poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że sąd gospodarczy jest uprawniony do oceny spełnienia przesłanki odpowiedzialności prawnopodatkowej powoda z art. 116 Ordynacji podatkowej, pomimo że w świetle przepisów to do sądu ubezpieczeń społecznych należy ocena prawidłowości decyzji organu rentowego o odpowiedzialności powoda, - naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 189 k.p.c. w zw. z art. 116 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię „pełnienie funkcji członka zarządu”, co ma przesądzić o spełnieniu przesłanki odpowiedzialności prawnopodatkowej powoda, a tym samym pozbawiając powoda interesu prawnego w wytoczeniu powództwa w niniejszej sprawie. Skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i uwzględnienia powództwa oraz zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. W odpowiedzi na apelację strona pozwana domagała się jej oddalania oraz zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny w pełni podziela ustalenia faktyczne i ocenę dowodów zaprezentowane przez Sąd Okręgowy i uznaje je za własne. Sąd I instancji w prawidłowy sposób przeprowadził w sprawie postępowanie dowodowe, a następnie dokonał swobodnej oceny dowodów, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Oparł się przy tym na całokształcie okoliczności sprawy, a jego uzasadnienie jest jasne, kompletne i wewnętrznie spójne. Wynika z niego wyraźnie tok rozumowania Sądu Okręgowego, który w precyzyjny i bezstronny sposób wskazał, jakim dowodom dał wiarę, a jakim odmówił wiarygodności i dlaczego. Skarżący kwestionując ustalenia Sądu I instancji i wskazując na niewszechstronną ocenę dowodów, podnosi w istocie zarzuty dotyczące odmiennej ich interpretacji i oceny. Tymczasem zarzut ograniczony do odmiennej interpretacji dowodów zebranych w sprawie, przy jednoczesnym zaniechaniu wykazania, iż ocena przyjęta za podstawę rozstrzygnięcia przekracza granicę swobodnej oceny dowodów, którą wyznaczają czynniki logiczny i ustawowy, zasady doświadczenia życiowego, aktualny stan wiedzy, stan świadomości prawnej i dominujących poglądów na sądowe stosowanie prawa, nie mógł zostać uwzględniony. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że powód nie ma interesu prawnego w ustaleniu, że we wskazanych w pozwie okresach nie był członkiem zarządu ani prezesem zarządu pozwanej spółki. Interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c. występuje, gdy mamy do czynienia z niepewnością stanu prawnego lub prawa. Stosownie do treści art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: o.p.) odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Pojęcie „pełnienie obowiązków członka zarządu” należy odnieść do kontekstu faktycznego. Nie można go utożsamiać np. z wpisem do KRS, który ma przecież charakter deklaratoryjny, lecz należy mieć na uwadze rzeczywistą możliwość oddziaływania przez daną osobę na sprawy spółki. Sam fakt, że powód został wpisany w KRS na podstawie uchwał, które należy uznać za nieistniejące, nie może w okolicznościach niniejszej sprawy prowadzić do stwierdzenia, że istnieje taki stan niepewności, który uzasadnia istnienie interesu prawnego w rozumieniu art. 189 k.p.c. Powód wykonywał bowiem obowiązki zarówno członka zarządu jak i prezesa, a zatem miał wpływ na sprawy spółki. To z kolei powoduje, że jest on objęty dyspozycją art. 116 § 2 o.p., a jego przeciwne twierdzenia w tym zakresie i powoływanie się na niejednolite w tej kwestii orzecznictwo sądowe nie mają znaczenia. Należy przy tym zważyć, że mając na uwadze treść żądania pozwu oraz brzmienie art. 116 § 2 o.p., niniejsza sprawa wymaga zbadania i ustalenia rzeczywistego pełnienia przez apelującego wskazanych w pozwie funkcji, co z kolei wymaga badania faktów. Tymczasem postępowanie na podstawie art. 189 k.p.c. dotyczy ustalenia prawa lub stosunku prawnego, a nie faktów. Powód swojego interesu prawnego dopatruje się w toczącym się przeciwko niemu w Sądzie Okręgowym w Krakowie pod sygn. VIII U 1723/12 postępowaniu w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za składki do(...)Należy pamiętać, że jeżeli powodowi przysługuje dalej idące powództwo o świadczenie, to w zasadzie nie ma on interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o ustalenie stosunku prawnego lub prawa. Taka sama sytuacja występuje, gdy przeciwko powodowi wytoczone zostało powództwo o świadczenie, mające podstawę w stosunku prawnym, co do którego twierdzi on, że nie istnieje. Powód traci wówczas interes prawny w żądaniu ustalenia, jeżeli może w tamtym procesie podnieść taki zarzut jako niweczący roszczenie. Skoro zatem przeciwko J. C. toczy się już odrębne postępowania, to nie ma powodu, by kwestie będące w nim przedmiotem badania były ustalane również w ramach niniejszego postępowania. Sąd wydając orzeczenie w oparciu o art. 116 § 2 o.p. będzie analizował przesłanki wymienione w tym przepisie, co oznacza, że ustalaniu w tym postępowaniu będzie podlegała również kwestia pełnienia przez powoda funkcji członka zarządu oraz prezesa zarządu pozwanej spółki. Nie ma zatem podstaw, by prowadzić również niniejsze postępowanie w oparciu o art. 189 k.p.c. Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisu art.
k.p.c., ponieważ kwestie wskazane przez skarżącego w zarzucie musiały zostać wstępnie ustalone celem wydania orzeczenia w niniejszej sprawie. Ocena przesłanki odpowiedzialności prawnopodatkowej powoda z art. 116 § 2 o.p. nie stanowiła podstawy rozstrzygnięcia o tej odpowiedzialności w niniejszej sprawie, z pominięciem sądu właściwego zgodnie z art.
k.p.c., ale służyła ustaleniu, czy powodowi z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy przysługuje interes prawny w dochodzeniu jego roszczenia. Wynika to zarówno z uzasadnienia Sądu Okręgowego jak i powyższych motywów. Poza tym przepis ten nie został naruszony również z tego względu, że w sprawie orzekał sąd okręgowy. Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny na zasadzie art. 385 k.p.c. oddalił apelację powoda. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Odwoławczy orzekł kierując się treścią art. 98 § 1 i 3 k.p.c. W związku z tym zasądził od powoda jako strony przegrywającej sprawę na rzecz strony pozwanej jako wygrywającej kwotę 5.400 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu z dnia wniesienia apelacji. SSA Anna Kowacz – Braun SSA Wojciech Kościołek SSA Teresa Rak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.