art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323) przeniesienie funkcjonariusza do innej miejscowości, z której dojazd do miejsca zamieszkania jest znacznie utrudniony, wymaga zapewnienia funkcjonariuszowi odpowiednich warunków mieszkaniowych, z uwzględnieniem jego sytuacji rodzinnej. Dojazd uznany będzie za znacznie utrudniony, jeżeli czas dojazdu publicznymi środkami transportu zbiorowego, przewidziany w rozkładzie jazdy od stacji (przystanku) zlokalizowanej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) zlokalizowanej najbliżej miejsca pełnienia służby łącznie z przesiadkami, przekracza w obie strony 2 godziny (art. 92 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej). W art. 93 ust. 1 cytowanej ustawy postanowiono, że w przypadku, o którym mowa w art. 92 ust. 1, jeżeli zapewnienie funkcjonariuszowi odpowiednich warunków mieszkaniowych jest niemożliwe lub utrudnione oraz jeżeli on sam lub jego małżonek nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, funkcjonariuszowi przysługuje zwrot udokumentowanych kosztów przeniesienia lub równoważnik pieniężny. Art. 92 ust. 4 oraz art. 93 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej odsyłają do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 października 2010 r. (Dz.U. Nr 202, poz. 1338) w sprawie świadczeń związanych z przeniesieniem funkcjonariusza celnego do pełnienia służby w innej miejscowości.
1 cytowanego rozporządzenia równoważnik pieniężny przyznaje się funkcjonariuszowi, jeżeli: 1) nie utracił lub nie zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub tymczasowej kwatery; 2) nie odmówił bezzasadnie przyjęcia lokalu mieszkalnego lub tymczasowej kwatery, które spełniają warunki, o których mowa odpowiednio w § 5 ust. 2 i w §
art. 92 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, w przypadkach określonych w ust. 1 (a więc w przypadkach przeniesienia funkcjonariusza do innej miejscowości, z której dojazd do miejsca zamieszkania jest znacznie utrudniony) funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów przeniesienia, w tym zwrot kosztów podróży. Ponadto
1 cytowanego rozporządzenia funkcjonariuszowi przeniesionemu na stałe do pełnienia służby w innej miejscowości, z zastrzeżeniem ust. 3, przysługują: 1) zwrot kosztów podróży jego i członków rodziny; 2) diety dla niego i członków rodziny; 3) zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego. Bezspornie powód został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości, z której dojazd do miejsca zamieszkania był znacznie utrudniony, a pozwany nie przyznał powodowi lokalu mieszkalnego, przy czym powód ani jego małżonka nie posiadali lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby ani w miejscowości pobliskiej. Powód wskazał, że dla celów przewiezienia urządzeń domowych pięciokrotnie pokonał odległość między Z. a W., a koszt, jaki poniósł z tego tytułu wynosi 604,38 zł. Powyższą kwotę powód wyliczył w ten sposób, że przejechaną łącznie odległość (5 x 168 km, co daje 840 km) przemnożył przez stawkę 0,7195 zł za 1 km, wynikającą z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. 2002 nr 27 poz. 271). W ocenie Sądu roszczenie powoda w zakresie zwrotu kosztów przeniesienia zasługuje na uwzględnienie co do zasady, nie zaś co do wysokości. Powód wskazał, że z miejsca zamieszkania do W. przewoził jedną szafkę, łóżko turystyczne, odzież, bieliznę, pościel oraz mały telewizor. Sąd zważył, że możliwe było przewiezienie powyższych przedmiotów przy wykonaniu jednego kursu „transportowego” , a więc przebyciu odległości między Z. a W. i Z. (Z. – W., W. – Z.). Jako związany z przeprowadzką należało bowiem także zaliczyć kurs powrotny do Z.. Sąd uznał za zasadne roszczenie powoda do kwoty 241,75 zł, stanowiącej iloczyn przejechanych przez powoda kilometrów (2 x 168 km - 336), przez stawkę 0,7195 zł za 1 km. Odsetki od powyższej kwoty winny być naliczane od dnia 9 sierpnia 2016 r., albowiem w przedsądowym wezwaniu do zapłaty, doręczonym pozwanej w dniu 1 sierpnia 2016 r., powód wyznaczył pozwanemu 7 – dniowy termin zapłaty, który upłynął w dniu 8 sierpnia 2016 r.
