu pracy kierowców znajdują się w art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2012 poz. 1155 t.j.). Przepis art. 25 ustanawia szczególny w przypadku kierowców sposób rejestracji czasu pracy, który obejmuje konieczność prowadzenia i zbierania: • zapisów na wykresówkach, • wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, • plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, • innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, • rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów wskazanych w powyższych punktach. Obowiązek instalowania i używania urządzeń rejestrujących odnosi się do tych pojazdów, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, który podlega regulacjom rozporządzenia (WE) 561/

1. Urządzenia rejestrujące są instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/
2. Od 1 maja 2006 r. wprowadzono obowiązek wyposażenia pojazdów po raz pierwszy dopuszczanych do ruchu w tachografy cyfrowe. Ten rodzaj tachografu rejestruje dane o przebiegu pracy kierowcy na kartach chipowych i w pamięci urządzenia rejestrującego. Ponieważ tachograf cyfrowy wyposażony jest w drukarkę umożliwia to wydruk danych zapisanych w jego pamięci. Częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych reguluje rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr. 159, poz. 1128). Zgodnie z jego przepisami dane z tachografu cyfrowego są pobierane przez przewoźnika drogowego lub inny podmiot wykonujący przewozy drogowe, będącego właścicielem lub użytkownikiem pojazdu samochodowego: • co najmniej raz na 3 miesiące, • natychmiast: – przed trwałym lub okresowym przekazaniem pojazdu innemu podmiotowi, – w sytuacji wadliwego funkcjonowania lub uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiających jednakże pobieranie zarejestrowanych w nim danych, – w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania, • w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Dane z tachografu cyfrowego mogą być pobierane częściej niż co 3 miesiące, jeśli ich rzadsze pobieranie stwarzałoby zagrożenie utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy. Dane z tachografu cyfrowego mogą być pobierane rzadziej niż co 3 miesiące w przypadku uzasadnionym sporadycznym użytkowaniem pojazdu z tachografem cyfrowym. Przepisy tego samego rozporządzenia regulują pobieranie danych z karty kierowcy. Dane te pobiera się: • co najmniej raz na 21 dni, • przed ustaniem stosunku pracy kierowcy, • przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe, • w przypadku utraty ważności karty kierowcy, • w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 21 dni w przypadku uzasadnionym sporadycznym użytkowaniem karty kierowcy. Dane z karty kierowcy mogą być pobierane nie rzadziej niż co 21 dni w przypadku uzasadnionym sporadycznym użytkowaniem karty kierowcy. Dane pobrane z tachografu cyfrowego i karty kierowcy należy przechowywać w oryginalnym formacie przez okres co najmniej trzech lat po zakończeniu okresu nimi objętego. Nie należy w tym przypadku stosować § 5 rozporządzenia na podstawie którego dane te powinny być przechowywane jedynie prze okres dwunastu miesięcy. Obowiązek prowadzenia wskazanej powyżej dokumentacji czasu pracy jest obowiązkiem niejako dodatkowym, ponieważ pracodawca powinien prowadzić dla osób zatrudnionych na stanowiskach kierowców również „normalne" karty ewidencji czasu pracy. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracowników (Dz. U. nr 62, poz. 286) karta ewidencji czasu pracy powinna obejmować pracę w poszczególnych dobach, w tym pracę w niedziele i święta, w porze nocnej, w godzinach nadliczbowych oraz w dni wolne od pracy wynikające z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, a także dyżury, urlopy, zwolnienia od pracy oraz inne usprawiedliwione i nieusprawiedliwione nieobecności w pracy. Przepisy nie określają graficznego wzoru karty ewidencji czasu pracy, a więc pracodawca powinien dokonać samodzielnego opracowania takiej karty. Karta ewidencji czasu pracy może być prowadzona zarówno w formie papierowej jak i elektronicznej. Kartę ewidencji czasu pracy należy prowadzić odrębnie dla każdego pracownika. Pracodawca na wniosek pracownika ma obowiązek udostępnienia mu ewidencji godzin pracy np. wykresówki oraz karty ewidencji czasu pracy. Pracownik ma również prawo otrzymania kopii karty ewidencji czasu pracy potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Kartę