– poprzez przyjęcie, że powódce przysługuje odszkodowanie w kwocie wyższej niż wypłacona w toku likwidacji szkody, powiększonej o kwotę 2.091 zł; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 277 k.p.c., art. 299 k.p.c. i art. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, bez jego wszechstronnego rozważenia w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego, a także poczynienie ustaleń nie mających odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania za pierwszą instancję stosownie do wyniku sprawy i kosztów postępowania za drugą instancję, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania drugoinstancyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. jako niezasadna podlega oddaleniu w całości. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, a mianowicie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. poprzez sprzeczną z zasadą swobodnej oceny dowodów ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jak również wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków z niego nie wynikających. Wszystkie zastrzeżenia pozwanego wywiedzione w ramach tego zarzutu uznać należy za chybione. Sąd Okręgowy podziela w całości ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i przyjmuje je za własne. Ustalenia te dokonane zostały w oparciu o dowody przeprowadzone w pierwszej instancji, których ocena dokonana została bez przekroczenia ram swobodnej oceny dowodów zakreślonych przepisem art. 233 § 1 k.p.c. Podkreślić należy, iż skuteczne zakwestionowanie tej swobody wymaga od skarżącego wykazania, że w następstwie istotnych błędów logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego albo też pominięcia dowodów prowadzących do wniosków odmiennych, niż przyjęte przez sąd orzekający, ocena dowodów była oczywiście błędna lub rażąco wadliwa. Bezspornym jest zatem, że skuteczność zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 233 § 1 k.p.c. uzależniona jest od wykazania, iż sąd ten uchybił określonym zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego przy ocenie konkretnych dowodów, albowiem jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Tym samym, niewystarczające jest przekonanie strony o innej niż przyjął to sąd doniosłości poszczególnych dowodów w sprawie i ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu Rejonowego (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2000 r., V CKN 17/00, OSNC Nr 10 z 2000 r. poz. 189 i wyrok z dnia 6 listopada 1998 r., III CKN 4/98). Prawidłowe postawienie zarzutu z art. 233 § 1 k.p.c. wymagało zatem od skarżącego wskazania konkretnego dowodu przeprowadzonego w sprawie, którego zarzut ten dotyczy i podania, w czym upatrują wadliwą jego ocenę. Nie jest nim inna ocena tych samych dowodów przeprowadzona przez skarżącą stronę. Jeśli bowiem z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne (tak również SN w wyroku z dn. 27.09.2002r, II CKN 817/00, Opubl: Legalis). W ocenie Sądu Okręgowego, pozwany w treści apelacji nie wykazał zaistnienia opisanych wyżej uchybień, a zatem nie dowiódł, iż doszło do naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu art. 233 §1 k.p.c. Podkreślić należy, iż w zakresie tego zarzutu apelujący – poza ogólnikowym stwierdzeniem, że ocena materiału dowodowego przeprowadzona została w sposób dowolny, nie wskazuje na żadne uchybienia sądu obrazujące ową dowolność. W konsekwencji słusznie Sąd Rejonowy na podstawie wniosków opinii biegłego sądowego ustalił wysokość stawki czynszu najmu pojazdu zastępczego w wysokości 140 zł netto jako mieszczącej się w granicach stawek stosowanych na rynku lokalnym. Tym samym uwzględniając niekwestionowany przez strony okres najmu pojazdu zastępczego prawidłowo ustalił rozmiar szkody i uwzględnił powództwo w całości. Pozostałe zarzuty pozwanej naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, to jest art. 227 k.p.c. oraz 229 k.p.c. również okazały się chybione. W ocenie Sądu Okręgowego w postępowaniu dowodowym nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów. Należy podkreślić, że strona skarżąca podnosząc te zarzuty nie wskazała w treści uzasadnienia apelacji jakichkolwiek okoliczności świadczących o naruszeniu tych przepisów. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, to jest art. 361 §1 k.c., art. 363 §1 k.c. oraz art.
Jak słusznie wskazał Sąd I instancji pozwana nie kwestionowała zasady swojej odpowiedzialności, a jedynie wysokość roszczenia. Uwzględniając powyższe Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i na podstawie ustalonego stanu faktycznego przyznał odszkodowanie w wysokości dochodzonej przez powódkę stosownie do treści przepisów prawa materialnego. Nie ulega wątpliwości w świetle utrwalonej linii orzeczniczej, że koszty najmu pojazdu zastępczego, poniesione także przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, są normalnym następstwem wypadku komunikacyjnego. Jednakże sąd w sprawie o tego typu roszczenie powinien uwzględnić ewentualną możliwość eksploatacji uszkodzonego pojazdu po wypadku komunikacyjnym, a także uzasadnione potrzeby poszkodowanego uwzględniając dotychczasowy sposób korzystania z pojazdu. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego - że najem pojazdu zastępczego był uzasadniony. Wobec ustalonych okoliczności także wysokość dochodzonego roszczenia okazała się w pełni uzasadniona. Strona pozwana nie zakwestionowała skutecznie twierdzeń powódki dotyczących zakresu dochodzonego roszczenia, nie przedstawiając dowodów na poparcie tezy, że stawka czynszu najmu pojazdu zastępczego w przedmiotowej sprawie była wygórowana i znacząco odbiegała od stawek stosowanych na rynku lokalnym. W konsekwencji nie doszło także do naruszenia przepisu art.
k.c., zasądzona kwota stanowi bowiem odszkodowanie odpowiadające rozmiarowi szkody poniesionej przez poszkodowanego w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanego jako niezasadną. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy oparł na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu wynikającej z art. 98 §1 k.p.c. Pozwany przegrał postępowanie apelacyjne i powinien zwrócić powódce poniesione przez nią koszty w kwocie 135 zł stanowiącej wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika ustalone stosowanie do wartości przedmiotu zaskarżenia na podstawie §2 pkt 2 w zw. z §10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804, z późn. zm.). Jolanta Jachowicz Mariola Szczepańska Jacek Kęckiewicz
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.