3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie świadczeń związanych z przeniesieniem funkcjonariusza (…) funkcjonariuszowi posiadającemu w dniu przeniesienia członków rodziny, przeniesionemu na stałe do pełnienia służby w innej miejscowości, któremu nie zapewniono lokalu mieszkalnego, a jedynie tymczasową kwaterę do zamieszkania bez członków rodziny albo równoważnik pieniężny w wysokości określonej w § 12 ust. 1 pkt 2, dodatkowo przysługują świadczenia, o których mowa w § 18 ust. 2 i 3. W § 18 ust. 2 cytowanego rozporządzenia postanowiono, że funkcjonariuszowi przeniesionemu czasowo do pełnienia służby w innej miejscowości, który w dniu przeniesienia posiada członków rodziny, przysługują ponadto: 1) ekwiwalent z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania, za każdy dzień przeniesienia, w wysokości 95 % stawki diety, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 156 ust. 2 ustawy; 2) zwrot kosztów przejazdu, raz w miesiącu, do miejsca stałego zamieszkania i z powrotem, w celu odwiedzenia członków rodziny, środkami komunikacji publicznej, wykonywanymi przez przewoźników kolejowych, w klasie drugiej pociągu albo autobusowych, jeżeli brak jest połączenia kolejowego. Ekwiwalent z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania nie przysługuje za czas: 1) nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie; 2) pobytu w szpitalu; 3) zwolnień od pełnienia służby bez prawa do uposażenia; 4) urlopu wypoczynkowego, dodatkowego urlopu wypoczynkowego, zdrowotnego, wychowawczego lub bezpłatnego; 5) podróży służbowej, z której tytułu funkcjonariusz otrzymał diety w pełnej wysokości; 6) pobytu u członków rodziny w miejscu stałego zamieszkania - w ramach odwiedzin, o których mowa w ust. 2 pkt 2; 7) nieobecności funkcjonariusza w służbie, spowodowanej chorobą, trwającej dłużej niż 14 dni, lub urlopem macierzyńskim - w rozumieniu przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; 8) nieobecności funkcjonariusza w służbie, spowodowanej sprawowaniem opieki nad członkiem rodziny - w rozumieniu przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; 9) tymczasowego aresztowania; 10) zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych i zwolnienia od pełnienia innych obowiązków służbowych; 11) zwolnienia od pełnienia służby w przypadku, o którym mowa w art. 107 ust. 2 ustawy. Na podstawie art. 156 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej wydane zostało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 października 2009 r. w sprawie należności przysługujących funkcjonariuszom celnym z tytułu podróży służbowych odbywanych na obszarze kraju (Dz.U. Nr 181, poz. 1413).
