Sygn. akt IV C 310/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie IV Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR (del.) Robert Masznicz Protokolant: sek

art. 229 i 230, 231 oraz art. 245 k.p.c. Sąd Okręgowy:

1. a)oddalił wniosek o dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K. M. (k.435), gdyż okoliczności, na które miał zostać powołany wskazany świadek (okoliczność trudnej sytuacji finansowej pozwanego oraz trwającego procesu restrukturyzacji, jak też na okoliczność braku woli po stronie powoda do prowadzenia rozmów i negocjacji w kwestii ugodowego załatwienia sprawy k. 302 odwrót) nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 227 k.p.c.;
2. b)oddalił wniosek B. o dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J. F. (k.435), gdyż okoliczności na które miał zostać powołany świadek (okoliczność przebiegu kontaktów powoda z pozwanym w kwestii zadłużenia – k. 339) nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 227 k.p.c. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Powództwo było usprawiedliwione i podlega uwzględnieniu w zakresie:
3. a)żądania zapłaty kwoty 168.424,92 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonych od następujących kwot oraz terminów: - od kwoty 168.424,92 zł od dnia 12 września 2016 r. do dnia zapłaty - od kwoty 20.995,69 zł od dnia 12 września 2016 r. do dnia 27 września 2016 r.; - od kwoty 9.736,73 zł od dnia 12 września 2016 r. do dnia 6 października 2016 r.; - od kwoty 1.555,20 zł od dnia 12 września 2016 r. do dnia 17 października 2016 r.; - od kwoty 7.622,53 zł od dnia 12 września 2016 r. do dnia 14 listopada 2016 r.; - od kwoty 3.337,20 zł od dnia 12 września 2016 r. do dnia 23 listopada 2016 r.;
4. b)zasądzenia od pozwanego na rzecz B. zwrotu kosztów procesu w całości, w tym kosztów zastępstwa procesowego wywołanego postępowaniem nakazowym oraz wniesieniem przez pozwanego zarzutów od nakazu zapłaty. Z przyczyny cofnięcia przez B. pozwu w odpowiedniej części ze skutkiem prawnym, nakaz zapłaty podlega w tej części uchyleniu. Nieusprawiedliwione byłoby rozłożenie odpowiedniego świadczenia na raty. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy o sprzedaży (art. 535 k.c.) w związku z ogólnymi przepisami prawa zobowiązań (art. 353 i n. k.c.), przepisami o skutkach niewykonania zobowiązań (w szczególności art. 481 k.c.), przepisy o cofnięciu pozwu (art. 203 k.p.c.) oraz umorzeniu postępowania (art. 355 k.p.c.), przepisy o postępowaniu nakazowym (art. 484 1 i n. k.p.c.), wreszcie przepisy ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Wbrew zarzutom pozwanego, zapis odpowiednich umów o treści „wszelkie spory rozstrzygane będą w pierwszej kolejności w drodze negocjacji” (§ 11), nie ma wpływu na wymagalność roszczenia w rozumieniu k.c., skoro

art. 353 1 k.c. strony tak ukształtowały zobowiązanie, że świadczenie ceny miało następować w umówionych terminach (§ 5) i nie zostało zastrzeżone warunkiem (art. 89 k.c.) podjęcia przez B. negocjacji w razie wdania się w spór przez pozwanego. Przywołany przepis § 11 odpowiednich umów oczywiście nie jest też zapisem na sąd polubowny lub inną klauzulą o podobnych skutkach w rozumieniu k.p.c. Umówionym świadczeniem wzajemnym pozwanego była zapłata uzgodnionej ceny w umówionych terminach. Pozwany nie wykonał zobowiązania i przyznał istnienie po stronie B. wierzytelności w tej części, w jakiej pozew nie został cofnięty, wreszcie nie kwestionował sposobu wyliczenia wysokości oraz terminu płatności odpowiednich odsetek. W takim stanie pozwany obowiązany jest zapłacić wynikające z faktur należności wraz z należnymi odsetkami

przepisami ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych.

