← Polska

I C 344/16

Sygn. I C 344/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w Słupsku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Janusz Blicharski Protokolant: sek

§2k.c.

W ocenie Sądu, mając na uwadze przytoczone w pozwie i w dalszych pismach procesowych powoda okoliczności faktyczne, podstawę prawną odpowiedzialności strony pozwanej stanowią przepisy art.

§2k.p.c.

w zw. z art. 424 1b k.p.c. (obowiązujące od dnia 25 września 2010 r.) oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy-Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037)- dalej ustawa nowelizująca, zgodnie z którym przepis art.

§ 2k.c.

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą ma zastosowanie do orzeczeń, które uprawomocniły się od dnia 17 października 1997 r. Według znowelizowanego stanu prawnego właściwym postępowaniem, które zapewnia stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (uzyskanie właściwego prejudykatu warunkującego odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa), jest postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 424 1 k.p.c. i n.), czy też m.in. orzeczenie Sądu Najwyższego wydane na skutek wniesienia skargi kasacyjnej (art. 424 1a § 2 k.p.c). Przepisem szczególnym, który wyłącza konieczność uzyskania prejudykatu stwierdzającego niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia jest właśnie art. 424 1b k.p.c., w myśl którego w wypadku prawomocnych orzeczeń, od których skarga kasacyjna nie przysługuje, odszkodowanie z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. W tym kontekście wskazać należy na dodane w drodze tejże nowelizacji kolejne unormowanie, tj. art. 767 4§ 3 k.p.c. zgodnie z którym w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje. Zaakcentować należy, iż ustawa nowelizująca nie zawiera przepisów przejściowych dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń wniesionych przed dniem wejścia w życie znowelizowanych przepisów. W związku z powyższym zastosowanie ma generalna zasada dotycząca działania nowych przepisów procesowych, a mianowicie, że należy je stosować od dnia wejścia ich w życie. Regulacje te mają więc zastosowanie - retroaktywnie - do orzeczeń wydanych przed dniem 25 września 2010 r., tj. dniem wejścia w życie znowelizowanych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2010 r., (...),), a w niniejszej sprawie przedmiotowe orzeczenie zostało właśnie wydane przed tym dniem, bo w dniu 21 kwietnia 2010 r. Nie ulega wątpliwości, iż postanowienie, co do przybicia na rzecz licytanta, objęte jest regulacją z art. 767 4§3 k.p.c. Z tego też względu, o ile na skutek wydania prawomocnego orzeczenia w postępowaniu egzekucyjnym została wyrządzona szkoda, strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi (art. 424 1b k.p.c.), a więc bezpośrednio przed sądem powszechnym w sprawie o odszkodowanie. Skoro więc powód zwolniony jest z wymogu uzyskania prejudykatu, rzeczą powoda w niniejszej sprawie było wykazanie trzech przesłanek odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa tj. bezprawności judykacyjnej, szkody oraz normalnego związku przyczynowego między bezprawnością judykacyjną a szkodą. Brak wykazania którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje bezzasadnością zgłoszonych roszczeń (także tych dochodzonych w oparciu o przepisu o naruszeniu dóbr osobistych). Podstawową przyczyną oddalenia powództwa jest ocena, że działanie pozwanego Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Lęborku nie było bezprawne. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, iż orzeczenie niezgodne z prawem, w rozumieniu art.

§ 2k.c.

to orzeczenie niewątpliwe sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. Podkreśla się, że niezgodność z prawem rodząca odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa musi mieć charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, albowiem tylko w takim przypadku orzeczeniu sądu można przypisać cechy bezprawności. E. G.

(2)niezgodności z prawem postanowienia co do przybicia upatrywał w tym, że zostało ono wydane pomimo dokonania przed przybiciem spłaty wierzyciela. Stanowiska tego nie można podzielić. Sąd analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dopatrzył się bezprawności działania Sądu Rejonowego w Lęborku przy wydawaniu postanowienia z dnia 21 kwietnia 2010 r. w przedmiocie przybicia, w tym by postanowienie to zawierało którąś z wyżej wymienionych wad. Faktycznie, po licytacji nieruchomości gruntowej powód spłacił wierzyciela/ bez odsetek/, nie mniej, w świetle przepisów regulujących postępowanie egzekucyjne, okoliczność ta, na tym konkretnym etapie egzekucji, nie miała już żadnego znaczenia dla kwestii przybicia, co zostało powodowi wyjaśnione tak w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia Sądu Rejonowego w Lęborku jak i w uzasadnieniu Sądu Okręgowego w Słupsku oddalającego zażalenie powoda na postanowienie co do przybicia. Po stronie sądu rejonowego nie istniały żadne formalne przeszkody dla wydania orzeczenia o przybiciu. W szczególności nie zachodziła podstawa do zawieszenia tudzież umorzenia egzekucji albowiem do zapłaty długu nie doszło przed, a po zakończeniu przetargu. Stosownie zaś do treści art. 981 k.p.c. końcowym terminem, w którym dłużnik może przez zapłatę długu i kosztów postępowania spowodować umorzenie egzekucji z nieruchomości jest właśnie zamknięcie przetargu. W konsekwencji, tak działaniom Sądu Rejonowego w Lęborku przy wydawaniu postanowienia o przybiciu jak i samemu orzeczeniu nie można przypisać niezgodności z prawem. Inaczej rzecz by się miała gdyby spłata długu nastąpiła przed zakończeniem przetargu i Sąd pomimo posiadania wiedzy w tym przedmiocie wydał postanowienie co do przybicia. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w okolicznościach niniejszej sprawy. Ponieważ jak już wyżej wskazano, przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa mają charakter kumulatywny, co oznacza, iż brak chociażby jednej z nich musi skutkować oddaleniem powództwa bezprzedmiotowe było badanie dalszych przesłanek odpowiedzialności pozwanego. Niewykazanie przez powoda w sprawie przesłanki bezprawności pozwalało na uznanie powództwa za bezzasadne także w zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa za naruszenie dóbr osobistych powoda. Jako podstawy oddalenia powództwa nie mógł Sąd przyjąć podnoszonego przez stronę pozwana przedawnienia roszczenia. W żadnym bowiem wypadku nie można mówić o przedawnieniu roszczenia o ochronę dóbr osobistych, natomiast co do pozostałych roszczeń, to z uwagi na sytuację procesową powoda i jego problemy związane ze skutkami pożaru w którym utracił cały majątek, zasadnym byłoby nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia na podstawie art. 5 k.c., oczywiście gdyby jego roszczenie było merytorycznie zasadne. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w pkt. 1 sentencji. O przyznaniu na rzecz Kancelarii (...) kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu § 4 ust. 1 w zw. z § 8 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 2015r., poz. 1805), mającego zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie przepisu przejściowego, tj. § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 2016, poz. 1715), jako że pozew wniesiony został w dniu 17 października 2016 r. (k.52). O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o art. 102 k.p.c. W ocenie Sadu w niniejszej sprawie zaistniała szczególna sytuacja pozwalająca na nie obciążenie powoda kosztami strony przeciwnej. Powód niewątpliwie, na skutek splotu niefortunnych okoliczności, znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i finansowej, dlatego też w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, Sad zadecydował o nieobciążaniu powoda kosztami strony przeciwnej. Na oryginale właściwy podpis.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.