II K 156/17

(1), syna T. i Z. z domu O., urodzonego (...) w K., oskarżonego o to, że: w bliżej nieokreślonym przedziale czasu do dnia 21 grudnia 2016 roku w miejscowości R., woj. (...) bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną gazową typu rewolwer (...), kaliber 9 mm o numerze (...) oraz 4 sztuki rewolwerowych naboi gazowych, kaliber 9 mm, produkcji niemieckiej firmy (...), 1 sztukę rewolwerowego naboju gazowego, kaliber 9 mm, produkcji niemieckiej firmy (...) oraz 1 sztukę rewolwerowego naboju alarmowego, kaliber 9 mm, produkcji niemieckiej firmy (...) tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k. orzeka: 1. oskarżonego E. O.

(1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art.263 § 2 k.k. skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

1. na podstawie art. 69 § 1, § 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby,
2. na podstawie art. 44 § 6 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci rewolweru i amunicji – opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr I/1/17/B , pod pozycjami 1, 2, 3, 4 na k. 35 akt sprawy,
3. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w wysokości 1099 (jednego tysiąca dziewięćdziesięciu dziewięciu) złotych. Sygn. akt II K 156/17 Zgodnie z zakresem wniosku Prokuratora oraz treścią art. 423 § 1a k.p.k. Sąd ograniczył zakres uzasadnienia tylko co do rozstrzygnięcia o karze. UZASADNIENIE Zgodnie z treścią art. 263 § 2 k.k. kto bez wymaganego zezwolenia posiada broń palną lub amunicję, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat
4. Niewątpliwym jest to, że oskarżony E. O.

(1)w bliżej nieokreślonym przedziale czasu do dnia 21 grudnia 2016 roku, wbrew opisanemu wyżej przepisowi posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną gazową typu rewolwer (...), kaliber 9 mm o numerze (...) oraz 4 sztuki rewolwerowych naboi gazowych, kaliber 9 mm, produkcji niemieckiej firmy (...), 1 sztukę rewolwerowego naboju gazowego, kaliber 9 mm, produkcji niemieckiej firmy (...) oraz 1 sztukę rewolwerowego naboju alarmowego, kaliber 9 mm, produkcji niemieckiej firmy (...) Wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. E. O.

(1)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony jako osoba posiadająca stosowne doświadczenie życiowe z pewnością zdawał sobie sprawę z tego, iż posiadana przez niego broń jest bronią palną i na jej posiadanie wymagane jest odpowiednie zezwolenie, a w konsekwencji posiadanie jej bez takiego zezwolenia jest zakazane i sankcjonowane. Oceniając stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim okoliczności owego zdarzenia i umyślną formę winy po jego stronie. Jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę fakt jego dotychczasowej niekaralności i przyznanie się do winy. Rozstrzygniecie o karze nastąpiło w ramach tzw. dobrowolnego poddania się karze, z wykorzystaniem instytucji opisanej w art. 335 k.p.k. Sąd ocenił, iż proponowana wobec oskarżonego kara jest adekwatna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz że spełni swoje cele w zakresie wychowawczym, ale również w zakresie społecznego oddziaływania. Zaproponowana przez strony i zaakceptowana przez Sąd kara 6 miesięcy pozbawienia wolności w ocenie Sądu jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz do winy oskarżonej, pozostając również w odpowiedniej proporcji do granic ustawowego zagrożenia przewidzianego dla tego czynu zabronionego. W przekonaniu Sądu tak ukształtowana kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonego czynu i swoją dolegliwości nie przekracza stopnia winy. Jednocześnie w przekonaniu Sądu spełni względem oskarżonego cele wychowawcze i zapobiegawcze, a nadto jako zgodna ze społecznym poczuciem sprawiedliwości będzie w sposób prawidłowy kształtować świadomość prawną społeczeństwa. Przedstawiona propozycja co do kary przez Prokuratora (uzgodniona wcześniej z oskarżonym) została przez Sąd w pełni zaakceptowana. Sąd uznał za bezcelowe orzekanie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności podlegającej bezwzględnemu wykonaniu. W ocenie Sądu wychowawcze oddziaływania kary wobec oskarżonego zostanie wypełnione w wystarczającym stopniu przez samą świadomość możliwości zarządzenia jej wykonania w razie powtórzenia jakiegokolwiek zachowania naruszającego porządek prawny. W ocenie Sądu w stosunku do oskarżonego w pełni uzasadniony jest wniosek, iż pomimo niewykonania kary pozbawienia wolności nie popełni on ponownie przestępstwa. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż w powyższej sprawie istnieją przesłanki, od których art. 69 § 1 i 2 k.k. uzależnia stosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Na podstawie art. 70 § 1 k.k. Sąd za stronami postępowania ustalił okres próby związanej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 2 lata. Sąd przez nieuwagę nie dostrzegł, iż w proponowanych warunkach skazania brak jest obowiązku probacyjnego koniecznego do orzeczenia w przypadku wymierzenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kiedy nie orzeka jednocześnie środka karnego. Wobec treści art. 72 § 1 k.k. w brzemienni nadaną mu nowelą z lipca 2015r. orzeczenie owego środka probacyjnego jest konieczne. W tym zakresie zatem będzie zachodziła konieczności modyfikacji orzeczenia Sadu I instancji. W rozstrzygnięciu Sądu znalazło się także uzgodnione z E. O. orzeczenie o przepadku dowodów rzeczowych w postaci amunicji i broni palnej, stosownie do treści art. 44 § 6 k.k. O kosztach Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 627 k.p.k. co było przedmiotem uzgodnienia między stronami postępowania przygotowawczego.