art. 482 § 1 k.c., od chwili wytoczenia powództwa powód miał prawo żądać również odsetek od odsetek, naliczonych do chwili złożenia złożenia pozwu. Sąd Okręgowy uznał, że nie zaszły przesłanki do uchylenia nakazu zapłaty w całości oraz do rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty. Pozwany uchylał się od zapłaty, pomimo że świadczenie wzajemne zostało spełnione przez B. w odpowiednim terminie. Niezasadne zaskarżenie nakazu zapłaty w całości, ze skutkiem wdania się w spór, spowodowało niemożność uzyskania przez wierzyciela należnego mu tytułu wykonawczego. W takim stanie, wnioskowane przez pozwanego rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty byłoby nieusprawiedliwione okolicznościami sprawy, gdyż prowadziłoby do dalszego nieuzasadnionego odraczania zaspokojenia wymagalnego roszczenia przysługującego B.. Przewidziana w art. 320 k.p.c. możliwość rozłożenia na raty zasądzonego świadczenia ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach, jako że stanowi istotną ingerencję sądu w ułożoną przez same strony treść stosunku cywilnoprawnego. Uprzywilejowanie pozwanego na zasadzie art. 320 k.p.c. powinno być uwarunkowane rozważeniem przez sąd wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności powinno uwzględniać uzasadniony interes powoda i nie może nastąpić z jego nieusprawiedliwionym pokrzywdzeniem. Dlatego Sąd Okręgowy nie zastosował art. 320 k.p.c. Pełnomocnik B. w odpowiednich pismach procesowych (k. 287 i n. oraz k. 338 i n.), jak również na rozprawie ( k. 435 i n.) cofnął pozew wraz ze zrzeczeniem się roszczenia. Przyczyną cofnięcia pozwu było spełnienie części świadczenia po złożeniu pozwu. Cofnięcie pozwu było skuteczne, ponieważ nie zachodziła żadna negatywna przesłanka uniemożliwiająca uznanie cofnięcia pozwu za niedopuszczalne

art. 203 § 4 k.p.c. W takim stanie, na podstawie art. 496 k.p.c. Sąd Okręgowy utrzymał nakaz zapłaty w zakresie, w jakim pozew nie został cofnięty, zaś w pozostałym zakresie uchylił go i umorzył postępowanie. Na podstawie art. 108 zdanie pierwsze k.p.c. Sąd orzekł o kosztach procesu mając na względnie następujące okoliczności procesowe. Kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na rzecz B., którego zastępstwo procesowe wykonywał pełnomocnik w osobie adwokata, została określona na podstawie właściwego rozporządzenia wykonawczego do ustawy – Prawo o adwokaturze, które obowiązywało w chwili wszczęcia postępowania i nadal jest stosowane w sprawie na podstawie przepisów przejściowych. Pozew został złożony w dniu 12 września 2016 r.

§ 2pkt 7 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r.

Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (rozporządzenie), w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia pozwu, stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł wynosiła 14.400 zł.

§ 3

rozporządzenia, w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu nakazowym stawka minimalna wynosiła 75% stawek obliczonych na podstawie § 2 rozporządzenia. Przepis ten stanowi również, że w przypadku skutecznego wniesienia sprzeciwu lub zarzutów, opłatę ustala się na zasadach ogólnych.

§ 2rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r.

Ministra Sprawiedliwości zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Sąd Okręgowy w nakazie zapłaty zasądził od pozwanego na rzecz B. kwotę 10.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (k. 318), co stanowiło 75% stawki obliczonej na podstawie § 2 rozporządzenia obowiązującego w chwili wszczęcia postępowania. Wskutek wniesienia zarzutów od nakazu zapłaty, stawka wynagrodzenia podlega ustaleniu na zasadach ogólnych i stanowi kwotę 14.400 zł. W takim stanie, utrzymując nakaz zapłaty w części, w jakiej stanowił rozstrzygnięcie o kosztach procesu, Sąd Okręgowy zasądził dodatkowo od pozwanego na rzecz B. pozostałe 25% odpowiedniej stawki wynagrodzenia pełnomocnika procesowego, co stanowi kwotę 3.600 zł i dopełnia przyznane powodowi koszty zastępstwa procesowego z tego tytułu do sumy 14.400 zł, powiększonej o kwotę 17 zł, stanowiącej stawkę należnej opłaty skarbowej z tytułu złożonego pełnomocnictwa procesowego. Nieusprawiedliwiony był wniosek pozwanego o odstąpienie od obciążania pozwanego obowiązkiem zwrócenia kosztów procesu na podstawie art. 102 k.p.c. Okoliczności, na które powoływał się pozwany, nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla przerzucenia wysokich kosztów nieuzasadnionego sporu na B.. Stan majątkowy pozwanego może się zresztą w przyszłości poprawić, a pozwany odpowiada za zobowiązania wywołane kosztami procesu również swoim majątkiem przyszłym. Z tych przyczyn i na podstawie przywołanych przepisów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) SSR (del.) Robert Masznicz