(26), pismo z 3 września 2013 r. (k.30) potwierdzenia nadania (k.27-29) podsumowanie zadłużenia (k. 31, 46), potwierdzanie odbioru (k. 32-33). Odbiór przedmioty leasingu tj. (...) nastąpił 29 października 2013 r. Sporządzono wycenę pojazdu za kwotę 200,00 zł netto. Koszt windykacji sumy ubezpieczeniowej wyniósł 1.353,00. Koszt paliwa wyniósł 200,23 zł. Dowód: potwierdzenie odbioru (k. 34), opinia (k. 35-37), faktury VAT (k. 38, 40), załącznik do faktury (k. 39), paragon fiskalny (k. 41). Dnia 4 grudnia 2013 r. (...) został sprzedany za kwotę 73.900,00 zł netto tj. 90.897,00 zł brutto. Dowód: faktura VAT (k. 42) Wezwaniem do zapłaty z dnia 10 marca 2014 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 43.040,53 zł. Dowód: wezwanie do zapłaty (k. 43), noty obciążeniowe (k. 44-45), podsumowanie zadłużenia (k. 31, 46) potwierdzenie odbioru (k. 47-48). Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów, gdyż nie zostały zakwestionowane przez strony postępowania. Sąd zważył, co następuje: Powództwo wytoczone w niniejszej sprawie przez (...) S.A. z siedzibą we W. przeciwko P. R. zasługiwało na uwzględnienie w całości. Zgodnie z art. 339 k.p.c. jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W niniejszej sprawie pozwany nie ustosunkował do wniesionego przez powódkę pozwu jak również nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę. W związku z powyższym Sąd przyjął za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie. Podkreślić należy, że w ocenie Sądu okoliczności faktyczne przytoczone w pozwie nie budziły wątpliwości jak również nie zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W sposób jasny i precyzyjny przedstawiono sposób postępowania wobec niepłacącego rat oraz przedstawiono sposób obliczenia należności, o których zasądzenie wniesiono pozwem. Zgodnie z art. 709 1 k.c. przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Zatem do elementów przedmiotowo istotnych essentialia negotii umowy leasingu zaliczymy:

1. a)zobowiązanie się finansującego do nabycia rzeczy – najczęściej jest to rzecz wskazana przez korzystającego, a nabycie następuje na warunkach wskazanych w umowie leasingu,
2. b)zobowiązanie się finansującego do oddania korzystającemu nabytej rzeczy do używania lub używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony,
3. c)zobowiązanie się korzystającego do zapłaty finansującemu wynagrodzenia pieniężnego w uzgodnionych ratach – wynagrodzenie to jest nie niższe niż cena nabycia rzeczy lub wynagrodzenie z tytułu jej nabycia (Z. Radwański, J. Panowicz – Lipska, Zobowiązania – część szczegółowa, Warszawa 2005, s. 146). Mając powyższe na uwadze oraz materiał zgromadzony w sprawie należy bezsprzecznie stwierdzić, że strony w 22 marca 2013 dniu roku zawarły umowę leasingu operacyjnego nr (...), na podstawie której leasingodawca (powódka) zobowiązał się nabyć i przekazać leasingobiorcy (pozwanemu) na czas trwania umowy (...). Umowę zawarto na 60 miesiące, wskazując datę zakończenia umowy na 6 kwietnia 2018 roku. Wysokość poszczególnych opłat leasingowych i terminy ich płatności określał harmonogram opłat leasingowych, zgodnie z którym opłaty nr 2-59 wynosiły 2 114,48 zł netto natomiast opłata nr 60 wynosiła 2 114,48 zł netto. W opłacie nr 60 przewidziana była również kaucja gwarancyjna w kwocie 1 311,48 zł. Leasingobiorca (pozwany) był zobowiązany ponadto do zapłaty opłaty wstępnej w kwocie 13 222,20 zł brutto. Przedmiotowa umowa podlegała przepisom kodeksu cywilnego (art. 709 1 ‑ (...) k.c.) oraz zawierała wszystkie elementy istotne umowy leasingu (essentialia negotii), i tym samym należy stwierdzić, że