którym przelew wierzytelności banku na towarzystwo funduszy inwestycyjnych tworzący fundusz sekurytyzacyjny albo na fundusz sekurytyzacyjny wymaga uzyskania przez bank, pod rygorem nieważności, pisemnej zgody dłużnika oraz złożenia przez dłużnika oświadczenia o poddaniu się egzekucji na rzecz funduszu sekurytyzacyjnego, który nabędzie wierzytelność, a w niniejszym przypadku zgoda taka nie została wyrażona. Nadto wywodziła, że w jej ocenie nie ma znaczenia, że umowa przelewu miała być zawarta 17 września 2013 r., kiedy art. 92c ust. 1 Prawa bankowego już nie obowiązywał, gdyż
art. 3 k.c. w prawie cywilnym obowiązuje ogólna zasada lex retro non agit, a zatem nowe prawo nie modyfikuje co do zasady sytuacji prawnych ukształtowanych przed jego wejściem z życie. Natomiast co do niewykazania roszczenia pozwana, powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 29 sierpnia 2011 r. w sprawie P 7/09 wskazała, że art. 95 ust. 1 Prawa bankowego w związku z art. 244 § 1 i art. 252 k.p.c. w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych banku w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – co więcej –
obecnymi regulacjami prawnymi wyciągi z ksiąg bankowych nie mają mocy dowodowej dokumentu urzędowego, a ponieważ w zakresie istnienia i wysokości roszczenia powód oparł się tylko na takich dokumentach – będących dokumentami prywatnymi – toteż nie wykazał, że faktycznie istnieje i przysługuje mu takie roszczenie i w takiej wysokości. Powód złożył dalsze pismo przygotowawcze, w którym podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i zakwestionował podniesione przez pozwaną zarzuty. Na zarzut przedawnienia odpowiedział podnosząc, iż nie został on wykazany stosownie do art. 6 k.c., albowiem pozwana nie uzasadniła w żaden sposób tego, że doszło do przedawnienia roszczenia zabezpieczonego hipoteką, nadto powołał się na art. 77 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece,
którym nie przedawniają się roszczenia uprzednio zabezpieczone hipoteką na majątku dłużnika. Co do zarzutu nieważności przelewu wierzytelności powód wskazał, że dłużnicy E. i P. K.
którymi bank nie był zobowiązany do uzyskania zgody dłużnika na przelew wierzytelności z tytułu kredytu w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu określonych w umowie), jak również na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z 13 maja 2010 r. w sprawie IV CSK 558/09. Umowa łącząca pierwotnego wierzyciela z E. i P. K.
1 kredytobiorcy mieli spłacać zadłużenie z tytułu kredytu do dnia 1 kwietnia 2026 r. w równych ratach miesięcznych, przy czym pierwsza rata była ratą wyrównującą. Wysokość rat miała zaś zostać wyliczona na podstawie rozliczenia dokonanego przez (...) przez podzielenie kwoty zadłużenia z tytułu kredytu na liczbę rat. Liczba rat miała zaś zostać ustalona przez obliczenie liczby miesięcy pomiędzy dniem, w którym
przypada pierwsza spłata zadłużenia z tytułu kredytu i odsetek, a dniem spłaty zadłużenia, o którym mowa w ust. 1. Ponadto –
ust. 2 – kredytobiorcy mieli spłacać miesięcznie należne (...) odsetki za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia poprzedzającego całkowitą spłatę kredytu – łącznie z ratami kapitałowymi, o których mowa w ust. 1, za miesięczne okresy kalendarzowe. Z kolei § 14 ust. 1 stanowił, że spłata zadłużenia z tytułu kredytu i odsetek miała następować: – stosownie do pkt 1 lit. a na podstawie przelewu przez kredytobiorcę z rachunku bankowego w walucie polskiej – równowartości w walucie polskiej kwoty kredytu i odsetek w walucie kredytu według kursu sprzedaży dla dewiz obowiązującego w (...) w dniu spłaty, – stosownie do pkt 1 lit. b na podstawie przelewu przez kredytobiorcę z rachunku bankowego w walucie wymienialnej – kwoty kredytu w walucie kredytu lub równowartości w walucie wymienialnej innej niż waluta kredytu według kursów kupna/sprzedaży dla dewiz obowiązujących w dniu spłaty z zastrzeżeniem ust. 3, – stosownie do pkt 2 w postaci wpłat gotówkowych w walucie polskiej wnoszonych przez kredytobiorców według kursu sprzedaży dla pieniędzy obowiązującego w dniu spłaty.