ewidencji czasu pracy należy przechowywać przez okres 50 lat, przy czym ponieważ karta ewidencji czasu pracy nie stanowi części akt osobowych, należy przechowywać ją osobno (T.Zwolak, Komentarz do art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców, Syst. Inf. Praw. LEX). Na gruncie przedmiotowej sprawy pozwany pracodawca nie przedłożył Sądowi ani ewidencji czasu pracy kierowcy, ani dokumentacji księgowo – kadrowej, a jedynie, jak ustalono w toku postępowania, wydruk z programu T. nie obejmujący całości czasu pracy powoda. Wskazać także należy (za postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2015 r. III PK 14/15), iż w dniu 15 maja 1992 r. Polska ratyfikowała Umowę europejską dotyczącą pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzoną w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1087 z późn. zm., dalej "umowa AETR"). Zgodnie z art. 8 ust. 1 umowy AETR, w każdym dwudziestoczterogodzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku wynoszącego, co najmniej jedenaście kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod warunkiem, że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę. Ten dzienny okres odpoczynku może być wykorzystany w pojeździe, jeżeli jest on wyposażony w miejsce do spania i znajduje się na postoju (art. 8 ust. 7 umowy AETR). Umowa AETR nie reguluje wynagrodzenia za pracę kierowców będących pracownikami, czy innych świadczeń przysługujących im w związku z pracą. Z kolei w prawie unijnym obowiązuje rozporządzenie (WE) nr 561/06 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L 2006 Nr 102, s. 1). Rozporządzenie nr 561/06 - zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2) - ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. W art. 4 rozporządzenia nr 561/06 przyjęto definicje podstawowych pojęć, między innymi dziennego (regularnego i skróconego) okresu odpoczynku (lit. g) oraz tygodniowego (regularnego i skróconego) okresu odpoczynku (lit. h). Według art. 8 ust. 8 rozporządzenia nr 561/06, jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Przedmiotem regulacji rozporządzenia nr 561/06 nie jest jednak wynagrodzenie za pracę kierowców będących pracownikami, czy inne świadczenia przysługujące im w związku z pracą. Wobec powyższego przedmiot niniejszego postępowania podlega regulacjom krajowym. W sprawie nie było sporne, że pozwany nie zapewnił powodowi bezpłatnego noclegu poza kabiną samochodu, powód zaś nie przedstawił rachunków, bowiem nie korzystał z noclegów w hotelach. Skarżący twierdził, iż nie otrzymał żadnych należności objętych pozwem. Na mocy art.

k.p. kwestie dotyczące należności z tytułu podróży służbowych uregulowano dwutorowo. W stosunku do pracowników państwowej i samorządowej sfery budżetowej, określenie trybu ustalania ich warunków oraz wysokości ustawa przekazuje do szczegółowej regulacji ministrowi właściwemu do spraw pracy w drodze rozporządzenia. W odniesieniu zaś do pracowników spoza tego kręgu ustawodawca pozostawił tę kwestię stronom stosunku pracy (§ 3), obligując ich do określenia warunków wypłacania należności z tego tytułu w układach zbiorowych pracy lub w regulaminie wynagradzania, bądź wprost w umowie o pracę, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Rozważenia wymagały zatem relacje wynikające z § 4 i 5 omawianej normy. Mechanizm przewidziany w § 5 gwarantuje, na wypadek gdyby strony pozostawiły kwestie należności z tytułu podróży służbowych poza przedmiotem ustaleń, iż ich wysokości będzie taka jak dla pracowników „sfery budżetowej”. Przepis § 4 wprowadza zaś gwarancje innego rodzaju. Otóż zastrzega on, że postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2. W tych warunkach, nie sposób pominąć, iż w treści gwarancyjnego § 4 mowa jest wyłącznie o dietach, brak jest zaś odniesienia do innych należności z tytułu podróży służbowych, o których stanowią przepisy wydane na mocy § 2 art.

k.p., w tym ryczałtów za noclegi. Stąd uznać należy, iż w wypadku regulacji należności z tytułu podróży służbowych w przepisach wewnątrzzakładowych lub na podstawie umowy stron jedyny minimalny standard zakreślony przez ustawodawcę dotyczy należności z tytułu diet, co musi być uznane za zabieg celowy. Zdaniem Sądu pozwala na to m.in. istota „ryczałtu za nocleg” jako świadczenia kompensacyjnego, oderwanego jednak od rzeczywistej wysokości wydatków. Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji, na podstawie art.

