odmówił wykonania dotyczącego D. P. europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez Prokuraturę Republiki Włoskiej przy Sądzie w Udine, a nadto - na podstawie art.
- orzekł o wykonaniu na terytorium Polski kary pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 1 miesiąca wymierzonej temu skazanemu wyrokiem Sądu w T. z 6 listopada 2008 roku, który uprawomocnił się 31 października 2009 roku za czyn, który według prawa polskiego stanowi przestępstwo skarbowe zakwalifikowane z art. 54 § 1 k.k.s. i art. 86 § 1 k.k.s. Mając na uwadze powyższe szczególnego podkreślenia wymaga tu, że kara pozbawienia wolności wymierzona D. P. we W. została przejęta do wykonania w Polsce z tego powodu, że w sprawie zainicjowanej europejskim nakazem aresztowania wydanym celem wykonania kary 3 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności, która została orzeczona wyrokiem sądu włoskiego, skazany - będący obywa-telem polskim - nie wyraził zgody na przekazanie. Odmowa zgody na przekazanie w sprawie dotyczącej D. P. spowodowała aktualizację dyspozycji art.
k.p.k., w konsekwencji czego właściwy sąd zdecydował o wykonaniu na terytorium Polski wymie-rzonej mu przez sąd włoski kary 3 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolno-ści. Zgodnie bowiem z art.
k.p.k., jeżeli europejski nakaz aresztowania wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności dotyczy obywatela polskiego, brak zgody skazanego na przekazanie stanowi przesłankę obligatoryjnej odmowy jego wykonania, przy czym w takim wypadku aktualizuje się powinność, o której mowa jest w art.
k.p.k., przejęcia wykonania kary orzeczonej przez organ sądowy państwa wydania europejskiego nakazu aresztowania. Kara pozbawienia wolności, która według autora prośby o ułaskawienie jest “rażąco niewspółmierna, nadmiernie surowa i w powszechnym odczuciu społecznym niesprawiedliwa” nie mogłaby być w taki sposób określona, gdyby była przez skazanego odbywana na terytorium państwa, w którym kara ta została orzeczona, tj. na terytorium Włoch, zgodnie notabene z intencją strony włoskiej, która wystąpiła o przekazanie D. P. na podstawie europejskiego nakazu aresztowania w celu wykonania kary. Skazany, odmawiając zgody na przekazanie go do Włoch, stał się beneficjentem dodatkowej przesłanki odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, którą ustawodawca wiąże z polskim obywa-telstwem sprawcy. W tej sytuacji niezasadne jest skuteczne powoływanie się z perspektywy polskiej na nadmierną surowość kary wymierzonej przez sąd włoski, przejętej do wykonania w Polsce tak, jak to nakazuje art.
Domaganie się ułaskawienia z tego powodu prowadziłoby do obejścia przepisów dotyczących zasad przejęcia do wykonania kary, które określa art.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego prośba o ułaskawienie skazanego D. P. nie zasługuje na uwzględnienie także w kontekście pozostałych powodów podanych w jej uzasadnieniu. Podkreślenia wymaga, że z perspektywy uregulowania zawartego w art. 563 k.p.k. relewantne są przede wszystkim takie okoliczności, które zaistniały już po wydaniu orzeczenia, z którym wiąże się prośba o ułaskawienie. Powyższej oceny nie zmienia ta okoliczność, że od czasu popełnienia przestępstwa skarbowego, za które D. P. został skazany wyrokiem sądu włoskiego upłynął znaczny czas. Tu odnoto-wania wymaga, że zwłoka związana z wykonaniem kary wymierzonej skazanemu prawomocnie we Włoszech wiązała się z jego poszuki-waniem na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Z kolei argument nawiązujący do zachowania skazanego przed popełnieniem przestępstwa, a w szczególności to, że miało ono charakter incydentalny, bo skazany nie wchodził wcześniej w konflikt z prawem, jako okoliczność sprzed wydania wyroku skazującego, została rozważona przez sąd włoski i nie podlega tutaj uwzględnieniu. Argument odnoszący się do stanu zdrowia D. P. również nie stanowi okoliczności, która wskazywałaby na zasadność pozytywnej oceny prośby o jego ułaskawienie. Ze sporządzonej w Zakładzie Karnym w P. opinii o stanie zdrowia skazanego z 10 kwietnia 2017 r. jednoznacznie wynika, że może on przebywać w izolacji penitencjarnej i być leczony w warunkach więziennej służby zdrowia ( vide k. 33). Krytycznego odnotowania wymaga tu nadto, że skazany nie stawił się do odbycia kary przejętej do wykonania w Polsce. Jak wynika z opinii o skazanym z 11 kwietnia 2017 r. do odbycia kary został doprowadzony ( vide k. 41), co – obok zasygnalizowanego tam braku odpowiedzialności D. P. oraz podatności na negatywne wpływy środowiska – nie rokuje pozytywnie, co do prognozy kryminologiczno-społecznej dotyczącej skazanego, choć z przywołanej powyżej opinii wynika także szereg pozytywnych okoliczności odnoszących się do jego osoby. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w sprawie D. P. nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 563 k.p.k., które powodowałyby zasadność prośby skazanego o ułaskawienie. W szczególności, z powodów wyłuszczonych powyżej, okoliczności przywołane w uzasadnieniu wniosku o ułaskawienie nie mogą być uznane za takie, które powodowałyby, że dalsze wykonywania kary pozbawienia wolności wobec skazanego stało się niesprawiedliwe lub niehuma-nitarne. Wobec powyższego negatywnie zaopiniowano prośbę o ułaskawienie D. P..
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.