aś z ust. 3 w przypadku spłaty kredytu w walucie kraju należącego do EMU miano dokonywać przeliczenia kwoty wpłaty wyrażonej w walucie kraju należącego do EMU na kwotę stanowiącą równowartość w euro, stosując sztywny kurs konwersji dla waluty kraju należącego do EMU. Natomiast
1 umowy niespłacenie przez kredytobiorców raty lub zadłużenia z tytułu kredytu i odsetek w terminie umownym miało spowodować, że należność z tytułu zaległej spłaty staje się zadłużeniem przeterminowanym i zostaje przeliczona na walutę polską według kursu sprzedaży dla dewiz obowiązującego w (...) w dniu płatności.
1 umowy (...) mógł wypowiedzieć umowę w części dotyczącej warunków spłaty, jeżeli kredytobiorca nie dokonał spłaty dwóch kolejnych rat w terminach określonych przez (...) w wysłanych do kredytobiorcy dwóch kolejnych przypomnieniach lub nie dokona spłaty zadłużenia, o którym mowa w § 10 w terminie określonym przez (...) w wysłanym kredytobiorcom przypomnieniu. (...) mogło również wypowiedzieć umowę kredytu w części dotyczącej warunków spłaty w przypadku naruszenia przez kredytobiorców postanowień umowy (ust. 2). W przypadku wypowiedzenia, (...) miało powiadomić o nim kredytobiorców listem poleconym lub poprzez doręczenie do rąk własnych – za zwrotnym potwierdzeniem odbioru – wyznaczając termin spłaty zadłużenia (ust. 3). Okres wypowiedzenia wynosił przy tym 30 dni od doręczenia wypowiedzenia kredytobiorcy (ust. 4). Ponadto
1 w przypadku utraty lub przewidywanej według (...) utraty zdolności kredytowej do spłaty zadłużenia lub zmniejszenia się wartości zabezpieczenia (...) mogło domagać się ustanowienia przez kredytobiorcę dodatkowego zabezpieczenia lub wypowiedzieć umowę w części dotyczącej warunków spłaty. Stosownie do § 30 kredytobiorcy odpowiadali solidarnie za zadłużenie wynikające z umowy. Dnia 27 czerwca 2002 r. P. i E. K.
3,
którym na warunkach określonych w umowie (...) zobowiązało się postawić do dyspozycji kredytobiorców podwyższoną kwotę kredytu w wysokości 26.380 € na sfinansowanie dokończenia budowy domu jednorodzinnego położonego w C. przy ul. (...), oraz ust. 4 stanowiący, że łączna kwota udzielonego kredytu wynosi 69.620 €. Dowody: umowa nr (...) (k. 6-10); aneks nr (...) do umowy nr (...) (k. 11-11v). Pismem z 8 lipca 2004 r. (...) S.A. wypowiedziało P. K.
wypowiedzeniem należność banku wynosiła 30.420,63 zł, w tym 28.362,88 zł zaległego kredytu, 2.010,85 zł odsetek za nieterminową spłatę oraz 46.90 zł z tytułu opłat. Ponadto w wypowiedzeniu wskazano, że zapłata należności w okresie wypowiedzenia powoduje, że wypowiedzenie traci moc, natomiast w przypadku braku tej spłaty, po upływie okresu wypowiedzenia cała kwota kredytu wraz z odsetkami i opłatami staje się natychmiast wymagalna. Dowód: wypowiedzenie z 8.07.2004 r. umowy kredytu nr (...) (...) (k. 16). Dnia 30 listopada 2005 r. E. i P. K.
2 umowy ugody według stanu na dzień jej zawarcia wierzytelność banku wynosiła ogółem 413.829,25 zł, w tym kapitał w kwocie 293.302,17 zł, odsetki skapitalizowane w kwocie 15.001,05 zł, pozostałe odsetki w kwocie 105.453,83 zł i koszty w kwocie 72,20 zł.
1 dłużnicy zobowiązali się do spłaty zadłużenia w miesięcznych ratach płatnych ostatniego dnia każdego miesiąca, w sposób szczegółowo określony w pkt 1 do 4.
