Sygn. akt VII U 153/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2017 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący:

§ 2k.p.c.

(zob. wyrok Sądu Najwyższego z 8 września 2010r. II UK 84/10, zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 15 grudnia 2016r. III AUa 2373/15). W myśl wskazanego wyżej przepisu, jeżeli ubezpieczony zgłosił nowe żądanie, dotychczas nierozpoznane przez organ rentowy, sąd przyjmuje to żądanie do protokołu i przekazuje go do rozpoznania organowi rentowemu. Oznacza to, przy uwzględnieniu roli sądu ubezpieczeń społecznych jako sądu odwoławczego, kontrolującego prawidłowość merytoryczną i faktyczną decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że sąd ten nie może samodzielnie, bez wstępnej kontroli dokonanej przez organ rentowy, rozstrzygać kwestii, o których organ ten nie decydował. Każdorazowe nowe żądanie wnioskodawców w pierwszej kolejności podlega rozpoznaniu przez organ rentowy, a dopiero później, w przypadku zakwestionowania decyzji przez osobę, której rozstrzygnięcie to dotyczy, staje się przedmiotem badania sądu odwoławczego. W ocenie Sądu, żądanie ubezpieczonej o doliczenie okresu zatrudnienia od listopada 1989 roku do kwietnia 1992 roku powinno zostać zakwalifikowane jako nowe żądanie w myśl art.

§ 2k.p.c.

Co prawda w toku postępowania ubezpieczona wskazała, że organ rentowy nie uwzględnił powyższego okresu pracy, a przedłożone przez nią dokumenty odrzucił, jednakże twierdzenia te nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonych w sprawie dokumentach. W złożonych wnioskach o ustalenie kapitału początkowego oraz we wniosku o emeryturę ubezpieczona nie wskazywała, że domaga się zaliczenia tego okresu zatrudnienia. Żądania tego nie potwierdzają również załączniki do wniosków – zaświadczenia o wynagrodzeniu i świadectwa pracy, z których żaden nie dotyczy wskazywanego okresu pracy ubezpieczonej. W konsekwencji okres ten nie był przez organ rentowy poddany analizie i ostatecznie nie został ujęty w żadnej z decyzji wydanych w sprawie ubezpieczonej, w tym w decyzjach zaskarżonych w niniejszym postępowaniu. Pierwsza wzmianka o powyższym okresie pojawia się dopiero w toku postępowania sądowego, we wniosku ubezpieczonej z dnia 3 marca 2017r. oraz na rozprawie w dniu 15 marca 2017r., kiedy to ubezpieczona przedstawiła kopie dokumentów celem potwierdzenia okresu zatrudnienia w latach 1989-

1. Mając na względzie powyższe Sąd ocenił, że T. W. zgłosiła nowe żądanie, które nie było przedmiotem rozpoznania przez organ rentowy, a co za tym idzie, przy uwzględnieniu treści cytowanych wyżej przepisów i poglądów orzecznictwa, nie mogło zostać merytorycznie rozpoznane w toku prowadzonego procesu. W związku z tym Sąd nie prowadził postępowania dowodowego w tym zakresie i dlatego oddalił wniosek ubezpieczonej o zakreślenie terminu na zgłoszenie wniosków dowodowych na okoliczność pracy w latach 1989 –
2. Wniosek ten, z uwagi na brak możliwości orzekania przez Sąd odnośnie nowego żądania T. W., prowadziłby jedynie do przedłużenia postępowania, nie dając Sądowi – nawet w przypadku, gdyby ubezpieczona przedstawiła dokumenty, których poszukiwała – możliwości uwzględnienia nowego okresu zatrudnienia, dotychczas nie będącego przedmiotem rozpatrzenia przez Zakład. W związku z powyższym, na podstawie art.

§ 2k.p.c.

Sąd przekazał nowe żądanie T. W. do rozpoznania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, o czym orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku. ZARZĄDZENIE (...)