1 cytowanego rozporządzenia kwotę diety przysługującej funkcjonariuszowi ustala się w wysokości i na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77 5 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.). Przepis art. 77 5 § 2 Kodeksu pracy odsyła zaś do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013 r. poz. 167). Dieta w czasie podróży krajowej jest przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia i wynosi 30 zł za dobę podróży (§ 7 ust. 1 w/w rozporządzenia). Skoro zaś ekwiwalent z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania wynosi 95 % stawki diety za każdy dzień przeniesienia, to wynosi on 28,50 zł za dzień. Nie budzi wątpliwości, że powód spełniał przesłanki przyznania świadczeń, o których mowa w § 18 ust. 2 pkt 1 cytowanego rozporządzenia. Powód został bowiem przeniesiony na stałe do pełnienia służby w innej miejscowości, zapewniony został powodowi jedynie równoważnik pieniężny w wysokości określonej w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (14,40 zł za każdy dzień przeniesienia), a w dniu przeniesienia powód posiadał członków rodziny. Z uwagi na niezdolność powoda do pracy w okresie od dnia 4 listopada 2013 r. do dnia 4 listopada 2014 r., powodowi ekwiwalent pieniężny z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania przysługiwał w okresie od dnia 2 września 2013 r. do dnia 3 listopada 2013 r. (z wyłączeniem dni 9 – 13 września 2013 r., w których powód przebywał na urlopie wypoczynkowym) oraz od dnia 5 listopada 2014 r. do dnia 21 lutego 2015 r. Pozwana uznała i wypłaciła powodowi kwotę 1 653,00 zł brutto (1 184,85 zł netto) z tytułu ekwiwalentu pieniężnego za 24 dni miesiąca września 2013 r., 31 dni miesiąca października 2013 r. i 3 dni miesiąca listopada 2013 r., oraz kwotę 1 453,50 zł brutto (1 041,75 zł netto) z tytułu ekwiwalentu pieniężnego za 7 dni miesiąca grudnia 2014 r., 26 dni miesiąca stycznia 2015 r. oraz 18 dni miesiąca lutego 2015 r. Powód przebywał na urlopie wypoczynkowym w dniach 5 – 28 listopada 2014 r. (przy czym w dniu 14 listopada 2014 r. powód odbierał dzień wolny za 1 listopada 2014 r.); 1 grudnia 2014 r. (urlop na żądanie); 9 – 31 grudnia 2014 r.; 2 i 5 stycznia 2015 r. (urlop na żądanie). Tym samym powodowi przysługiwał ekwiwalent za 12 dni miesiąca listopada 2014 r. w kwocie 342,00 zł (30 dni – 2 dni zwolnienie lekarskie – 16 dni urlop wypoczynkowy), za 8 dni miesiąca grudnia 2014 r. w kwocie 228 zł (31 dni – 7 dni, za które pozwana wypłaciła ekwiwalent – 16 dni urlopu wypoczynkowego) oraz za 3 dni miesiąca stycznia 2015 r. (31 dni – 26 dni, za które pozwana wypłaciła ekwiwalent – 2 dni urlopu na żądanie). Odsetki od powyższych kwot winny być naliczane od 16 dnia każdego miesiąca następującego po miesiącu, za które przysługuje świadczenie. Jak wynika bowiem z zeznań świadka R. S., oraz co znajduje potwierdzenie w dowodach przelewów, świadczenia te wypłacane były pracownikom do 15 dnia każdego miesiąca.
art. 86 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariuszowi, w związku z przeniesieniem do służby w innej miejscowości, przysługuje jednorazowe świadczenie pieniężne na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia, w przypadku gdy łączy się z tym zmiana miejsca zamieszkania. Sąd nie podziela stanowiska zaprezentowanego przez stronę pozwaną, zgodnie z którym w przypadku powoda nie doszło do wypełnienia przesłanki zmiany miejsca zamieszkania, bowiem nie skoncentrował on ośrodka swoich interesów życiowych w miejscu pełnienia służby. Argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż funkcjonariusze pozostający w takiej samej sytuacji życiowej jak powód (tj. alokowani, których rodziny pozostały w miejscu zamieszkania, i którzy wynajmowali mieszkanie we W., w