1 umowy ugody zabezpieczenie spłaty zadłużenia kredytu udzielonego na podstawie umowy nr (...) miała stanowić hipoteka zwykła w kwocie 69.620 € na nieruchomości położonej w C. przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy w Choszcznie prowadzi księgę wieczystą nr (...) (pkt 1), cesja praw z polisy ubezpieczenia nieruchomości określonej w pkt 1 (pkt 2) oraz weksel własny in blanco wystawiony przez E. i P. K.
1 bank zastrzegł sobie prawo do wypowiedzenia warunków spłaty umowy ugody w przypadku stwierdzenia braku wpłaty chociażby jednej raty określonej w § 2 ust. 1 lub odsetek określonych w § 4 (pkt 1), wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela dłużników (pkt 2), ujawnienia okoliczności wskazujących na świadome działanie dłużników na szkodę banku zmierzających do uniknięcia spłaty zadłużenia, w szczególności wskazanie nieprawdziwych danych, czy zatajenie informacji niezbędnych dla prawidłowej oceny okoliczności związanych z zawarciem ugody (pkt 3), czy też niewykonania obowiązków określonych w § 9 pkt 1-3 (pkt 4). Stosownie do ust. 2 wypowiedzenie warunków spłaty ugody miało nastąpić listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru następnego dnia po zaistnieniu zdarzenia, o którym mowa w ust. 1. Termin wypowiedzenia wynosił zaś 7 dni od daty doręczenia (ust. 3). Ponadto w ust. 4 dłużnicy wyrazili zgodę na uznanie za doręczone wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 2, wysłanego przez bank na ostatnio wskazany adres w razie jego zwrotu do banku, z dniem zwrotu listu do banku. Dnia 29 listopada 2007 r. E. i P. K.
której § 3 ust. 1 (...) sprzedało na rzecz nabywcy, a nabywca kupił, wierzytelności wraz z wszelkimi zabezpieczeniami wymienionymi w załączniku nr 1 do umowy i wszelkie inne prawa z wierzytelnościami i zabezpieczeniami związane, w tym w szczególności roszczenia o zaległe odsetki, koszty i kary.
aś z § 3 ust. 2 z zastrzeżeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, dotyczących przenoszenia wierzytelności zabezpieczonych hipoteką, przeniesienie wierzytelności wraz z zabezpieczeniami nastąpić miało w dniu wpływu pierwszej zaliczki na rachunek zbywcy, o którym mowa w § 4 ust. 1 umowy. Umowa została podpisana za (...) S.A. przez jej pracowników K. L. i M. W., a za nabywcę – pełnomocnik A. M.. Jako załącznik nr 1 do umowy wskazano wykaz wierzytelności będących przedmiotem sprzedaży. Dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z 17.09.2013 r. (k. 17-21). Pismami z 3 października 2013 r. (...) poinformowało P. i E. K.
jego treścią od pozwanej jako – zdaniem powoda – dłużnika hipotecznego, albowiem roszczenie to zostało zabezpieczone hipoteką umowną zwykłą w kwocie 69.620 € na nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...), w której dziale IV powód został wpisany jako wierzyciel hipoteczny. Podstawę prawną roszczenia powoda stanowi zatem art. 354 § 1 k.c. w zw. z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361) – zwanej dalej u.k.w.h. Zastosowanie przy tym miały przepisy wskazanych ustaw w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania stosunku prawnego, co zostanie wyjaśnione w dalszej części uzasadnienia.
