2 k.c. i przepisy ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Jednakże Sąd Najwyższy wyjaśnił w swoim orzecznictwie, że ciążący na zakładzie ubezpieczeń obowiązek terminowego świadczenia zależy od spełnienia dodatkowych przesłanek, dotyczących współdziałania poszkodowanego, w tym zwłaszcza zgłoszenia roszczenia, oraz obiektywnych możliwości ustalenia okoliczności koniecznych do ustalenia odszkodowania (zob. wyrok z dnia 6 lipca 1999 r., III CKN 315/98, OSNC 2000, Nr 2, poz. 31). Oprócz bowiem zawiadomienia o wypadku (ubezpieczeniowym) wierzyciel powinien określić swoje roszczenie. Od chwili zgłoszenia przez niego roszczeń zakład pozostaje w opóźnieniu, o ile oczywiście roszczenia te będą uzasadnione. (zob. wyrok z dnia 6 lipca 1999 r., III CKN 315/98, OSNC 2000, Nr 2, poz. 31 oraz wyrok z dnia 4 stycznia 2007 r., V CSK 400/06, LEX nr 277309). Przenosząc te ogólne rozważania na grunt omawianej sprawy poza sporem jest, że strona pozwana otrzymała zgłoszenie szkody w dniu 13 stycznia 2010 roku. W zgłoszeniu tym powód nie wskazał jednak żądanej kwoty. Ponieważ w zgłoszeniu szkody brak było określenia żądania co do wysokości upływ terminów ustanowionych w art. 817 §
nie prowadził do powstania opóźnienia pozwanego (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 1999r., III CKN 315/98, OSNC 2000/2/31). Zatem odsetki przysługują powodowi od zasądzonych kwot (które zostały sprecyzowane w pozwie) od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu. Reasumując, uznając apelację powoda za częściowo zasadną na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. , należało dokonać zmiany zaskarżonego wyroku o treści, jak w punkcie II. sentencji. Konsekwencją powyższej zmiany jest modyfikacja rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu. W ostatecznym rozrachunku powód wygrał proces w 56%, co uzasadnia zastosowanie zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu, na mocy art. 100 zd. 1 k.p.c. Koszty procesu poniesione łącznie przez strony wyniosły 6.508,92 zł (powód poniósł koszty w kwocie 3.608,92 zł, a pozwany w kwocie 2.900 zł). Powód powinien ponieść koszty w kwocie 2.863,92 zł, zatem pozwany powinien zwrócić powodowi kwotę 745 zł. W pozostałym zakresie apelacja pozwanego jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono w myśl art. 98 §
w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800, ze zm.), na które złożyła się opłata od apelacji w kwocie 182 zł oraz koszty zastępstwa procesowego powoda w postępowaniu apelacyjnym w kwocie 600 zł. Podkreślić należy, że przedmiotem żądania apelacji była kwota 3.639 zł, zaś żądanie w zakresie odsetek od kwoty 9.100 zł dotyczyło jedynie daty początkowej, od której odsetki są należne. W tych okolicznościach opłata od apelacji powinna wynosić 182 zł, a koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym – 600 zł. Na podstawie art. 350 §
Sąd Okręgowy sprostował oznaczenie pozwanego, zawarte w zaskarżonym wyroku, w związku ze zmianą firmy, pod którą pozwany działał już w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.