którym przebywali od poniedziałku do piątku) otrzymywali każdorazowo przy alokacji jednorazowe świadczenie pieniężne na zagospodarowanie. Pozwana twierdziła wprawdzie, że świadczenia wypłacane innym funkcjonariuszom w podobnej do powoda sytuacji ( tj. braku zerwania stałej więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania) nie powinny mieć miejsca, ale nie wykazała, aby podjęto jakiekolwiek kroki prawne nacechowana na odzyskanie takich nienależnych świadczeń. Tym samym to powód byłby jedynym funkcjonariuszem pozwanej, który takiego świadczenie w związku z przeniesieniem służbowym do innej miejscowości by nie otrzymał. Trudno też uznać, że stałe przebywanie w danej miejscowości, w której dodatkowo wynajmowało się kwaterę, przez pięć dni w tygodniu nie wyczerpywało znamion pojęcia zmiany miejsca zamieszkania. Odnośnie roszczenia powoda w zakresie wypłaty ekwiwalentu za 4 dni urlopu okolicznościowego, przewidzianego w art. 138 ust. 6 i 7 ustawy o Służbie Celnej, którego powód nie wykorzystał, Sąd wskazuje, że roszczenie to jest nieuzasadnione. Podnieść należy bowiem, że urlop okolicznościowy, w odróżnieniu od urlopu wypoczynkowego, pozostaje w ścisłym powiązaniu czasowym z okolicznością, która stanowi przesłankę jego udzielenia (w niniejszej sprawie przesłanką taką jest przeniesienie funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości). To ścisłe powiązanie urlopu okolicznościowego z konkretnym zdarzeniem przesądza o braku ekwiwalentności urlopu okolicznościowego. Tym samym powodowi, który nie wykorzystał urlopu okolicznościowego (co więcej, nie składał wniosku o przedmiotowy urlop), nie należy się ekwiwalent pieniężny z tego tytułu. Podsumowując, Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 9.695,91 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwoty: - 3 456,86 zł od dnia 01.09.2013 r. do dnia zapłaty (jednorazowe świadczenie pieniężne na zagospodarowanie); - 362,63 zł od dnia 09.08.2016 r. do dnia zapłaty(koszty przeniesienia powoda, w tym koszty podróży); - 388,80 zł od dnia 15.12.2013 r. do dnia zapłaty (równoważnik za brak kwatery za miesiąc listopad 2013 r.); - 446,40 zł od dnia 15.01.2014 r. do dnia zapłaty(równoważnik za brak kwatery za miesiąc grudzień 2013 r.); - 446,40 zł od dnia 15.02.2014 r. do dnia zapłaty(równoważnik za brak kwatery za miesiąc styczeń 2014 r.); - 403,20 zł od dnia 15.03.2014 r. do dnia zapłaty (równoważnik za brak kwatery za miesiąc luty 2014 r.); - 446,40 zł od dnia 15.04.2014 r. do dnia zapłaty (równoważnik za brak kwatery za miesiąc marzec 2014 r.); - 432,00 zł od dnia 15.05.2014 r. do dnia zapłaty (równoważnik za brak kwatery za miesiąc kwiecień 2014 r.); - 446,40 zł od dnia 15.06.2014 r. do dnia zapłaty (równoważnik za brak kwatery za miesiąc maj 2014 r.); - 432,00 zł od dnia 15.07.2014 r. do dnia zapłaty (równoważnik za brak kwatery za miesiąc czerwiec 2014 r.); - 446,40 zł od dnia 15.08.2014 r. do dnia zapłaty (równoważnik za brak kwatery za miesiąc lipiec 2014 r.); - 446,40 zł od dnia 15.09.2014 r. do dnia zapłaty (równoważnik za brak kwatery za miesiąc sierpień 2014 r.); - 432,00 zł od dnia 15.10.2014 r. do dnia zapłaty (równoważnik za brak kwatery za miesiąc wrzesień 2014 r.); - 446,40 zł od dnia 15.11.2014 r. do dnia zapłaty (równoważnik za brak kwatery za miesiąc październik 2014 r.); - 72,00 zł od dnia 15.12.2014 r. do dnia zapłaty (równoważnik za brak kwatery za miesiąc listopad 2014 r.); - 342,00 zł od dnia 16.12.2014 r. do dnia zapłaty (ekwiwalent z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za miesiąc listopad 2014 r.); - 228,00 zł od dnia 16.01.2015 r. do dnia zapłaty (ekwiwalent z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za miesiąc grudzień 2014 r.); - 85,50 zł od dnia 16.02.2015 