VIII U 286/17

Sygn. akt VIII U 286/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Grzegorz Tyrka Protokolant: Igor Ekert po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2017 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy Z. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wysokość emerytury na skutek odwołania Z. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 13 stycznia 2017 r. nr (...) 1) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje Z. W. prawo do ponownego ustalenia wysokości emerytury na podstawie art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.), poczynając od dnia 1 stycznia 2017 roku; 2) zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. na rzecz Z. W. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. (-) SSO Grzegorz Tyrka VIII U 286/17 UZASADNIENIE Dnia 9 stycznia 2017 roku ubezpieczony Z. W. wniósł o przeliczenie wysokości emerytury na podstawie art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 roku, Nr 887.) – zwanej dalej ustawą emerytalną. Decyzją z dnia 13 stycznia 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu przeliczenia emerytury, albowiem nowo ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru (tzw. wwpw) emerytury nie przekroczył 250%. Ubezpieczony wniósł odwołanie, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie wniosku złożonego dnia 9 stycznia 2017 roku oraz zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. wniósł o oddalenie odwołania. Na uzasadnienie podano, że organ rentowy obliczył wwpw świadczenia na podstawie przedłożonego przez ubezpieczonego zaświadczenia o zatrudnieniu. Organ rentowy obliczył, że wwpw świadczenia z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wyniósł 249,83%, co przedstawia poniższa tabela: 1 1979 218,74% 2 1980 218,10% 3 1981 203,01% 4 1982 288,91% 5 1983 264,08% 6 1984 267,40% 7 1985 300,44% 8 1986 279,10% 9 1987 269,71% 10 1988 242,13% 11 1989 298,19% 12 1990 270,63% 13 1991 238,82% 14 1992 231,13% 15 1993 230,37% 16 1994 273,23% 17 1995 255,70% 18 1996 262,86% 19 1997 253,81% 20 1998 130,32% 4996,68% :20 249,83% Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w kopalni węgla kamiennego w okresie od dnia 17 maja 1970 roku do dnia 30 czerwca 1998 roku. Decyzją z dnia 20 listopada 1995 roku organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury górniczej, której wysokość zmniejszył w związku z kontynuowaniem zatrudnienia pracowniczego. Zakład pracy ubezpieczonego posiada dokumentację płacową ubezpieczonego tylko za lata 1979-1998, i na tej podstawie wystawił zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (druk Rp-7). Za wcześniejszy okres zatrudnienia ubezpieczonego dokumentacja uległa zniszczeniu. Na podstawie akt osobowych, aktów normatywnych: Karty Górnika, UZP dla Górnictwa z dnia 15 grudnia 1957 roku Sąd dokonał obliczenia rocznych zarobków ubezpieczonego za lata: 1974 a następnie dokonał obliczenia wwpw świadczenia za te lata. W dalszej kolejności ustalony za każdy rok wwpw świadczenia należało podstawić w miejsce wwpw świadczenia za 1998 rok. Obliczenia Sądu przedstawiają się następująco: 1974 rok 304 dni roboczych, w tym 26 dni w styczniu; stawka od 1.08.1973r – 130 zł; stawka od 1.02.1974r. – 172 zł. W legitymacji ubezpieczeniowej podano, że w 1974 roku ubezpieczony nie korzystał ze zwolnień lekarskich. Zarobek roczny (wynagrodzenie zasadnicze, bez deputatu węglowego i tzw. „Karty Górnika):

1. Styczeń – 26 dni x 130 zł = 3 380 zł,
2. Luty-grudzień – 278 dni x 172 zł = 47 816 zł 3 380 zł + 47 816 zł = 51 196 zł 51 196 zł : 38 220 zł (średnia krajowa) = 133,95% Z uwzględnieniem deputatu węglowego (związek małżeński 1972 rok) wwpw świadczenia wyniósł: (51 196 zł + 4 400 zł) : 38 220 = 145,46% Obliczony przez Sąd wwpw świadczenia z wybranych 20 lat pracy ubezpieczonego, przy uwzględnieniu okresu zatrudnienia pracowniczego po przejściu na emeryturę, przedstawia poniższa tabela: 1 1979 218,74% 2 1980 218,10% 3 1981 203,01% 4 1982 288,91% 5 1983 264,08% 6 1984 267,40% 7 1985 300,44% 8 1986 279,10% 9 1987 269,71% 10 1988 242,13% 11 1989 298,19% 12 1990 270,63% 13 1991 238,82% 14 1992 231,13% 15 1993 230,37% 16 1994 273,23% 17 1995 255,70% 18 1996 262,86% 19 1997 253,81% 20 1974 133,95% 5000,31% :20 250,02% Z powyższych wyliczeń wynika, że przyjęcie za 1974 rok tylko wynagrodzenia zasadniczego pozwala ustalić, że wwpw świadczenia przekracza 250%. /dowód z: akt ZUS, akt osobowych ubezpieczonego/. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie Z. W. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15 [podstawa wymiaru składek], z uwzględnieniem art. 110 ust. 3 [wyższy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru], jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5, jest wyższy niż 250%. Ubezpieczony spełnia przesłanki zawarte w art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej. Należy zwrócić uwagę, że organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję na podstawie przedłożonego przez ubezpieczonego dowodu, tj. druku Rp-
3. W przypadku ubezpieczonego należało obliczyć wwpw z okresu dowolnie wybranych 20 lat zatrudnienia pracowniczego poprzedzających rok, w którym zgłoszono wniosek o przeliczenie świadczenia w trybie art. 110a ustawy emerytalnej, z tym że część okresu musiała przypadać po nabyciu prawa do emerytury. Ubezpieczony mógł w postępowaniu przed organem rentowym wykazać wysokość swoich zarobków za 1974 rok, czego nie uczynił. Dopiero w postępowaniu sądowym został przeprowadzony dowód z akt osobowych ubezpieczonego na okoliczność uzyskiwanego zarobku. Postępowanie dowodowe pozwoliło ustalić wysokość wynagrodzenia za 1974 rok oraz ponownie ustalić wwpw świadczenia, którego wartość przekracza 250%. Skoro zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej, to na podstawie tego przepisu oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. należało uwzględnić odwołanie i przyznać prawo ubezpieczonemu do ponownego ustalenia wysokości emerytury na podstawie art. 110 a ustawy emerytalnej, poczynając od dnia 1 stycznia 2017 roku, tj. miesiąca, w którym zgłoszono wniosek (art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej). O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na mocy art. 98 k.p.c. oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1804) w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 października 2016 roku. (-) SSO Grzegorz Tyrka