e wskazanym art. 354 § 1 k.c. dłużnik powinien wykonać zobowiązanie
jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje – także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. Stosownie zaś do art. 65 ust. 1 u.k.w.h. w celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka). Hipoteka jest przy tym, jak się powszechnie przyjmuje, prawem akcesoryjnym, co oznacza, że jej prawny los – powstanie, istnienie i wykonanie – uzależniony jest od zabezpieczanej przez nią wierzytelności ( accessorium sequitur principale). Zasada akcesoryjności nie została co prawda wprost wyrażona w ustawie o księgach wieczystych i hipotece, jednak można ją wyprowadzić z wielu przepisów, które do niej nawiązują (można więc mówić o przejawach akcesoryjności hipoteki). Hipoteka może przy tym powstać tylko wtedy, gdy istnieje wierzytelność, którą ma zabezpieczać (akcesoryjność w zakresie powstania hipoteki). Na tak określony związek między hipoteką i zabezpieczoną przez nią wierzytelnością wskazuje przede wszystkim art. 65 ust. 1 u.k.w.h., zaś na istotny skutek akcesoryjności hipoteki wskazują wreszcie art. 94 i 94 1 u.k.w.h.,
którymi wygaśnięcie wierzytelności hipotecznej, pociąga za sobą w zasadzie wygaśnięcie hipoteki. Na marginesie dodać trzeba, że art. 77 u.k.w.h. z kolei zezwala wierzycielowi hipotecznemu na zaspokojenie się z przedmiotu hipoteki pomimo przedawnienia zabezpieczonej nią wierzytelności, co nie dotyczy jednak roszczeń o świadczenia uboczne zabezpieczone hipoteką, np. odsetki. Także w tym przypadku właściciel obciążonej hipoteką nieruchomości (prawa) nie będzie się mógł powołać na zarzut przedawnienia zabezpieczonej wierzytelności i wyłączenie odpowiedzialności dłużnika osobistego (przepis ten bowiem stanowi lex specialis w stosunku do art. 73 u.k.w.h.). Podobnie jak w odniesieniu do art. 74 u.k.w.h., również wobec art. 77 u.kw.h. można zgłosić zastrzeżenie co do zasadności traktowania tego przepisu jako wyjątku od zasady akcesoryjności, skoro mimo przedawnienia zabezpieczona hipoteką wierzytelność istnieje [por. I. H., A. T., K. H.-M., Ustawa o księgach wieczystych i hipotece (w:) I. H., A. T., K. H.-M., P. K., Ustawa o księgach wieczystych i hipotece oraz przepisy związane. Komentarz, W. 2017]. Podstawy takiego zastrzeżenia trzeba jednak uznać za pozorne, bowiem wierzytelność przedawniona nie przestaje istnieć (nie wygasa), lecz jedynie dłużnik osobisty może uchylić się w razie procesu przed jej zaspokojeniem – wierzytelność ta staje się tzw. zobowiązaniem naturalnym. Powództwo o zaspokojenie wskazanego roszczenia w oparciu o przytoczoną podstawę prawną okazało się jednak niezasadne, w związku z czym w całości zasługiwało na oddalenie z niżej wymienionych przyczyn. W pierwszej kolejności należy wskazać, że pozwana – choć sama nie podnosiła tego w toku procesu – nie ma legitymacji biernej do występowania w sprawie, albowiem nie jest dłużnikiem rzeczowym powoda. Jak wprost bowiem wskazano w Dziale II księgi wieczystej nr (...) właścicielem nieruchomości, dla której księga ta jest prowadzona, jest bowiem nie pozwana tj. Centrum biesiady i smaku spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S.” (KRS (...), regon (...)), lecz Centrum biesiady i smaku spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w S.” (KRS (...), regon (...)), która to jako spółka osobowa jest odrębnym podmiotem prawa cywilnego (stosownie do art. 8 § 1 k.s.h. w zw. z art. 33 1 § 1 k.c.) i może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Tymczasem spółka pozwana w niniejszej sprawie jest jedynie komplementariuszem dłużnika rzeczowego powoda. Przypomnieć trzeba przy tym, że
art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361) – zwanej dalej u.k.w.h. – w celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka). Przepis ten – określając istotę instytucji prawa jaką jest hipoteka – pozwala na zrekonstruowanie w oparciu o niego normy kompetencyjnej,
