odwołanie od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. W myśl przepisu art.
Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Jak ustalono w niniejszej sprawie wnioskodawca w okresie od dnia 13 września 2016 roku do dnia 10 stycznia 2017 roku przebywał w Szpitalu (...) w Ł. przy ul. (...) z uwagi na rozpoznane schorzenie tj. schizofrenię paranoidalną. Oznacza to, że gdy została wydana decyzja z dnia 26 września 2016 roku R. S. przebywał już w szpitalu. Zatem z uwagi na stan zdrowia nie miał możliwości złożenia odwołania czy też udzielenia pełnomocnictwa. Pamiętać bowiem należy, iż choroby psychiczne daleko bardziej od innych dolegliwości powodują trudności lub wręcz uniemożliwiają racjonalną ocenę sytuacji i podejmowanie decyzji. W związku z tym fakt napisania odwołania przez matkę wnioskodawcy i podpisania go przez wnioskodawcę w okresie kiedy nadal przebywał w szpitalu, nie może niweczyć faktu, że uchybienie terminowi nastąpił z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Uczynił to w pierwszej możliwej chwili, kiedy polepszył się jego stan zdrowia. W tej sytuacji nie ma wątpliwości ( przyznał to sam odwołujący), że odwołanie od decyzji z dnia 26 września 2016 roku zostało wniesione po w terminie miesięcznym wynikającym z treści art.
ale z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Przechodząc do meritum stwierdzić należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 o rencie socjalnej (Dz. U. z 2013 roku, poz. 983) prawo do renty socjalnej zawiesza się w razie osiągnięcia przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. W myśl ust. 2, za działalność podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, o której mowa w ust. 1, uważa się zatrudnienie, służbę, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 i 6 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, lub inną pracę zarobkową albo prowadzenie działalności pozarolniczej. Jak stanowi ust. 5, Prawo do renty socjalnej ulega zawieszeniu w razie osiągania przychodu innego niż wymieniony w ust. 1-4, zaliczonego do źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), z zastrzeżeniem art. 9 ust. 1 i 2, lub osiągania przychodów z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, opodatkowanych na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt. 137, ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. z 2016 roku poz. 2032 j.t. ), wolne od podatku są środki finansowe otrzymane przez uczestnika projektu jako pomoc udzielona w ramach programu finansowanego z udziałem środków europejskich, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 i 1948); Jak stanowi art. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2016 roku, poz. 1870 t.j.), ilekroć w ustawie jest mowa o środkach europejskich - rozumie się przez to środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1, 2, 4 i 5a-5c; Zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1, środkami publicznymi są środki pochodzące z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Rybackiego, z wyłączeniem środków, o których mowa w pkt 5 lit. a i b. Wobec powyższego należy wskazać, iż środki z Europejskiego Funduszu Społecznego, jako środki publiczne pochodzące z funduszu strukturalnego, są wolne od podatku. W wyniku takich ustaleń, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż argumentacja wskazana przez organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie jest jak najbardziej błędna. Powołane przez ZUS przepisy nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania, gdyż przychód osiągnięty przez wnioskodawcę nie podlegał opodatkowaniu, a zatem nie stanowił podstawy do zawieszenia wypłaty renty socjalnej. Takie stanowisko znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, m.in. w wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z 25 lutego 2011 roku w sprawie VIII U 618/10, a także kolejnych wyrokach: Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2012 r. (III AUa 1423/11, Legalis nr 755555), w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 31 sierpnia 2016 r. (III AUa 347/16, Legalis nr 1508918) czy w wyrokach Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 18 czerwca 2013 r. (III AUa 1303/12, Legalis nr 722929) i z dnia 14 czerwca 2013 r. (III AUa 1255/12, Legalis nr 722923). Na mocy art. 15 powołanej ustawy o rencie socjalnej, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio: 1) art. 12-14, art. 61, art. 78-81, art. 93 ust. 2, art. 98, art. 100 ust. 1 i 2, art. 101, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 4, art. 107, art. 114, art. 116 ust. 1b i 2, art. 118 ust. 1-5, art. 119 ust. 1, art. 121, art. 122 ust. 1, art. 126, art. 128, art. 129 ust. 1, art. 130 ust. 1, art. 133-135, art. 136a i art. 138-144 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz przepisy wydane na podstawie art. 128a tej ustawy, przy czym kwotę wolną od potrąceń i egzekucji ustala się według zasad określonych dla renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy; W myśl art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. 2016 roku, poz. 887) osoba, która nienależnie pobrała świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu. Jak stanowi ust. 2 pkt 1, za nienależnie pobrane świadczenia w rozumieniu ust. 1 uważa się świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Jak wykazano na wstępie, organ rentowy błędnie przyjął iż zaistniały okoliczności powodujące zawieszenie prawa do renty socjalnej przysługującej skarżącemu. Wobec powyższego nie ma podstaw do zastosowania przytoczonych przez ZUS przepisów. W świetle przeprowadzonej analizy materiału dowodowego pod kątem obowiązujących przepisów Sąd uznając kwestionowaną decyzję organu rentowego za niezasadną zmienił ją w ten sposób, iż stwierdził, że renta socjalna w kwocie 709,34 zł wypłacona R. S. za okres od 1 do 28 lutego 2015 roku nie jest świadczeniem nienależnym i nie zobowiązał go do zwrotu renty socjalnej w w/w kwocie. W świetle tych okoliczności Sąd Okręgowy , na podstawie na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. , orzekł jak w sentencji. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi organu rentowego wraz z aktami rentowymi. 29 maja 2017 roku. E.W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.