i § 2 k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji, a organ rentowy przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu z zachowaniem przepisów odrębnych. Jeżeli więc odwołanie spełnia wymagania art. 477 10 § 1 k.p.c. oraz zostało złożone w sposób i w terminie określonym w art.
Jedynie, gdy organ rentowy uznaje odwołanie w całości za słuszne, to może zmienić lub uchylić zaskarżoną decyzję i w tym wypadku odwołaniu nie nadaje się dalszego biegu (art.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 maja 2004 r., II UK 396/03 (OSNP 2005 nr 1, poz. 12), wyjaśnił, że czynność podjęta przez ubezpieczonego na piśmie lub do protokołu w terminie do złożenia odwołania, z której wynika, że nie zgadza się z decyzją organu rentowego, należy zakwalifikować jako odwołanie od decyzji (art.
Zgodnie z treścią art. 477 10 § 1 k.p.c., odwołanie powinno zawierać jedynie oznaczenie zaskarżonej decyzji, określenie i zwięzłe uzasadnienie zarzutów i wniosków oraz podpis ubezpieczonego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się przy tym odformalizowanie odwołania od decyzji organu rentowego . Nie trzeba w nim wskazać żadnych konkretnych zarzutów, czy podstaw, a nawet wniosków. Wystarczy samo przejawienie niezadowolenia z decyzji organu rentowego i wyrażenie woli co do odmiennego rozstrzygnięcia. Jeżeli więc w terminie do złożenia odwołania ubezpieczony podejmuje na piśmie lub do protokołu czynność, z której wynika, że nie zgadza się z decyzją i uważa, że powinna być ona zmieniona lub uchylona, to należy taką czynność zakwalifikować jako odwołanie od decyzji. Odwołanie nie musi być adresowane do sądu lub ani zawierać stwierdzenia, aby w razie nieuwzględnienia żądania zostało ono przekazane do rozpoznania sądowi. Jednocześnie podkreśla się, że konieczne jest ustalenie okoliczności dotyczących dokonania takiej czynności, w tym przede wszystkim zamiaru (woli) osoby ją podejmującej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2004 r. II UK 396/03, OSNP 2005/1/12). Natomiast złożenie przez osobę ubezpieczoną odwołania od decyzji, w sytuacji gdy organ rentowy nie uznał odwołania za słuszne w całości, zgodnie z treścią art.
obligowało organ rentowy do nadania temu odwołaniu dalszego biegu poprzez niezwłoczne przekazanie go wraz z aktami sprawy do sądu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 3 października, 2012r., III AUa 396/12). W niniejszej sprawie po wystąpieniu przez odwołującego się z wnioskiem o emeryturę w dniu 22 września 2014r. organ rentowy wydał decyzję odmowną 18 listopada 2014r. Następnie w dniu 25 listopada 2014r., a więc w terminie do wniesienia odwołania od tej decyzji do sądu, wnioskodawca złożył w organie rentowym pismo zatytułowane „podanie” z prośbą o ponowne rozpatrzenie złożonego wcześniej wniosku o emeryturę „w związku z decyzją odmowną z 18 listopada 2014r.” W sytuacji, gdy odwołanie spełnia wymagania art. 477 10 § 1 k.p.c. oraz zostało złożone w sposób i w terminie określonym w art.
k.p.c., organ rentowy winien przekazać je niezwłocznie właściwemu sądowi, gdyż nie zmienił zaskarżonej decyzji i nie było podstaw prawnych, aby odwołaniu temu nie nadać dalszego biegu (art.
W konsekwencji należało uznać za uzasadnione żądanie strony, która domaga się przyznania prawa do emerytury począwszy od daty złożenia wniosku o świadczenie, tj. od września 2014r. Bezspornym było też, że ubezpieczony ma odpowiednio długi ogólny staż pracy i nie był członkiem OFE. Natomiast okres pracy w szczególnych warunkach ustalony przez organ rentowy i Sad I instancji wraz z niespornym okresem niewykonywania pracy, za które pracownik otrzymał po dniu 14 listopada 1991 r. wynagrodzenie lub świadczenia z ubezpieczenia społecznego z tytułu choroby , wyniósł łącznie ponad 15 lat, co oznacza spełnienie ostatniej koniecznej przesłanki na 1 stycznia 1999r., jak wymaga tego art. 184 ustawy o e.r.f.u.s. Wnioskodawca osiągnął wiek emerytalny 60 lat z dniem 17 lipca 2014r. i na datę złożenia wniosku o emeryturę ( 22 września 2014r.) zrealizował wszelkie warunki do nabycia prawa do żądanego świadczenia. Zatem od tego też miesiąca należało ustalić prawo do spornego świadczenia, zgodnie z treścią art. 100 ust. 1 i art.129 ust.1 ustawy o e.r.f.u.s. Mając na względzie powyższe Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c., zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego i orzekł , jak w pkt 1 sentencji. O kosztach Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 § 1 i § 2 k.p.c. oraz art.109§1 k.p.c., zasądzając od ZUS na rzecz strony wygrywającej poniesione koszty procesu , w tym koszty zastępstwa procesowego za I instancję z uwzględnieniem §12 ust.2 oraz § 13 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2015, poz. 616) oraz koszty opłaty od apelacji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.