Sygn. akt. VI U 2393/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2017r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Glazik po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017r. w B. odwołania J. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 20 lipca 2016r. Nr (...) w sprawie J. G. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o emeryturę
- Zmienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 20 lipca 2016r. znak (...) i przyznaje ubezpieczonemu prawo do emerytury począwszy od dnia 1 lipca 2016r.
- Stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Sygn. akt VI U 1949/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 20 lipca 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił J. G. prawa do emerytury, powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ubezpieczony nie spełnia warunków do przyznania żądanego świadczenia, w szczególności nie udowodnił, że w okresie do końca 1998r. przez 15 lat pracował w warunkach szczególnych ( ZUS uwzględnił ubezpieczonemu łącznie 3 lata i 25 dni pracy w warunkach szczególnych). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, domagając się jej zmiany i przyznania żądanego świadczenia, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do jego przyznania, w tym posiada wymagany okres pracy w warunkach szczególnych. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 27 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949r. przysługuje emerytura, jeżeli osiągnęli wiek emerytalny wynoszący co najmniej 1 60 lat dla kobiety i 65 lat dla mężczyzny oraz mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzny. Natomiast w myśl art 29 ust.l ustawy przytoczonej na wstępie -ubezpieczeni urodzeni przed 1 stycznia 1949 r., będący pracownikami, którzy nie osiągnęli wieku emerytalnego określonego w art. 27 pkt. 1 mogą przejść na emeryturę — mężczyźni — po osiągnięciu wieku 60 lat, jeżeli mają co najmniej 25 letni okres składkowy i nieskładkowy oraz zostali uznani za całkowicie niezdolnych do pracy. Modyfikacje w zakresie wieku przewiduje art. 184 ustawy, uzależniając wcześniejsze nabycie prawa do emerytury od zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zgodnie bowiem z przytoczonym wyżej przepisem ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz; 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
- Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. 2 Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy ubezpieczony spełnia warunek wymaganego czasu pracy w warunkach szczególnych, niezbędny do uzyskania tzw. emerytury wcześniejszej. W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe, w tym zapoznał się z dokumentami zgromadzonymi w aktach ZUS oraz dokumentacją pracowniczą, a także przesłuchał ubezpieczonego oraz świadka J. K. ( nagranie z rozprawy z dnia 15 marca 2017r.). Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że potwierdza on twierdzenie ubezpieczonego dotyczące posiadania wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych. Jak wynika bowiem ze wspomnianych wyżej dowodów, ubezpieczony był zatrudniony w Zakładach (...) w B. w okresach od 1 września 197Ir. do 30 kwietnia 1986r. i od 5 kwietnia 1995r. do 30 listopada 1998r. W okresach od 1 sierpnia 1974r. do 25 lipca 1977r. i od 1 listopada 1982r. do 30 kwietnia 1986r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, pracował jako szlifierz, przy czym szlifował wyroby metalowe i narzędzia. Ubezpieczony nie korzystał z urlopów bezpłatnych, nie miał też dłuższych zwolnień lekarskich. Z uwagi na szkodliwe warunki pracy otrzymywał posiłki regeneracyjne. Następnie w okresie od 1 maja 1986r. do 30 listopada 199Ir. ubezpieczony pracował na cały etat, także jako szlifierz, w firmie (...). Podczas pracy u tego pracodawcy, ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy zajmował się szlifowaniem narzędzi, zwł. stempli, matryc, profili itp. Także w czasie tego zatrudnienia ubezpieczony nie korzystał z urlopów bezpłatnych, nie miał też dłuższych zwolnień lekarskich, a z powodu szkodliwych warunków pracy otrzymywał mleko. 3 Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonego i świadka, albowiem były one logiczne, a dodatkowo potwierdzone dokumentacją pracowniczą. Wspomniane wyżej dowody w sposób jednoznaczny wskazują, że podczas zatrudnienia u powyższych pracodawców, w okresach od 1 sierpnia 1974r. do 25 lipca 1977r., od 1 listopada 1982r. do 30 kwietnia 1986r. i od 1 maja 1986r. do 30 listopada 1991r. ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, pracę określoną w wykazie A dziale VIII pod poz. 78 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania należy stwierdzić, że odwołanie ubezpieczonego jest w pełni uzasadnione, albowiem po doliczeniu wspomnianego wyżej okresu pracy w warunkach szczególnych, ubezpieczony posiada wymagany 15 - letni okres takiej pracy, co stanowiło kwestię sporną w sprawie, dlatego też Sąd, działając zgodnie z art. 477 14 § 2 k.p.c, zmienił zaskarżoną decyzję, jak w sentencji. Jednocześnie w pkt. 2 wyroku Sąd stwierdził brak odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania wyroku, albowiem przed organem rentowym obowiązują ograniczenia dowodowe, które uniemożliwiają prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to uczynił Sąd, co uniemożliwiało organowi rentowemu wydanie decyzji takiej jak rozstrzygniecie Sądu. SSO Karolina Chudzińska - Koczorowicz 4