którą właścicielowi nieruchomości obciążonej hipoteką nakazane jest zaspokojenie (z ograniczeniem do wysokości hipoteki) z tej nieruchomości wierzyciela hipotecznego, jeżeli wierzyciel hipoteczny skorzysta z przysługującej mu kompetencji żądania zaspokojenia z tej nieruchomości. Adresatem nakazu zawartego w tej normie jest przy tym każdorazowy właściciel nieruchomości obciążonej hipoteką i nikt inny; tylko on jest bowiem dłużnikiem rzeczowym wierzyciela hipotecznego. W niniejszej sprawie pozwana spółka Centrum biesiady i smaku”spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. nie jest właścicielem nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...), w której wpisano hipotekę umowną zwykłą na rzecz powoda na kwotę 69.620 €. Tym samym nie ma – jak już wskazano – legitymacji biernej, a co za tym idzie nie może być stroną pozwaną w niniejszej sprawie. Już tylko ta wyżej wskazana przyczyna byłaby wystarczająca do tego, aby oddalić powództwo w niniejszej sprawie jako niezasadne. Tym niemniej – niejako na marginesie – należy wskazać, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym zachodziły również inne podstawy do oddalenia powództwa, byłoby ono bowiem niezasadne również, gdyby pozwana była właścicielką wskazanej nieruchomości, a to z tego powodu, że powód domagał się zapłaty określonej kwoty w złotych z tytułu hipoteki ustanowionej w euro. Tymczasem waluta spłaty zobowiązania – zarówno dłużnika osobistego jak i rzeczowego – określona była w § 14 umowy w ten sposób, że dłużnicy osobiści mieli wobec pierwotnego wierzyciela dług w walucie euro. Strony umowy uzgodniły zatem, że spłata nastąpi w walucie euro, gdyż ma to być (przytaczając fragment umowy) " równowartość" kwoty w euro przeliczona na walutę polską wg kursu z dnia spłaty. Nadmienić też trzeba, że w niniejszej sprawie strony umowy kredytu nie dokonały ani zmiany waluty wierzytelności, ani zmiany waluty hipoteki, pomimo zawierania aneksów do umowy kredytu, jak i późniejszego zawarcia umowy ugody (ostatecznie wypowiedzianej), choć w ugodzie strony wysokość zobowiązania głównego dłużników osobistych określiły na 172.136,32 zł, to nadal jednak z ugody wynikało, że zabezpieczeniem spłaty zobowiązania jest hipoteka w kwocie 69.620 € na nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...). Szczególne znaczenie w tym zakresie należało nadać regulacji zawartej w art. 68 u.k.w.h.,
którym hipoteka zabezpiecza jedynie wierzytelności pieniężne i może być wyrażona tylko w oznaczonej sumie pieniężnej. Jeżeli wierzytelność
prawem została wyrażona w innym pieniądzu niż pieniądz polski, hipotekę wyraża się w tym innym pieniądzu. O ile zatem
ówczesnym brzmieniem art. 358 § 1 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, zobowiązania pieniężne na obszarze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej mogą być wyrażone tylko w pieniądzu polskim, o tyle ówczesną regulację zawartą w art. 68 zdanie drugie u.k.w.h., należy uznać za jeden ze wspomnianych wyjątków od zasady walutowości. "Oznaczenie sumy pieniężnej", o którym mowa w art. 68 zdanie pierwsze u.k.w.h., rozumieć przy tym należy tak jako określenie kwoty, jak i waluty. Niedopuszczalne jest zatem oznaczenie sumy hipotecznej przy użyciu klauzul waloryzacyjnych, np. równowartości ceny tony ziarna żyta, równowartości w kg złota itp. [por. T. Czech, Księgi wieczyste i hipoteka, str. 759; J. P., w: System Prawa Prywatnego, t. 4, W. 2012, s. 583; Ł. P., (w:) red. J. P., Księgi wieczyste i hipoteka, s. 707]. Tym samym jeżeli kredyt był wyrażony w walucie obcej, to hipoteka zabezpieczająca jego spłatę również winna być wyrażona w tej samej walucie obcej, co wprost wynika z omówionej wyżej zasady akcesoryjności hipoteki (art. 65 oraz art. 68 zdanie drugie u.k.w.h.). Ponadto nie zmienia tej zasady przyjęcie w umowie kredytu, że jego wypłata i spłata nastąpi w walucie polskiej, a zatem w tej walucie obowiązany jest spełnić swoje zobowiązanie dłużnik (przy czym - co istotne - jak już wspomniano wyżej w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż strony umowy uzgodniły, że spłata nastąpi w walucie euro, w tym także, wg wyboru dłużnika, poprzez zapłatę " równowartości" kwoty w euro przeliczonej na walutę polską wg kursu z dnia spłaty). Zaznaczyć trzeba przy tym, że