§ 3

i 4 k.p., zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 6 141 , 03 tytułem diet w okresie zatrudnienia , o czym orzeczono w punkcie I wyroku mając na uwadze wydruki z karty kierowcy , opinię biegłego i odliczenia za dni sobót i 7 02 2014r, kiedy powód nie prowadził pojazdu. Z uwagi na to , że powód ograniczył roszczenie w zakresie diet za soboty i nie podtrzymywał żądania odstek w punkcie II wyroku należało postęppwanie umorzyc w zakresie tych żądań na mocy art. 355 kpc w zw. Z art. 203 kpc uznając cofnięcie pozwu za skuteczne , zgodne z prawem i zasadami współżycia społecznego. W zakresie żądania ryczałtów za noclegi co do których strony w umowie o pracę , ani w regulaminie wynagradzania nie określiły ich wysokości , powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2016 r. sygn.. akt K 11/15 „

1. Art. 21a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1155, ze zm.) w związku z art. 77[5] § 2, 3 i 5 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1666, ze zm.) w związku z § 16 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U.167) w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Art. 21a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. powołanej w punkcie 1 w związku z art. 77[5] § 2, 3 i 5 ustawy z 26 czerwca 1974 r. powołanej w punkcie 1 w związku z § 9 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U.236.1991, ze zm.) w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Brak było jednocześnie umowy stron w zakresie wypłaty należności za noclegi , a powód nie przedstawił żadnych rachunków za noclegi stanowiących dowód poniesienia kosztów w tym zakresie. Przechodząc do żądania sprostowania świadectwa pracy jak również roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej przez pracodawcę wskutek wydania niewłaściwego świadectwa pracy, Sąd zważył, że obowiązek wydania świadectwa pracy pracownikowi uregulowany został w przepisach art. 97 i 99 k.p. Nie jest to jednak regulacja kompletna. Uzupełnia ją wydane na podstawie art. 97 § 4 k.p. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania. Obowiązek wydania świadectwa pracy powstaje w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy dotyczy wszystkich rodzajów stosunków pracy, bez względu na podstawę prawną jego powstania i rodzaj zajmowanego stanowiska pracy. Pracodawca jest obowiązany wydać świadectwo pracy co do zasady niezwłocznie (§ 1 art. 97 k.p.). Według § 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania pracodawca wydaje świadectwo pracy w dniu, w którym następuje rozwiązanie lub wygaśnięcie stosunku pracy, a jeżeli wydanie świadectwa pracy pracownikowi nie jest możliwe, pracodawca, nie później niż w ciągu 7 dni od dnia ustania stosunku pracy, przesyła świadectwo pracy za pośrednictwem poczty albo doręcza je w inny sposób. Należy jednak przyjąć, że w przypadkach, gdy o rozwiązaniu albo wygaśnięciu stosunku pracy strony dowiadują się w dniu jego ustania, świadectwo pracy powinno być wydane po upływie czasu, jaki jest niezbędny do zebrania stosownych informacji i sporządzenia tego dokumentu. Poza ogólnym stwierdzeniem, że pracodawca wydaje świadectwo pracy pracownikowi, przepisy kodeksu pracy nie określają sposobu i trybu wydawania świadectwa pracy, odsyłając w tym zakresie do aktu wykonawczego. Według rozporządzenia w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania pracodawca wydaje świadectwo pracy bezpośrednio pracownikowi albo osobie upoważnionej przez pracownika (§ 2 ust. 1). Jeżeli wydanie świadectwa pracy pracownikowi albo osobie przez niego upoważnionej nie byłoby możliwe, pracodawca przesyła świadectwo pracy pracownikowi lub tej osobie za pośrednictwem poczty albo doręcza je w inny sposób (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). Treść świadectwa pracy została określona w art. 97 § 2 k.p. oraz w § 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania. Kodeks pracy wskazuje wybrane elementy tej treści i dokonuje zarazem ich delimitacji na takie, które obligatoryjnie umieszczane są w świadectwie, oraz te, które pracodawca umieszcza tam na żądanie pracownika. Według art. 97 § 2 k.p. do tych pierwszych należą: informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy oraz informacja