IV Ka 190/17

Sygn. akt IV Ka 190/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Rusin Protokolant: Ewa Ślemp przy udziale Władysławy Kunickiej-Żurek Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2017 r. sprawy M. F. syna S. i E. z domu B. urodzonego (...) w Ś. oskarżonego z art. 288 § 1 kk, art. 190 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 193 kk, art. 278 § 1 kk, art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, art. 216 § 1 kk w zw. z art. 12 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 12 stycznia 2017 r. sygnatura akt II K 445/16 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie IX jego dyspozycji w ten sposób, iż należne koszty obrony z urzędu podwyższa do kwoty 1778,58 złotych; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. S. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. 516,60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn.akt IV Ka 190 / 17 UZASADNIENIE Prokurator oskarżył M. F. o to, że: I. w dniu 11 stycznia 2016 roku w Ś., woj. (...), przy ul. (...) umyślnie dokonał uszkodzenia cudzej rzeczy, tj. samochodu osobowego marki F. (...) o nr rej. (...) poprzez kopanie tego samochodu, powodując wgniecenia powłoki zewnętrznej drzwi tylnych, zarysowanie powłoki lakierniczej zderzaka przedniego, zerwanie mocowań przedniej tablicy rejestracyjnej, czym spowodował straty w wysokości 1000 zł na szkodę P. B., tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k.; II. w dniu 11 stycznia 2016 roku w Ś., woj. (...), przy (...) na klatce schodowej kierował wobec E. W. groźbę pozbawienia jej życia, przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona,tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k.; III. w dniu 11 stycznia 2016 roku w Ś., woj. (...), usiłował wedrzeć się do mieszkania znajdującego się przy ul. (...) na leżącego do E. W., poprzez szarpanie za klamkę drzwi wejściowych, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak możliwości pokonania zabezpieczenia zamka drzwi tego mieszkania, działając na szkodę E. W.,tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 193 k.k.; IV. w dniu 24 stycznia 2016 roku w Ś., woj. (...), umyślnie dokonał uszkodzenia cudzej rzeczy, tj. drzwi wejściowych do mieszkania znajdującego się w Ś. przy ul. (...), poprzez kopanie oraz uderzanie w te drzwi, powodując uszkodzenia zawiasów drzwi, wgniecenia oraz zarysowania powłoki drzwi, czym spowodował straty w wysokości 1000 zł na szkodę F. S., tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k.; V. w dniu 24 stycznia 2016 roku w Ś., woj. (...), umyślnie dokonał uszkodzenia cudzej rzeczy, tj. drzwi wejściowych do mieszkania znajdującego się w Ś. przy ul. (...), poprzez uderzanie w te drzwi i napieranie na nie, powodując uszkodzenie dwóch zamków tych drzwi, zawiasów drzwi oraz konstrukcji mocowania futryny, czym spowodował straty w wysokości 1000 zł na szkodę A. L., tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k.; VI. w dniu 22 marca 2016 roku w Ś., woj. (...), przy ul. (...) w sklepie (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, tj. perfum marki (...) w ilości dwóch sztuk oraz perfum marki (...) w ilości jednej sztuki, czym spowodował straty w mieniu w wysokości 522,97 zł na szkodę (...) sp. Z o.o. w Ł.,tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k.; VII. w okresie od 22 lutego 2016 roku do 18 maja 2016 roku w Ś., woj. (...), działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem kierował groźby pozbawienia życia pod adresem E. W., przy czym groźby ta wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, a ponadto w dniu 18 maja 2016 roku rzucił w kierunku E. W. łopatą,tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; VIII. w dniu 28 maja 2016 roku w Ś., woj. (...), umyślnie dokonał uszkodzenia cudzego mienia, tj. drzwi wejściowych do budynku mieszczącego się w Ś. przy ul. (...), w ten sposób, że kopiąc w te drzwi i szarpiąc je uszkodził te drzwi, czym spowodował straty w wysokości 500 zł na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej w Ś. przy ul. (...), tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k.; IX. w dniu 28 maja 2016 roku w Ś., woj. (...), groził pozbawieniem życia P. B., przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona,tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k.; X. w okresie od 11 stycznia 2016 roku do 18 maja 2016 roku w Ś., woj. (...), działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem znieważał E. W. używając wobec niej słów wulgarnych powszechnie uznanych za obelżywe, tj. o czyn z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.. Sąd Rejonowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017r. sygn. akt II K 445 /16: I. Oskarżonego M. F. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, przyjmując jednak, że wartość szkody wyniosła 600 zł, tj. występku z art. 288 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego M. F. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach II, VII i IX części wstępnej wyroku, przyjmując, że czyny te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., tj. występków z art. 190 § 1 k.k. oraz art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie przepisu art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania w trakcie odbywania kary ograniczenia wolności nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym; III. oskarżonego M. F. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 193 k.k. i za to na podstawie przepisu art. 193 k.k. w zw. z art. 14 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania w trakcie odbywania kary ograniczenia wolności nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym; IV. oskarżonego M. F. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach IV, V i VIII części wstępnej wyroku, przyjmując jednak, że wartości szkód wyrządzonych przestępstwami wyniosły: - odnośnie czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku – 160 zł, - odnośnie czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku – 460 zł, - odnośnie czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku – 255 zł, oraz, że czyny te stanowią wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. i za czyny te na podstawie art. 124 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu łącznie karę 30 (trzydziestu) dni aresztu; V. oskarżonego M. F. uznal za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 278 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; VI. oskarżonego M. F. uznal za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie X części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie przepisu art. 216 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania w trakcie odbywania kary ograniczenia wolności nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym; VII. na podstawie art. 91 § 2 k.k. połączył kary pozbawienia i ograniczenia wolności orzeczone w punktach I, II, III, V i VI części rozstrzygającej wyroku i wymierzył oskarżonemu karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie VII kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego w dniu 11.01.2016 roku od godziny 01:45 do godziny 18:55, w dniu 12.01.2016 roku od godziny 16:20 do godziny 18:46, od dnia 22.03.2016 roku godzina 14:30 do dnia 24.03.2016 roku godzina 11:30, od dnia 28.05.2016 roku godzina 14:20 do dnia 30.05.2016 roku godzina 11:20, oraz od dnia 9.06.2016 roku godzina 11:00 do dnia 25.10.2016 roku godzina 14:20, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie za równoważny jednemu dniowi pozbawienia wolności; IX. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. S. kwotę 1.151,28 zł (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt jeden złotych dwadzieścia osiem groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonemu w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem Rejonowym; X. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości, zaliczając wydatki poniesione w toku postępowania na rachunek Skarbu Państwa. Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się oskarżony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy. Apelujący obrońca zaskarżył wyrok w zakresie punktów V, VII i IX na korzyść oskarżonego, zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu, iż administrator Wspólnoty Mieszkaniowej ul. (...) w Ś. posiada uprawnienie do złożenia wniosku o ściganie oskarżonego o popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt VII części wstępnej wyroku, w konsekwencji 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść wyroku, tj. przepisu art. 5 § 1 pkt 9 KPW w zw. z art. 124 § 3 KW, poprzez uznanie oskarżonego za winnego popełnienia wykroczenia z przepisu art. 124 § 1 KW w sytuacji braku wniosku o ściganie złożonego, przez uprawnionego pokrzywdzonego, nadto 3)rażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej w stosunku do stopnia zawinienia oskarżonego, oraz 4)nieprawidłowe wyliczenie należnego obrońcy z urzędu oskarżonego wynagrodzenia tytułem pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w toku postępowania przygotowawczego oraz przed sądem I instancji, w tym za udział w posiedzeniu sądu dotyczącym przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania oraz rozpoznania zażalenia na zastosowanie lub przedłużenie tego środka zapobiegawczego, Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania w zakresie czynu opisanego w pkt VII części wstępnej wyroku i dokonanie korekty wyroku w punkcie V, a nadto poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 6 miesięcy pobawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, Sąd Okręgowy zważył co następuje; Apelacja kwestionując ustalenia co do winy i kary jest całkowicie bezzasadna, natomiast jedynie częściowo trafny okazał się zarzut dotyczący kosztów obrony, co przyniosło nieznaczną korektę pkt. IX dyspozycji zaskarżonego wyroku. Uznanie sprawstwa i zawinienia oskarżonego M. F. co do zarzucanych mu łącznie 10-ciu czynów zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, którego wyniki, przedstawione w pisemnych motywach wyroku, nie zostały w apelacji zakwestionowane. Oskarżony w toku procesu przyznał się, wyraził skruchę, zaś zeznania pokrzywdzonych oraz jednoznaczne wyliczenia wartości szkód ( czyn I oraz zakwalifikowane ostatecznie jako wykroczenia z art. 124 § 1 kw czyny IV, V i VIII ) tworzą prawidłową podstawę faktyczną wyroku. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku omawiają także wszystkie istotne okoliczności, mające wpływ na prawidłowy wymiar kary oskarżonemu. Tak więc wymogi art. 420 § 1 i 2 kpk zostały w pełni dochowane. Autor apelacji nie wykazał się starannością, gdyż sporządzając apelację w jej petitum wskazał, że apeluje w zakresie punktów V i VII na korzyść oskarżonego, które to punkty dyspozycji wyroku dotyczą odpowiednio – skazania za czyn z art. 278 § 1 kk ( zarzut VI a/o) oraz kary łącznej pozbawienia wolności. Jak to natomiast wynika z treści zarzutów 1) i 2) apelacji, skarżący kwestionuje w istocie prawidłowość orzekania w zakresie wykroczenia opisanego w pkt. VIII a/o i pkt. IV dyspozycji wyroku. Błędnie tu apelujący zarzucił zaistnienie ujemnej przesłanki procesowej w postaci braku wniosku o ściganie, wymaganego zgodnie z przepisem art. 124 § 3 kpw. Wszak zarządca pokrzywdzonej Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) w Ś., zeznający w dniu 29.12.2016r. w charakterze świadka A. O. złożył wymagany wniosek o ściganie sprawcy zniszczenia mienia. Nie ma żadnych podstaw dla powątpiewania, czy osoba o takim statusie dysponuje uprawnieniami do składania w imieniu Wspólnoty wniosku o ściganie karne. Kontrola odwoławcza wyroku nie potwierdziła także zasadności kolejnego stawianego w apelacji zarzutu tj. rażącej niewspółmierności kary łącznej pozbawienia wolności w rozumieniu art. 438 pkt. 4 kpk w powiązaniu z art. 85 a kk. Kary jednostkowe za przypisanych oskarżonemu łącznie 7 różnych występków pospolitych ( gróźb karanych, kradzieży, zniszczenia mienia, zniewag i usiłowania naruszenia miru domowego) zostały wymierzone nie tylko w dolnych ustawowych granicach zagrożenia, ale nadto kara łączna 8-miu miesięcy pozbawienia wolności została określona ze znaczącym zastosowaniem zasady pośredniej tj. asperacji ( górna granica tej kary to 1 rok i 1 miesiąc pozbawienia wolności). Nawet jeżeli oskarżony był w sprawie tymczasowo aresztowany, przyznał się do winy ( w obliczu jednoznacznych dowodów winy), to jednak nie należy zapominać, że przedmiotowe czyny nie stanowią incydentu w dotychczasowym życiu oskarżonego. Był on już karany sądownie, zaś większość