Sygn. akt IV Ka 224/17 UZASADNIENIE Apelacja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna. Została ona wywiedziona z podstawy prawnej art. 438 pkt 2,3 i 4 kpk. Nie jest zasadny zarzut apelacji, iż w zaskarżon

§ 4kk i art.

180a kk. W ocenie Sądu Okręgowego zarzucenie R. M. popełnienie dwóch przestępstw nie było uzasadnione. W przedmiotowej sprawie jak to już zostało wskazane, decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami była wydana w związku z orzeczonym prawomocnym wyrokiem zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Tym samym w niniejszej sprawie oskarżony prowadząc pojazd mechaniczny, jednocześnie naruszył zakaz orzeczony przez Sąd oraz decyzją administracyjną. Dlatego też swoim zachowaniem zrealizował znamiona przestępstwa z art.

§ 4kk i art.

180a kk. Jest to jednak pozorny zbieg tych przepisów, gdyż art. 180a kk podlega wyłączeniu na zasadzie specjalności. Przepisem ogólnym jest art. 180a kk, który obejmuje wszystkie wypadki cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami niezależnie od przyczyny. Natomiast art.

§ 4

kk jest przepisem szczególnym, gdyż dotyczy naruszenia orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów a więc jednej z przyczyn cofnięcia uprawnień. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd przyjął, że zachowania opisane w pkt I i II aktu oskarżenia stanowią jeden czyn zabroniony wyczerpujący dyspozycją art.

§ 4kk.

Dlatego też biorąc pod uwagę ustalenia faktyczne, analizując i oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie budzi wątpliwości, iż zachowanie oskarżonego stanowi czyn zabroniony o dużej społecznej szkodliwości. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości Sąd kierował się w szczególności: - szczególnym rodzajem dobra naruszonego przez zachowanie oskarżonego jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji; - rozmiarami grożącej szkody - oskarżony stwarzał bardzo duże zagrożenie dla innych uczestników ruchu; - okolicznościami popełnionego czynu – znaczne stężenie alkoholu, przekraczające pięciokrotnie dopuszczalną normę; - popełnieniem przestępstwa z zamiarem bezpośrednim. Na niekorzyść oskarżonego, Sąd poczytał, iż R. M. jest już osobą karaną. Oskarżony mimo uprzedniego skazania ponownie naruszył podstawową zasadę ruchu drogowego kierując pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwym po drodze publicznej i to zaledwie po upływie 2 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku w poprzedniej sprawie. Tym samym dał wyraz temu, że jest już osobą w pewnym stopniu zdemoralizowaną, która dodatkowo za nic ma wyroki Sądu oraz lekceważy obowiązujące normy prawne. Trzeba dodatkowo pamiętać, że zawiódł on zaufanie jakim został obdarzony w sprawie VII K 526/15, w której Sąd Rejonowy w Radomsku wymierzył mu karę pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia dodatkowo jeszcze z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Oskarżony swoją postawą nie pozostawił żadnych wątpliwości, iż zasługuje na dużo surowszą rekcję karną niż w sprawie VI K 526/

1. Ponadto oskarżony jako uczestnik ruchu drogowego zobowiązany był do przestrzegania zasad bezpieczeństwa tegoż ruchu, w tym podstawowej zasady – zasady trzeźwości jego uczestników. Jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił też fakt, że zachowanie oskarżonego stanowiło potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia innych osób. Prowadził pojazd w godzinach, kiedy jest bardzo duże natężenie ruchu pojazdów. Ponadto przy wymiarze kary na niekorzyść oskarżonego przyjęto znaczny stopień intoksykacji alkoholowej jego organizmu, który ponad pięciokrotnie przekroczył dopuszczalne normy. Jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Mając na uwadze powyższe kwestie, a także zważając, aby kara była współmierna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a także, aby zrealizowała cele zapobiegawcze i poprawcze w stosunku do oskarżonego oraz wytyczne w zakresie prewencji ogólnej, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Nie ma racji obrońca oskarżonego, że Sąd powinien skorzystać z instytucji z art. 37a kk. Zdaniem Sąd, mając na uwadze powyższe rozważania kara o charakterze wolnościowym wobec oskarżonego nie spełniłaby swoich celów. Trzeba bowiem jeszcze raz przypomnieć, że oskarżony był już wcześniej skazany za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Zaledwie po upływie 2 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku oskarżony ponownie prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości. Tym samym dał on się już w dostateczny sposób poznać, że jest osobą, dla której prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości nie stanowi żadnego problemu a łagodne kary o charakterze wolnościowym nie robią na nim żadnego wrażenia. Wymierzając bezwzględną karę pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze treść art. 69 § 1 kk, zgodnie z którym Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności. Orzeczona kara przekracza jeden rok pozbawienia wolności. Ponadto oskarżony dopuścił się przestępstwa w dniu 18 marca 2016 roku, kiedy to był już skazany na karę pozbawienia wolności w sprawie VI K 526/
2. W związku z przyjęciem, iż oskarżony dopuścił się jednego przestępstwa, Sąd z rozstrzygnięć opisanych w punkcie 3 i 4 wyroku wyeliminował sformułowania „w związku z skazaniem za czyn I”. W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok w pozostałej części jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy. Na podstawie § 4 ust. 1, 2, 3 § 17 ust. 2 pkt 4, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016r., poz. 1714) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. S. kwotę 516,60 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. O kosztach sądowych za drugą instancję orzeczono na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.).