W. podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art.
jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu jej niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Także jeżeli szkoda została wyrządzona przez niewydanie decyzji, gdy obowiązek jej wydania przewiduje przepis prawa, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem niewydania orzeczenia lub decyzji, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Warunkiem koniecznym do powstania uprawnienia do żądania naprawienia szkody w przedmiotowym przypadku jest więc uzyskanie prejudykatu, z którego wynika, że pomimo istnienia tego obowiązku wydania decyzji, nie została ona wydana. Natomiast we własnym zakresie sąd powszechny takiej oceny nie dokonuje, gdyż nie jest do tego uprawniony (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2015 roku, VI ACa 1024/14, legalis nr 1327381). Zauważyć należy, że jako źródło szkody powód nie wskazuje decyzji wydanej przez pozwanego z dnia 24 lipca 2014 roku, w sentencji której Starosta (...) prawidłowo ustalił, że cofa powodowi uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres sześciu miesięcy, licząc od dnia 11 kwietnia 2014 roku, w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 maja 2014r., w którym Sąd orzekł o zakazie prowadzenia pojazdu w sprawie XI W 2121/14, lecz powód roszczenie odszkodowawcze wywodzi z niewydania przez pozwanego w odpowiednim terminie decyzji w przedmiocie przywrócenia mu uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Istotnie po upływie okresu wymienionego w powyższej decyzji, tj. po 11 października 2014 roku, Starosta powinien był wydać decyzję administracyjną o przywróceniu powodowi uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, co wynika wprost z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U.z 2016r., poz. 627). W związku z powyższym bezczynność Starosty polegała na tym, że po upływie sześciu miesięcy licząc od dnia 11 kwietnia 2014 roku powinien on orzec o przywróceniu lub nieprzywróceniu powodowi uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, czego jednak nie uczynił, mimo że obowiązek wydania decyzji przewiduje art. 103 ust. 3 w/w ustawy. W związku z tym powód powinien w pierwszej kolejności w drodze decyzji administracyjnej uzyskać prejudykat, o którym mowa w art.
k.c., inicjując postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem niewydania decyzji. Powód takim prejudykatem nie dysponuje. Podkreślić należy, że niezgodność z prawem decyzji administracyjnej nie może być przedmiotem samodzielnych ustaleń sądu w procesie o naprawienie szkody, gdyż sąd rozpoznający sprawę odszkodowawczą nie jest właściwy do oceny legalności decyzji administracyjnej stanowiącej źródło szkody z pominięciem trybu przewidzianego dla kontroli decyzji administracyjnych. Domagając się zasądzenia odszkodowania, strona musi więc najpierw uzyskać prejudykat, który wiąże sąd powszechny w zakresie oceny bezprawności działania organów administracji. W ocenie Sądu Okręgowego nie ma racji powód, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2015 roku ma na gruncie postępowania cywilnego charakter prejudykatu przesądzającego jedną z przesłanek odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa. Wyrok ten nie stwierdza, że decyzja Starosty (...) z dnia 24 lipca 2014 roku jest niezgodna z prawem, lecz dotyczy formalnej dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji z uwagi na zachowanie terminu do żądania takiego wznowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zajmował się merytorycznie zasadnością wydania przez Starostę decyzji z dnia 24 lipca 2014 roku. Nie stwierdził, aby w/w decyzja Starosty (...) o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych była bezprawna, czy wydana z naruszeniem prawa. Słusznie Sąd Rejonowy podkreślił, że postępowanie administracyjne zakończone wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyroku z dnia 7 maja 2015 roku dotyczyło jedynie uchylenia postanowienia Starosty z dnia 24 października 2014 roku o wznowieniu z urzędu postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 24 lipca 2014 roku. Jeszcze raz należy zaakcentować to, że aby przypisać pozwanemu wyrządzenie szkody konieczne było wykazanie przez skarżącego, że toczyło się postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia niezgodności z prawem niewydania przez Starostę (...) w okresie od 12 października 2014 roku do 25 sierpnia 2015 roku decyzji o przywróceniu powodowi uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Tymczasem powód nie wykazał, aby doszło do stwierdzenia niezgodności z prawem we właściwym trybie niewydania przez Starostę (...) takiej decyzji, co już przesądzało o bezzasadności dochodzenia żądania, albowiem nie została spełniona podstawowa przesłanka dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa za niezgodne z prawem działanie przy wykonywaniu władzy publicznej oparte na art. 417 k.c. w zw. z art.
W konsekwencji zarzut naruszenia art. 217 k.p.c. w związku z art. 162 k.p.c. i art. 227 k.p.c. i art. 386 § 4 k.p.c. uznać należało za chybiony, ponieważ Sąd Okręgowy w ślad za Sądem Rejonowym uznał, że powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa przewidzianych w art. 417 k.c. w zw. z art.
k.c., to niecelowe było przeprowadzenie dowodów zmierzających do wykazania rozmiaru szkody. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art.. 385 k.p.c. oddalił apelację powoda o czym orzekł jak w punkcie II sentencji. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. O ile można zgodzić się z powodem, że zachodziły przesłanki z art. 102 k.p.c. do odstąpienia od obciążania go kosztami postępowania pierwszoinstancyjnego z uwagi na subiektywne przekonanie o zasadności swojego roszczenia, o tyle Sąd Okręgowy nie dostrzega przesłanek do odstąpienia przy orzekaniu o kosztach postępowania apelacyjnego od ogólnej zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Powód przed wniesieniem apelacji znał motywy rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. Brak było więc podstaw do utrzymywania się po stronie powoda nawet subiektywnego przekonania o zasadności roszczenia, zwłaszcza że powód działał z pomocą zawodowego pełnomocnika. W takich okolicznościach zawodowy pełnomocnik powinien poinformować skarżącego nie tylko o ryzyku związanym z przegraniem sprawy, ale i o jego konsekwencjach w postaci obowiązku liczenia się z kosztami procesu. Na kwotę 1.800 zł złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego ustalone zgodnie z § 2 pkt 5 w zw. z art. § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Z kolei o kosztach zastępstwa procesowego powoda w postępowaniu apelacyjnym Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu o dyspozycję art. art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 k.p.c., ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika powoda w stawce minimalnej, stosownie do § 8 pkt 5 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 w zw. z §4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z przez radcę prawnego urzędu. SSO Anna Pać- Piętak (spr.) SSO Mariusz Broda SSR del. Małgorzata Wojciechowska ZARZĄDZENIE (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.