art. 95 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665) podstawą wpisu hipoteki na zabezpieczenie kredytu bankowego (hipoteki bankowej) są dokumenty bankowe stwierdzające udzielenie kredytu, jego wysokość, zasady oprocentowania i warunki spłaty oraz pisemne oświadczenie właściciela nieruchomości o ustanowieniu hipoteki. Tym samym właściciel nieruchomości ustanawiając hipotekę na zabezpieczenie kredytu bankowego przyjmuje odpowiedzialność rzeczową za ściśle określony dług, wynikający z oznaczonej umowy kredytowej, określającej między innymi zasady spłaty zadłużenia, w tym – w szczególności – walutę spłaty i odpowiada w tym zakresie tak samo jak dłużnik osobisty [por. uzasadnienie wyroku SN z 29.04.2015 r. w sprawie V CSK 445/14]. Z powyższego wynika, że powód w niniejszej sprawie może domagać się od dłużnika rzeczowego jedynie zapłaty kwoty 69.620 €, a nie kwoty 172.136,32 zł, ewentualnie można byłoby rozważać zasadność żądania pozwu sformułowanego jako zapłata równowartości kwoty 69.620 € przeliczonej na walutę polską wg kursu z dnia spłaty. Tak sformułowanego żądania (zapłaty kwoty 69.620 € bądź jej równowartości wg kursu z dnia spłaty) powód jednak nie dochodzi, powództwo o zapłatę kwoty 172.136,32 zł podlega zaś oddaleniu, ponieważ roszczenie w tej walucie powodowi od dłużnika rzeczowego nie przysługuje. Na koniec należy przejść do uzasadnienia sygnalizowanej wcześniej podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów u.k.w.h. sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 26 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 131, poz. 1075) szukać zaś należy w art. 10 ust. 2 tej ustawy,
którym do hipotek zwykłych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1 [tj. u.k.w.h.] , w dotychczasowym brzmieniu, z wyjątkiem art. 76 ust. 1 i 4 tej ustawy, które stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. To samo dotyczy hipotek kaucyjnych zabezpieczających roszczenia związane z wierzytelnością hipoteczną, lecz nieobjętych z mocy ustawy hipoteką zwykłą, powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Wniosek o wpis hipoteki, w dziele IV księgi wieczystej nr (...) został przy tym złożony 4 kwietnia 2001 r., a zatem przed dniem wejścia w życie wskazanej ustawy zmieniającej. Wreszcie jako kolejną – samodzielną – podstawę do oddalenia powództwa należałoby uznać niesprostanie przez powoda ciężarowi udowodnienia, że na jego rzecz sporna wierzytelność została w ogóle przelana, stosownie do art. 509 k.c. O ile bowiem powód przedstawił szereg pośrednich dowodów wskazujących na to, że zarówno on jak i zbywający wierzytelności bank zachowywali się tak, jak gdyby do cesji wierzytelności doszło (vide np. oświadczenie o zbyciu wierzytelności złożone przez pracowników banku na potrzeby procesu, zawiadomienia kierowane do dłużników osobistych banku), jak też i dowód na to, że dłużnicy osobiści banku wyrazili pisemną zgodę na przelew wierzytelności, o tyle brak jest jednoznacznego dowodu w postaci kompletnego dokumentu umowy, który wprost wskazywałby na to, że to właśnie ta – konkretna, dochodzona w niniejszej sprawie wierzytelność – została przelana przez wierzyciela pierwotnego na powoda. Za dowód taki nie może być natomiast uznany sporządzony przez nieustaloną osobę (a także przez nikogo niepodpisany) wyciąg z załącznika (karta 22), w którym rzekomo miała być wskazana wierzytelność dochodzona w niniejszej sprawie – dowód taki nie mógł bowiem nawet zostać potraktowany jako dowód z dokumentu prywatnego stosownie do art. 245 k.p.c. Pozostałe dokumenty, które stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, nie budziły wątpliwości Sądu, ani zasadniczo nie były kwestionowane przez strony. Kluczowe znaczenie miał przy tym dowód z dokumentu urzędowego w postaci odpisu księgi wieczystej nr (...), który z jednej strony pozwolił na ustalenie, że w jej dziale IV wpisano na rzecz powoda hipotekę na kwotę 69.620 €, z drugiej zaś – że pozwana nie jest dłużnikiem rzeczowym, a wobec tego nie ma legitymacji biernej do występowania w niniejszej sprawie. Jednocześnie – wobec ustalenia na podstawie wskazanej księgi wieczystej, że pozwana nie jest dłużnikiem rzeczowym – zbędne było przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków w osobach dłużników osobistych, bowiem dowód ten był nieprzydatny w takim stanie sprawy do ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia stosownie do art. 227 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. stosując zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy, albowiem pozwana wygrała w całości. Na poniesione przez nią koszty niezbędne do celowej obrony złożyło się wynagrodzenie jednego zawodowego pełnomocnika będącego radcą prawnym (art. 98 § 3 w zw. z art. 99 k.p.c.) w wysokości 7.200 zł stosownie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielenia jednego pełnomocnictwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.