o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto do tej kategorii zalicza się także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego - szczegółowy wykaz takich informacji został ustalony w § 1 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem w świadectwie pracy należy umieścić także informacje dotyczące między innymi: wymiaru czasu pracy pracownika w okresie trwania stosunku pracy; urlopu wypoczynkowego wykorzystanego przez pracownika w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy; okresu korzystania z urlopu bezpłatnego i podstawy prawnej jego udzielenia; wykorzystanego urlopu wychowawczego; liczby dni, za które pracownik otrzymał wynagrodzenie zgodnie z art. 92 k.p., w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy; wykorzystania w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy, zwolnienia od pracy przewidzianego w art. 188 k.p.; okresu, za który pracownikowi przysługuje odszkodowanie w związku ze skróceniem okresu wypowiedzenia umowy o pracę na podstawie art. 36 1 § 1 k.p.; okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze; okresów nieskładkowych, przypadających w okresie zatrudnienia, którego dotyczy świadectwo pracy, uwzględnianych przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty. Jeżeli pracownik uważa, że zamieszczone w świadectwie pracy informacje nie są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, ma prawo zażądać jego sprostowania. Z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy pracownik występuje do pracodawcy w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania pracodawca w ciągu 7 dni od otrzymania wniosku pracownika powinien się do niego ustosunkować. W tym więc terminie w przypadku uwzględnienia wniosku wydaje pracownikowi nowe świadectwo pracy, zaś w razie odmowy jego sprostowania powiadamia o tym na piśmie pracownika. Nieuwzględnienie wniosku w sprawie sprostowania - przez co należy rozumieć także brak reakcji na wniosek pracownika, jak i częściowe tylko jego uwzględnienie - daje pracownikowi prawo do wystąpienia z żądaniem sprostowania świadectwa pracy do sądu pracy . Z uprawnienia tego pracownik może skorzystać w ciągu 7 dni od dnia otrzymania wiadomości o odmowie sprostowania świadectwa przez pracodawcę. Jeżeli powództwo pracownika zostanie przez sąd pracy uwzględnione, pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi niezwłocznie nowe świadectwo pracy, nie później jednak niż w ciągu 3 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu. W takim wypadku pracodawca ma też obowiązek, najpóźniej w dniu wydania pracownikowi nowego świadectwa pracy, usunąć z akt osobowych pracownika i zniszczyć poprzednio wydane świadectwo pracy (§ 5 ust. 2 i 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania). Świadectwo pracy stwierdzające fakty niezgodne ze stanem rzeczywistym lub prawnym jest nieprawidłowe (K.Baran (red.), kodeks pracy, Komentarz do art. 97, st.pr. 15.04.2012r., Syst.Inf.Praw. LEX). Na gruncie przedmiotowej sprawy powód nie wnosił w terminie określonym w treści art. 97 § 2 1 k.p. o sprostowanie świadectwa pracy do pracodawcy, wskazując jednocześnie, ze w tym czasie przebywał poza granicami kraju. Wskazać także należy, iż pozwany uchybił regulacjom przepisowi art. 97 § 1 k.p. nakładającym obowiązek pracodawcy niezwłocznego wydania świadectwa pracy. Bezspornym pozostaje okoliczność, że świadectwo pracy zostało przekazane drogą pocztową powodowi w połowie sierpnia 2014 r., podczas gdy pracodawca wskazał jako datę ustania stosunku pracy dzień 5 kwietnia 2014 r. Niemniej jednak Kodeks pracy przewiduje stosowny tryb sprostowania świadectwa pracy, inicjowany na wniosek pracownika. Oznacza to, że ma on obowiązek sprawdzić otrzymane świadectwo pracy i kwestionować zawarte w nim wadliwości. Nie zwalnia to pracodawcy z obowiązku odpowiedniego - zgodnego z prawem - ukształtowania treści świadectwa. Jeśli jednak ujawni się wadliwość świadectwa pracownik, który świadectwa nie kwestionował, musi - wspólnie z pracodawcą - ponieść konsekwencje owej wadliwości. Terminy przewidziane w art. 97 § 21 k.p. są terminami prawa materialnego, stąd oddala się powództwo, gdy pozew został wniesiony po upływie terminów określonych w tym przepisie, jeżeli ich nie