r. do dnia zapłaty (ekwiwalent z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za miesiąc styczeń 2015 r.); o czym orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. W pkt II sentencji wyroku Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda odsetki ustawowe od następujących kwot: - 684,00 zł od dnia 16.10.2013 r. do dnia 24.08.2016 r. (odsetki ustawowe od ekwiwalentu z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za miesiąc wrzesień 2013 r. od daty wymagalności do dnia 24.08.2016 r.); - 883,50 zł od dnia 16.11.2013 r. do dnia 24.08.2016 r. (odsetki ustawowe od ekwiwalentu z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za miesiąc październik 2013 r. od daty wymagalności do dnia 24.08.2016 r.); - 85,50 zł od dnia 16.12.2013 r. do dnia 24.08.2016 r. (odsetki ustawowe od ekwiwalentu z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za miesiąc listopad 2013 r. od daty wymagalności do dnia 24.08.2016 r.); - 199,50 zł od dnia 16.01.2015 r. do dnia 17.11.2016 r. (odsetki ustawowe od kwoty 199,50 zł, zapłaconej przez pozwaną w dniu 01.12.2016 r. za okres zamknięty, tj. od dnia wymagalności do dnia 17.11.2016 r.; pozwana od tej kwoty zapłaciła odsetki ustawowe od dnia 18.11.2016 r. do dnia 01.12.2016 r.); - 741,00 zł od dnia 16.02.2015 r. do dnia 17.11.2016 r. (odsetki ustawowe od kwoty 741,00 zł, zapłaconej przez pozwaną w dniu 01.12.2016 r. za okres zamknięty, tj. od dnia wymagalności do dnia 17.11.2016 r.; pozwana od tej kwoty zapłaciła odsetki ustawowe od dnia 18.11.2016 r. do dnia 01.12.2016 r.); - 513,00 zł od dnia 16.03.2015 r. do dnia 17.11.2016 r. (odsetki ustawowe od kwoty 513,00 zł, zapłaconej przez pozwaną w dniu 01.12.2016 r. za okres zamknięty, tj. od dnia wymagalności do dnia 17.11.2016 r.; pozwana od tej kwoty zapłaciła odsetki ustawowe od dnia 18.11.2016 r. do dnia 01.12.2016 r.). Powyższe należności, poza kosztami przeprowadzki były tzw. długiem terminowym, od którego odsetki należą się do dnia następnego po dacie wymagalności, a nie dopiero od dnia wezwania do zapłaty. Tak samo zwrot kosztów kwatery też był wymagalny do dnia 15 każdego miesiąca i to także za okresy, w których powód przebywała na zwolnieniach lekarskich. Pozwana twierdziła wprawdzie, że dopiero w toku procesu wykazane zostało, że powód opłacał kwaterę za okresy przebywania na zwolnieniach lekarskich, co winno wpłynąć na datę ustalenia opóźnienia w zapłacie, pomija jednak to, że w ogóle nie uznawała co do zasady zgłaszanych przez powódka roszczeń związanych z jego alokacja do W., błędnie przyjmując, że w jego przypadku nastąpiło nowe zatrudnienia, a nie przywrócenie do służby będąc wynikiem prawomocnego uniewinnienia od zarzutów karnych, które doprowadziły do wydalenia go ze służby. Tym samym zachowanie pozwanej potraktować należało jako odpowiednik zwłoki dłużnika, a więc zawinionego niewykonania zobowiązania, która to sytuacja prowadzić powinna do zaostrzenia, a nie złagodzenie jego odpowiedzialności za niewykonanie zobowiązania. Nadto pozwana posiadała wiedzę o przebywaniu przez powoda na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i odpowiednio wcześniej mogła go wezwać do wykazania faktu ponoszenie w spornym okresie kosztów kwatery – tylko bowiem w takim przypadku i braku odpowiedzi ze strony funkcjonariusza można by przyjąć, ze tym razem wierzyciel popadł we zwłokę i odstąpić od naliczania odsetek do czasu udowodnienia mogącej budzić obiektywne wątpliwości okoliczności. W pkt III sentencji wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, a więc powództwo ponad kwotę 9.6695,91 zł, zasądzoną w pkt I sentencji wyroku, oraz powództwo w zakresie odsetek ustawowych od kwoty: - 684,00 zł od dnia 01.10.2013 r. do dnia 15.10.2013 r.; - 883,50 zł od dnia