II K 1410/16

Sygn. akt II K 1410/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 maja 2017 r. Sąd Rejonowy Gdańsk - Południe w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Magdalena Czaplińska Protokolant Artur Pokojski po rozpoznaniu w dniach 12.01.2017 r., 09.03.2017 r., 24.04.2017 r. sprawy: K. W. , urodzonego (...) w G., syna S. i M. z domu B. oskarżonego o to, że: w dniu 10 czerwca 2016 roku w G. dokonał przywłaszczenia mienia w postaci telewizora marki S. wartości 2279 zł, głośników marki S. (...).CEL wartości 1099 zł, radia (...) wartości 839 zł, powodując w ten sposób straty na łączną kwotę 4.217 zł na szkodę M. K., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa po odbyciu od 20 października 2012 roku do dnia 19 sierpnia 2014 roku kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku sygn.. akt II K 1117/13, tj. o przestępstwo z art. 284 § 1 k. k. w zw. z art. 64 § 1 k. k. I. oskarżonego K. W. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że czynu tego dopuścił się w kwietniu 2016 roku oraz że czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie 20 października 2012 roku do dnia 19 sierpnia 2014 roku kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku sygn. akt II K 1117/13, którym połączono m. in. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku z dnia 24 lutego 2011 r. w sprawie o sygnaturze akt II K 101/10 za przestępstwo z art. 284 § 2 k. k., czyn ten kwalifikuje z art. 284 § 1 k. k. w zw. z art. 64 § 1 k. k. i za to przy zastosowaniu art. 37 a k. k. na podstawie art. 284 § 1 k. k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k. k. skazuje go na karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda; II. na podstawie art. 46 § 1 k. k. zobowiązuje oskarżonego K. W. do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej M. K. kwoty 4.217 (cztery tysiące dwieście siedemnaście) złotych; III. na podstawie art. 626 § 1 k. p. k., art. 627 k. p. k. oraz art. 1, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 978,72 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 500 złotych Sygn. akt II K 1410/16 Z uwagi na treść wniosku Prokuratora o sporządzenie uzasadnienia wyroku, Sąd na podstawie art. 423 § 1 a k. p. k. ograniczył zakres uzasadnienia do części wyroku dotyczących rozstrzygnięcia o karze i konsekwencjach prawnych czynu. UZASADNIENIE Sąd zważył, co następuje: W świetle zgromadzonego materiału dowodowego wina i sprawstwo oskarżonego co do popełnienia zarzucanego mu czynu nie budziły wątpliwości. Zdaniem Sądu, pewnym jest, że w kwietniu 2016 roku w G. K. W. dokonał przywłaszczenia mienia w postaci telewizora marki S. o wartości 2279 zł, głośników marki S. (...).CEL o wartości 1099 zł, radia (...) o wartości 839 zł, powodując w ten sposób straty na łączną kwotę 4.217 zł, czym działał na szkodę M. K., przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 20 października 2012 roku do dnia 19 sierpnia 2014 r. kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku, w sprawie o sygn. akt II K 1117/13, którym połączono m.in. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 24 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt II K 101/10 za przestępstwo z art. 284 § 2 k. k., wyczerpując znamiona przestępstwa z art. 284 § 1 k. k. w zw. z art. 64 § 1 k. k. Występku z art. 284 § 1 k. k. dopuszcza się sprawca, który przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą lub prawo majątkowe. Brak jest jakichkolwiek wątpliwości, że zachowanie oskarżonego odpowiada opisowi zawartemu w cytowanym wyżej przepisie. We władanie ww. sprzętu elektronicznego K. W. wszedł w legalny sposób, jego czyn pozbawiony był zatem elementu zaboru rzeczy, co odróżniało go od kradzieży (art. 278 § 1 k. k.). K. W. omówił jednak zwrotu należących do M. K. ww. rzeczy, które następnie objął w posiadanie samoistne. W ten sposób włączył je w skład swego majątku, a zatem potraktował jako swoje własne. Oskarżony postąpił z nimi jak właściciel, gdyż zatrzymał je dla siebie. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, iż w czasie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu zachodziła jakakolwiek okoliczność wyłączająca jego kryminalną bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę oskarżonego. Nie był on w szczególności ograniczony w możliwości rozpoznania znaczenia i konsekwencji swojego czynu przez chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub czasowe zaburzenie czynności psychicznych. K. W. jest i już w trakcie popełniania czynu był osobą dorosłą. W inkryminowanym czasie nie zaszła także czasowa niepoczytalność oskarżonego. Sprawca naruszył przepisy obowiązującego prawa, zdając sobie sprawę z ich treści i zagrożenia karnego, jakie niesie jego zachowanie. K. W. jest całkowicie zdolny do poniesienia odpowiedzialności karnej za zachowanie, którego się dopuścił. Przy wymiarze kary Sąd oparł się o dyrektywy z art. 53 k. k. Sąd miał przy tym na względzie stopień społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się oskarżony, stopień jego zawinienia. Sąd kierował się przy tym celami zapobiegawczymi i wychowawczymi przypisanymi karze, a także okolicznościami związanymi z kształtowaniem świadomości prawnej społeczeństwa, ale przede wszystkim naprawieniem szkody, jaką swoim czynem oskarżony wyrządził M. K.. Jako okoliczność obciążającą Sąd poczytał uprzednią trzykrotną karalność, w tym raz za przestępstwa podobne, co świadczy o niepoprawności sprawcy. Sąd miał na względzie także niemały stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu wyrażający się w szczególności w rodzaju dobra prawnego, przeciwko któremu czyn ten był wymierzony (tj. przeciwko mieniu) oraz w wartości przywłaszczonego mienia. Nie uszło również uwadze Sądu, iż oskarżony działał w warunkach powrotu do przestępstwa. W punkcie I. wyroku Sąd na podstawie art. 284 § 1 k. k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k. k. przy zastosowaniu art. 37a k. k. skazał K. W. na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 50 złotych każda. W ocenie Sądu, tylko wymierzenie oskarżonemu kary grzywny sprawi, że cele kary zostaną w najlepszy sposób osiągnięte. Podkreślić należy, że niniejsze postępowanie prowadzone było z inicjatywy M. K. i przy jej aktywnym udziale, przede wszystkim w celu rekompensaty jej strat. Zdaniem Sądu, orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia bądź ograniczenia wolności uniemożliwiłoby bądź znacznie utrudniło wykonywanie przez oskarżonego pracy zarobkowej, a tym samym pozyskanie środków pieniężnych niezbędnych do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody. W ocenie Sądu orzeczona w wobec oskarżonego grzywna, w wysokim wymiarze, stanowić będzie realną dolegliwość dla oskarżonego. Dolegliwość ta jest nie tylko ważna z punktu widzenia celów zapobiegawczych i wychowawczych, lecz także odgrywa istotną rolę z punktu widzenia kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, umacniania przekonania, że zaatakowane przestępstwem dobra są rzeczywiście chronione. Mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego, a także duże możliwości zarobkowe, Sąd ustalił wysokość jednej stawki na poziomie 50 zł. Ilość stawek dziennych