umowa była ważna i wiązała strony (pacta sunt servanda – umów należy dotrzymywać). Powódka domagała się zapłaty należności wynikającej z zawartej miedzy stronami umowy leasingu w ramach prowadzonej przez strony działalności gospodarczej. Należy wskazać, że powódka skutecznie wypowiedziała pozwanemu umowę leasingu. Zgodnie z § 24 ust. 1 a OWUL przyjęły, że umowa mogła zostać przez leasingodawcę wypowiedziana ze skutkiem natychmiastowym przed terminem jej zakończenia w przypadku, gdy leasingobiorca dopuszcza się zwłoki w zapłacie którejkolwiek z rat leasingowych, pomimo wcześniejszego wyznaczenia mu na piśmie przez leasingodawcę dodatkowego terminu do jej zapłaty z zagrożeniem możliwości wypowiedzenia umowy w trybie natychmiastowym w przypadku nie uiszczenia tej opłaty w tym terminie. Pozwany nie uregulował w terminie zaległości wskazanej w wezwaniu do zapłaty 5 sierpnia 2013 r. Bezskuteczny upływ dodatkowego terminu do spełnienia przez pozwanego należności na rzecz powoda już sam w sobie spowodował powstanie po stronie powódki prawa do wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym. Z uwagi na powyższe należy przyjąć, że powód pismem z dnia 3 września 2013 r. skutecznie wypowiedział pozwanemu umowę leasingu w związku z nie uregulowanie pełnej kwoty zaległości do dnia 12 sierpnia 2013 r. Pozwany nie dokonał zapłaty w tym terminie, a więc umowa leasingu została skutecznie rozwiązana. Zgodnie z art. 709 15 k.c., finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, jednak musi uwzględnić w rozliczeniu korzyści, jakie uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania umowy leasingu. Przewidziana w art. 709 15 k.c., a w realiach stosunków pomiędzy stronami niniejszego postępowania skonkretyzowana w § 24 OWUL odpowiedzialność korzystającego ma charakter odpowiedzialności odszkodowawczej. Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, na kwotę dochodzoną przez powódkę w niniejszej sprawie składają się należności z tytułu: ⚫ zaległych zafakturowanych opłat leasingowych w łącznej kwocie 3 550,11 zł; ⚫ pozostałych kosztów zafakturowanych w kwocie 313,65 zł; ⚫ należności z tytułu not odsetkowych w 101,81 zł; ⚫ odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy w kwocie 34 990,05 zł którego wysokość powódka wyliczyła w sposób określony § 24 OWUL. ⚫ należność z tytułu opóźnienia w zwrocie przedmiotu leasingu zgodnie z § 27 OWUL w wysokość 4 084,93 zł. W ocenie Sądu powódka toku procesu za pomocą przedstawionych dokumentów wykazała, że jej roszczenie jest zasadne. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W związku z tym pozew w części dotyczącej żądania odsetek ustawowych za opóźnienie, zasługuje na uwzględnienie. Zatem biorąc pod uwagę wyżej poczynione rozważania, Sąd uznał dochodzone przez powódkę roszczenie za w pełni zasadne i w związku z tym w punkcie 1 wyroku zasądzono od pozwanego na rzecz powódki kwotę 43.040,53 zł z odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot: - 42.938,74 zł od dnia 19 września 2013 roku do dnia zapłaty; - 101,81 zł od dnia 6 lipca 2016 roku do dnia zapłaty. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. zgodnie, z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na koszty procesu powódki składały się kwota 2.153,00 zł z tytułu uiszczonej opłaty sądowej oraz koszt zastępstwa procesowego strony powodowej ustalone zgodnie z §2 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804) w wysokości 4.800,00 zł, co dało łączną kwotę 6.970,00 zł. Na podstawie art. 333 § 1 pkt. 2 k.p.c. Sąd nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności. SSR Jolanta Brzęk