W myśl art.
interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Art.
stanowi, że przy wyborze sposobu zabezpieczenia sąd uwzględni interesy stron lub uczestników postępowania w takiej mierze, aby uprawnionemu zapewnić należytą ochronę prawną, a obowiązanego nie obciążać ponad potrzebę. Art. 755 § 1 pkt 3 k.p.c. przewiduje zabezpieczenie roszczenia niepieniężnego w taki sposób, jaki sąd stosownie do okoliczności uzna za odpowiedni, w tym poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Powódka wywodzi swoje roszczenie z art. 841 § 1 k.p.c., zgodnie z którym osoba trzecia może w drodze powództwa żądać zwolnienia zajętego przedmiotu od egzekucji, jeżeli skierowanie do niego egzekucji narusza jej prawa. Powództwo okaże się zasadne, jeśli powódka jest właścicielką wymienionych w pozwie ruchomości. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo zastosował przepisy dotyczące zabezpieczenia roszczenia. Zarówno istnienie roszczenia, jak i interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia zostały uprawdopodobnione. Sąd Apelacyjny wskazuje, że na zasadzie art. 243 k.p.c. zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne, kiedy ustawa przewiduje uprawdopodobnienie zamiast dowodu, jak w przypadku zabezpieczenia roszczenia. Uznanie roszczenia za uprawdopodobnione nie przesądza zatem w żadnym razie o zasadności powództwa, a oceny tej Sąd dokonuje dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego. W ocenie Sądu Apelacyjnego roszczenie powódki na tym etapie sprawy zostało dostatecznie uprawdopodobnione. Powódka na potwierdzenie przedstawionego w pozwie stanu faktycznego dołączyła umowę sprzedaży samochodu (...) nr rej. (...) (k. 19), dowód rejestracyjny samochodu(...) nr rej. (...) (k. 20), potwierdzenie odbioru tabletu (...) (k. 21) oraz umowę pożyczki na kwotę 50.000 zł z dnia 15 października 2015 r. (k. 18), jak również umowę darowizny, z której wynika, że własność nieruchomości pod adresem ul. (...) w L. należy do powódki (k. 15-16). Z powyższego wynika, że powódka uprawdopodobniła, że jest właścicielką wymienionych w sentencji przedmiotów. Umowa sprzedaży samochodu (...)oraz dowód rejestracyjny (...)jednoznacznie wskazują, że właścicielem pojazdów jest A. Z.. Z kolei skoro jest ona właścicielką nieruchomości, w której dokonano zajęć ruchomości, zastosować należy domniemanie, że ruchomości te również należą do niej, skoro była w ich posiadaniu (por. art. 341 k.c.). W ocenie Sądu Apelacyjnego w postępowaniu zabezpieczającym poza zakresem rozpoznania pozostaje ważność czy skuteczność umów zawieranych przez powódkę, w tym umowy majątkowej małżeńskiej, jednak okoliczności te będą badane w postępowaniu rozpoznawczym, w zależności od stanowiska pozwanego. Na obecnym etapie sprawy przedwczesne są zatem wnioski wyciągnięte przez Sąd Okręgowy co do wyjmowania przez dłużnika majątku spod egzekucji. Sąd Apelacyjny nie przesądza natomiast o zasadności powództwa, a argumenty Sądu pierwszej instancji mogą na dalszym etapie postępowania okazać się zasadne, jednak ich uzasadnienie wymagałoby przeprowadzenia postępowania dowodowego. Powódka zdołała uprawdopodobnić również interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, ponieważ uprawdopodobnienie roszczenia o zwolnienie przedmiotów spod egzekucji automatycznie prowadzi do wniosku, że powód ma interes prawny w zabezpieczeniu. Jeśli bowiem przedmioty zostaną w toku postępowania egzekucyjnego zbyte, powódka nie będzie mogła ich odzyskać mimo korzystnego dla niej wyroku, a zatem powództwo stanie się bezprzedmiotowe. To z kolei prowadziłoby do zniweczenia możliwości osiągnięcia celu postępowania w sprawie. W ocenie Sądu Apelacyjnego w sprawie zostały zatem spełnione przesłanki udzielenia zabezpieczenia, jednak sposób zabezpieczenia wnioskowany przez powódkę nie jest w realiach sprawy uzasadniony. Powódka domagała się bowiem zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wstrzymania dalszego egzekwowania należności w zakresie egzekucji prowadzonej bezpośrednio z ruchomości i nieruchomości będącej własnością powódki. Jak natomiast trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, nieruchomość powódki nie jest przedmiotem postępowania. Nie ma również podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego jako takiego, a jedynie w odniesieniu do wskazanych w pozwie ruchomości, ponieważ powódka nie kwestionuje zasadności samego tytułu wykonawczego, tylko neguje własność dłużnika co do zajętych przedmiotów i pieniędzy. Wobec tego Sąd Apelacyjny uznał, że wskazany w pozwie sposób zabezpieczenia jest zbyt daleko idący, natomiast właściwym sposobem zabezpieczenia będzie wstrzymanie sprzedaży zajętych przedmiotów oraz wstrzymanie wydania pieniędzy wierzycielowi na zasadzie art. 852 § 2 k.p.c. Taki sposób zabezpieczenia nie zniweczy skutków dokonanych już w tym postępowaniu czynności; pozostają one w mocy i nie dochodzi do uchylenia dokonanego zajęcia. Brak jest zatem ryzyka udaremnienia egzekucji wskutek ewentualnego wyzbycia się środków, do których została ona skierowana (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu - I Wydział Cywilny z dnia 24 lutego 2014 r., I ACz 217/14). Wobec powyższego Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, że zabezpieczenie roszczenia powódki w sposób wskazany w sentencji było zasadne, wobec czego działając na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżone postanowienie jak w punkcie I sentencji, a w pozostałym zakresie oddalił zażalenie jako bezzasadne na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. SSA Hanna Nowicka de Poraj SSA Wojciech Kościołek SSA Zbigniew Ducki
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.