przywrócono. Reasumując powyższe rozważania Sąd stwierdził, iż powód nie wykazał , aby w terminie zakreślonym w art. 97 § 1 k.p. wnosił do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy, nie wnosił o przywrócenie terminu do złożenia takiego wniosku, nie wykazał braku winy , co w konsekwencji skutkowało oddaleniem żądania w tym zakresie. Z uwagi na to, że powód nie wykazał, do jakiej daty trwał jego stosunek pracy , Sąd nie uwzględnił żądania powoda o zasądzenie wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy. Zgodnie z treścią art. 92 § 1 pkt 1) k.p. za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia. Wynagrodzenie oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu wymiaru zasiłku chorobowego i wypłaca za każdy dzień niezdolności do pracy, nie wyłączając dni wolnych od pracy. W myśl art. 36 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczenia pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. 2016 poz. 372 t.j.) podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za jeden dzień niezdolności do pracy stanowi jedna trzydziesta część wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego u płatnika składek w okresie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w trakcie którego powstała niezdolność do pracy. W zakresie żądania zasądzenia odszkodowania na podstawie art. 99 k.p. wskazać należy, że pracownikowi przysługuje roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez pracodawcę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa. Powód upatrywał zasadności żądania w oparciu o niewłaściwą treść wydanego świadectwa pracy. Wydanie niewłaściwego świadectwa pracy polegać może w szczególności na: umieszczeniu w nim informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, nieumieszczeniu informacji o zdarzeniach, które rzeczywiście miały miejsce, umieszczeniu informacji o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach bez zgody pracownika lub nieumieszczeniu ich pomimo zgłoszenia stosownego żądania. Przy czym samo żądanie sprostowania świadectwa pracy nie jest przesłanką dochodzenia przez pracownika naprawienia szkody z analizowanego tytułu. Kolejną przesłanką roszczenia o odszkodowanie jest wystąpienie szkody w mieniu pracownika. Z użytego w § 2 art. 99 k.p. sformułowania "przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy z tego powodu" wynika, że szkoda ta polega na utracie zarobków w związku z pozostawaniem bez pracy. Nie ponosi więc szkody pracownik, który niezwłocznie podjął kolejne zatrudnienie pomimo stwierdzenia, że świadectwo pracy było niewłaściwe. Zdaniem Sądu Najwyższego inny rodzaj szkody wyrządzony niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy może być dochodzony na podstawie art. 471 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Pracodawca będzie ponosił przewidzianą w art. 99 k.p. odpowiedzialność, jeżeli pomiędzy niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa a zaistniałą szkodą wystąpi związek przyczynowy. Chodzi w tym wypadku o normalne następstwa braku przedmiotowego dokumentu lub nieprawidłowości informacji w nim zawartej. Może to w szczególności polegać na odmowie zatrudnienia pracownika na określonym stanowisku z powodu niedostarczenia świadectwa potwierdzającego posiadanie wymaganego stażu pracy określonego rodzaju. Ciężar udowodnienia powyższych przesłanek spoczywa na pracowniku. W świetle art. 99 § 2 k.p. odszkodowanie z powodu niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy przysługuje pracownikowi tylko wówczas, gdy nie mógł uzyskać z tego powodu nowej pracy pomimo podejmowanych w tym kierunku starań, co sam powinien udowodnić. Jeśli pracownik w ogóle nie starał się o nową pracę, należy uznać, że powstała na skutek tej bierności strata nie pozostaje w związku przyczynowym z niewydaniem świadectwa pracy. Pracownik, jako wierzyciel w odniesieniu do prawa do świadectwa, powinien współpracować z pracodawcą (dłużnikiem) zgodnie z treścią zobowiązania, jego celem gospodarczo-społecznym oraz zasadami współżycia społecznego (art. 354 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). Dlatego można wymagać od pracownika, aby mając świadomość niewłaściwości świadectwa, zwrócił się do pracodawcy w celu jego sprostowania. W