od dnia 01.11.2013 r. do dnia 15.11.2013 r. - 85,50 zł od dnia od dnia 01.12.2013 r. do dnia 15.12.2013 r.; - 199,50 zł od dnia 01.01.2015 r. do dnia 15.01.2015 r.; - 741,00 zł od dnia 01.02.2015 r. do dnia 15.02.2015 r.; - 513,00 zł od dnia 01.03.2015 r. do dnia 15.02.2015 r. W pkt IV sentencji wyroku Sąd umorzył postępowanie w zakresie, w jakim powód cofnął powództwo. Zgodnie z dyspozycją art. 203 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik powoda pismami z dnia 24 października 2016 r. (k. 47 – 50) oraz z dnia 10 stycznia 2017 r. (k. 77 – 79) ograniczył żądanie pozwu ostatecznie do kwoty 10 719,54 zł. Tym samym Sąd umorzył postępowanie co do kwoty 3 545,40 zł, stanowiącej różnicę między wartością dochodzonego przez powoda pierwotnie roszczenia (14 264,94 zł) a wartość roszczenia po ostatecznym sprecyzowaniu żądania pozwu (10 719,54 zł). Umorzenie postępowania w tej części nastąpiło na mocy art. 355 § 1 KPC z uwagi na cofnięcie przez powoda roszczenia ze skutkiem prawnym. Na marginesie zważyć należy, że bez znaczenia pozostaje fakt, iż pełnomocnik powoda wskazywał, iż ogranicza żądanie pozwu, a nie je cofa, bowiem ograniczenie żądania pozwu to w istocie częściowe cofnięcie powództwa. W świetle powyższego, w oparciu o powołane przepisy, orzeczono jak w pkt IV sentencji wyroku. Ponieważ cofnięcie powództwa było konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powodu, pozwanego należało uznać za stronę przegrywającą sprawę także w części, w której postępowanie umorzono (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II CZ 208/11, LEX nr 21214570). Stronę pozwaną należy więc uznać za przegrywającą sprawę co do kwoty 9 759,79 zł, która została powodowi zasądzona, oraz co do kwoty 3 545,40 zł, co do której postępowanie umorzono z uwagi na zaspokojenie przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa, co stanowi ok. 93 % wartości przedmiotu sporu (14 264,94 zł). Sąd ustalił, że strona powodowa poniosła w niniejszym postępowaniu koszty w wysokości 3 617 zł (w tym 3 600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa), zaś strona pozwana poniosła koszty w wysokości 3 600 zł (zgodnie z zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Powództwo zostało uwzględnione na poziomie 93 %, zatem uznać należało, że powód uległ jedynie nieznacznie (art. 100 zd. 2 kpc) i przyznać mu zwrot całości kosztów zastępstwa procesowego, do których jednak nie można było zaliczyć opłaty od pełnomocnictwa, gdyż było ustawowo z niej zwolniony. Tak więc ów wydatek nie był kosztem niezbędnych i celowym do dochodzenia roszczenia i strona pozwana nie ma prawnego obowiązku jego zwrotu. Orzeczenie o kosztach jak w pkt V sentencji wyroku Sąd oparł na przepisie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 100 zd. 2 k.p.c. W pkt VI sentencji wyroku Sąd nieuiszczone koszty sądowe zaliczył na rachunek Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.), w toku postępowania w sprawach z zakresu prawa pracy o roszczenia pracownika wydatki obciążające pracownika ponosi tymczasowo Skarb Państwa. Sąd pracy w orzeczeniu kończącym postępowanie w instancji rozstrzyga o tych wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113, z tym że obciążenie pracownika tymi wydatkami może nastąpić w wypadkach szczególnie uzasadnionych. Natomiast
art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W niniejszej sprawie strona pozwana jako statio fisci Skarbu Państwa była zwolniona z kosztów sądowych. Na podstawie art. 477 2 § 1 KPC wyrokowi w pkt I Sąd nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 3 548,54 zł, zgodnie z kwotą jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda, o czym orzeczono jak w pkt VII sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.