ocenie Sądu meriti powód nie wykazał zaistnienia przesłanek roszczenia o odszkodowanie, o jakich mowa w art. 99 § 1 k.p. Bez wątpienia świadectwo pracy zawiera, w świetle poczynionych ustaleń zapisy niezgodne z rzeczywistym stanem, nadto nieprawidłowe nie określające trybu rozwiązania umowy o pracę zgodnego z kodeksem pracy sformułowanie o „rezygnacji pracownika”, jednakże powód nie wykazał, by w związku z tym poniósł jakąkolwiek szkodę. Po pierwsze wskutek niewydania w terminie świadectwa pracy powód doznał żadnej szkody, kontynuował bowiem zatrudnienie w oparciu o umowę zlecenia u pozwanego pracodawcy. Nie sposób także uznać, że podniósł szkodę w jakiejkolwiek wysokości wobec wydania niewłaściwego świadectwa pracy, skoro w tym okresie podjął nowe zatrudnienie, co miało determinować niemożność zgłoszenia wniosku o sprostowanie treści świadectwa pracy w terminie. Na mocy art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p. to na powodzie ciążył obowiązek wykazania, że w związku z niewłaściwym wydaniem świadectwa pracy podniósł szkodę. Powód nie sprostał temu obowiązkowi, co w konsekwencji prowadziło do oddalenia na mocy art. 99 § 1 i 2 k.p. a contrario żądania w tym zakresie. W zakresie zgłoszonego na rozprawie w dniu 24 02 2017r. zarzutu potrącenia sąd zważył, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 498 § 1 k.c. gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami , każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelnością drugiej strony , jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku , a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. §2 wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Potrącenia wierzytelności z tytułu diet i ryczałtów za noclegi za okres od stycznia do kwietnia 2014r. w wysokości 10 806,, 58 zł oraz ekwiwalentu za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy w wysokości 430 zł z wierzytelnościami pozwanego wobec powoda z tytułu pobranych i nie rozliczonych kwot z karty bankomatowej pracodawcy za okres od stycznia do czerwca 2014r. w wysokości 10 507 , 15 zł oraz nadpłaconego nienależnie wynagrodzenia za pracę za okres od stycznia do kwietnia 2014r. w wysokości 1 818, 01 zł nie było możliwe. Po pierwsze jeżeli chodzi o kwoty pobrane przez powoda na kartę bankomatową , to nie wiadomo jaka była kwota pobrana przez powoda z uwagi na brak dowodu powierzenia powodowi konkretnej karty na dany okres czasu , po drugie zgodnie z dowodem z przesłuchania powoda w charakterze strony kwoty pobrane z karty przeznaczał na bieżące wydatki drogowe i paliwo w trakcie podróży służbowych , po danej podróży służbowej rozliczał je z B. S. , dowodu przeciwnego strona pozwana nie przedstawiła w niniejszym postępowaniu. Następnie jeżeli chodzi o nadpłacone według strony pozwanej wynagrodzenie , brak jest dowodu na to , aby wynagrodzenie zostało nadpłacone , gdyż zgodnie z przesłuchaniem powoda strony umówiły się , że wynagrodzenie będzie płacone na rachunek bankowy powoda , ponadto zgodnie z umową o pracę składnikiem wynagrodzenia było nie tylko wynagrodzenie zasadnicze , a i premia uznaniowa , na dowodach przelewów strona pozwana nie przedstawiła tytułu przelewu , a powód jako wierzyciel zaliczył przelane kwoty w całości na należne wynagrodzenie. Ponadto przepisy kodeksu pracy nakładają daleko idące ograniczenia jeżeli chodzi o możliwość potrącenia wierzytelności z wynagrodzenia za pracę . Potrącenie takie było zdaniem Sądu niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 87 § 1 i 7 k.p. z wynagrodzenia za pracę – po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych – podlegają potrąceniu tylko następujące należności: sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych, sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne, zaliczki pieniężne udzielone pracownikowi, kary pieniężne przewidziane w art. 108 k.p. oraz kwoty wypłacone w poprzednim terminie płatności za okres nieobecności w pracy, za który pracownik nie zachowuje prawa do wynagrodzenia. Powyższe regulacje zawierają zamknięty katalog sytuacji, które upoważniają pracodawcę do dokonywania potrąceń z wynagrodzenia za pracę bez zgody pracownika. Natomiast zgodnie z treścią art. 91 § 1 k.p., należności inne niż wymienione w art. 87 § 1 i 7 k.p. mogą być potrącane z wynagrodzenia pracownika tylko za jego zgodą wyrażoną na piśmie . Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego stwierdzić należy , że powód nie wyraził zgody na piśmie na dokonanie potrącenia z wynagrodzenia Por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2004 r. sygn. Akt I PK 529/03 „Wyrażenie zgody przez pracownika na dokonywanie potrąceń z jego wynagrodzenia bez świadomości wielkości długu i istnienia przesłanek odpowiedzialności jest nieważne.” Pr.Pracy 2004/10/35, M.P.Pr.-wkł. 2005/1/4, M.Prawn . 2005/3/164 z uzasadnienie wyroku „ przepisy poświęcone ochronie wynagrodzenia należy interpretować mając na uwadze ich gwarancyjny charakter, wyrażający się w zapewnieniu pracownikowi i jego rodzinie środków utrzymania. Pracownik nie może zrzec się prawa do wynagrodzenia (art. 84 kp), a dopuszczalność dokonywania potrąceń obciążających go należności została uregulowana ustawowo. Zamknięty katalog należności, które podlegają potrąceniu z wynagrodzenia, zawiera art. 87 § 1 kp. Przepis ten określa kolejność potrąceń oraz - co w rozpatrywanej sprawie szczególnie istotne - granice, do jakich potrącenia są dopuszczalne. Z tego przepisu wynika w sposób niewątpliwy zakaz potrącania "całego" wynagrodzenia. Do przepisu art. 87 nawiązuje art. 91 kp, który stanowi, że należności inne niż wymienione w art. 87 § 1 i 7 mogą być potrącone z wynagrodzenia pracownika tylko za jego zgodą wyrażoną na piśmie. Przepisu tego nie można interpretować w sposób naruszający podstawowe zasady prawa pracy, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zgoda pracownika, o jakiej mowa w art. 91 kp, nie może być "blankietowa", czyli dokonana bez odniesienia się do konkretnej, znanej już należności oraz do skonkretyzowanej kwoty. Nie może być ważne ani skuteczne wyrażenie przez pracownika zgody na potrącenie z jego wynagrodzenia niedoborów, które mogą powstać w przyszłości, bez względu na to, kto je spowodował i w jakiej wysokości. Reguły wykładni sprzeciwiają się takiemu rozumieniu art. 91 kp, które pozwalałoby pracodawcy na sprzeczne z jego podstawowym obowiązkiem i zasadami prawa pracy postępowanie oraz na obchodzenie ram potrąceń określonych w art. 87 kp. Sąd Najwyższy odwołał się też do wspomnianej już uchwały Sądu Najwyższego, sygn. I PZP 41/94, i w pełni podzielił wyrażony w niej pogląd, że sprzeczne z art. 91 kp jest wyrażenie zgody przez pracownika na dokonywanie potrąceń z jego wynagrodzenia bez świadomości wielkości długu i przesłanek odpowiedzialności.” Na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. nadano rygor natychmiastowej wykonalności w punkcie pierwszym do kwoty 1 680 zł (punkt IV wyroku). Z uwagi na to, że powód na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zwolniony był z obowiązku opłaty od pozwu, Sąd w tym zakresie obciążył pozwanego kwotą 553 zł oraz kwotą 1 707,41 zł tytułem zwrotu części wydatków w sprawie, tj. wynagrodzenie za sporządzenie opinii biegłego z zakresu transportu i czasu pracy kierowców z mocy art. 113 ust1 i art. 97 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu . Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd odstąpił od obciążania powoda kosztami postępowania, albowiem powód zlosił roszczenia z których część okazała się zasadna, część , nie posiadał fachowej pomocy prawnej, a pozwana nie wypłaciła powodowi należnych mu świadczeń za okres zatrudnienia .Obciążenie strony, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, całością lub nawet tylko częścią kosztów procesu może w okolicznościach konkretnej sprawy pozostawać trudne do pogodzenia z poczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. Z tego względu ustawodawca przewidział specjalne unormowanie pozwalające nie obciążać strony przegrywającej (powoda, pozwanego) obowiązkiem zwrócenia przeciwnikowi całości lub części kosztów. Ideę tę urzeczywistnia wyrażona w komentowanym przepisie zasada słuszności. Powód w toku postępowania nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Nadto powód w części przegrał sprawę, zaś kwestia samej wysokości diet wymagała wiadomości specjalnych, stąd uzasadnionym było odstąpienie od obciążania powoda kosztami postępowania w sprawie.