i skazany na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, orzeczono w stosunku do niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Jak wynika z opinii sądowo- psychiatrycznej wydanej w niniejszej sprawie przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów, R. K. w chwili czynu miał zachowana zdolność rozpoznania jego znaczenia i zdolność do kierowania swoim postępowaniem. Jego poczytalność nie budzi wątpliwości, może brać udział w postępowaniu. Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie w oparciu o następujący materiał dowodowy: zeznań świadków: M. R.
k.k. ustawodawca opisał dwa typy przestępstwa związanego z nietrzeźwością kierowcy: typ podstawowy w § 1 oraz typ kwalifikowany w § 4. Typem podstawowym jest prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem innego środka odurzającego. Typem kwalifikowanym jest natomiast zachowanie polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego przez sprawcę, który był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, art. 174, art. 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego po dokonaniu jego oceny w oparciu o kryteria wskazane w art. 7 k.p.k. w ramach zarzucanego mu czynu sąd uznał R. K. za winnego tego, że w dniu 26 maja 2016 r. w W. przy ul. (...) kierował pojazdem mechanicznym marki H. (...) o nr rej. (...), w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy czym badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wykazało wartości: I - 1,27 mg/l, II - 1,23 mg/l, III - 1,28 mg/l, IV - 1,18 mg/l, V - 1,11 mg/l, przy czym dopuścił się tego czynu będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Południe, sygn. akt III K 620/07 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że oskarżony prowadził pojazd mechaniczny znajdując się w stanie nietrzeźwości, a więc swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona przestępstwa z art.
Zgodnie z art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy w próbie krwi pobranej od badanego występuje stężenie powyżej 0,5 promila alkoholu albo stężenie w wydychanym powietrzu powyżej 0,25 mg alkoholu w 1 dm
Wymierzając oskarżonemu karę sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych jakie zaistniały w niniejszej sprawie. Jako okoliczności obciążające sąd potraktował znaczny stan nietrzeźwości oskarżonego kilkukrotnie przekraczający dopuszczalne przez prawo normy, wskazujący na jego stan upojenia alkoholowego, jego uprzednią kilkukrotną karalność, w tym za przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, okoliczność, iż nie posiadał on uprawnień prowadzenia pojazdów, a w także to, iż doprowadził on do kolizji drogowej w której obrażenia odniosły inne osoby. Wskazać należy, że społeczna szkodliwość popełnionego przez oskarżonego czynu jest znaczna, albowiem prowadząc pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, znajdując się przy tym w stanie nietrzeźwości, oskarżony naruszył w sposób rażący fundamentalną zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Naraził przy tym na poważne niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia innych uczestników ruchu. Powyższe okoliczności wskazują, iż oskarżony jest osobą wysoce zdemoralizowana, okazującą lekceważący stosunek do obowiązującego prawa. Sąd jako okoliczność łagodzącą potraktował przyznanie się oskarżonego do popełnionego czynu przed sądem. Biorąc pod uwagę wyżej wymienione okoliczności sąd wymierzył oskarżonemu R. K. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności uznając, iż jest ona adekwatna zarówno do stopnia winy, jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, a także niezbędna dla realizacji celów wychowawczych i poprawczych wobec niego, jak również jest kara sprawiedliwą w odczuciu społecznym. Jednocześnie sąd uznał, oceniając całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych niniejszej sprawy, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż wobec oskarżonego występuje pozytywna prognoza kryminologiczna odnośnie przestrzegania przez niego porządku prawnego w przyszłości, której istnieje uzasadniałoby zastosowanie wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Za takim stwierdzeniem przemawia fakt, iż R. K. był uprzednio kilkukrotnie karany, w tym także za występek z art.
k.k., nigdy nie uzyskał uprawnień do prowadzenia pojazdów, a mimo to ponownie pod wpływem alkoholu postanowił jeździć samochodem narażając zdrowie i życie innych uczestników ruchu drogowego. Okoliczności powyższe jednoznacznie świadczą o znacznym stopniu demoralizacji oskarżonego i braku szacunku dla obowiązującego prawa. Nie sposób w takiej sytuacji przyjąć, aby stosowanie wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, stanowiło wystarczającą gwarancję, iż będzie on przestrzegał w przyszłości porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że uprzednie skazania nie skłoniły oskarżonego do głębszej refleksji nad swoim postępowaniem, nie wpłynęły na niego pozytywnie i nie wzbudziły u niego poczucia respektu dla obowiązujących norm prawnych. R. K. była dana szansa poprawy, jednakże jego resocjalizacja w warunkach wolnościowych nie przyniosła oczekiwanego rezultatu. Ponowne sięgnięcie po tego rodzaju karę dla oskarżonego nie stanowiłoby wystarczającego instrumentu skłaniającego do rzeczywistej zmiany dotychczasowego postępowania, a w odbiorze społecznym potraktowane zostałoby jako nieuzasadniony przejaw pobłażliwości. Sąd uznał, iż ponowne orzekanie wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, lub innej kary o charakterze wolnoścowym mając na uwadze jego dotychczasową postawę, nie gwarantuje tego, że będzie przestrzegał porządku prawnego i zapobiegnie jego powrotowi do przestępstwa. Sąd był zobligowany również do orzeczenia obok kary także środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Niewątpliwie przy przestępstwach drogowych popełnianych przez kierowców będących pod wpływem alkoholu lub środków odurzających istotne jest aby wymiar środka karnego oddziaływał wychowawczo przede wszystkich na sprawcę, ale także na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa w zakresie przestrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Oskarżony była już karany za przestępstwo prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości, był orzekany wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres czterech lat. Orzeczony środek karny, jak wynika z akt sprawy, nie spowodował zmiany w zachowaniu oskarżonego, który po raz kolejny prowadził pojazd mechaniczny będąc w stanie nietrzeźwości, nie posiadając uprawnień do prowadzenia pojazdów i co istotne doprowadził do kolizji drogowej sprowadzając tym samym niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego, który poruszali się na drodze zgodnie z przepisami. Mając powyższe okoliczności na uwadze sąd orzekł wobec R. K. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dziesięciu lat, uznając, iż oskarżonego należy na taki okres wyeliminować z ruchu drogowego jako kierowcy albowiem stwarza on poważne zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego obligatoryjne świadczenie pieniężne, w wysokości 10.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Przy ustaleniu wysokości ww. świadczenia sąd miał na uwadze zarówno konieczność uświadomienia oskarżonemu naganności i niestosowności jego postępowania, z drugiej strony sąd wziął pod uwagę także sytuację majątkową, osobistą i możliwości zarobkowe oskarżonego. Na poczet orzeczonej kary stosownie do dyspozycji art. 63 § 1 i 5 k.k. sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w przedmiotowej sprawie w dacie zatrzymania od dnia 26 maja 2016 godz. 20:05 do dnia 27 maja 2016 r. godz. 17:55. Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z §3 ,§17 ust.2 pkt.3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. S. Z. kwotę 516,60 zł tytułem wynagrodzenia za obronę udzieloną oskarżonemu z urzędu. O kosztach sądowych, w tym o obowiązku uiszczenia opłaty sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. uznając, iż obecna sytuacja finansowa oskarżonego oraz możliwości zarobkowe pozwalają oskarżonemu przy wykazaniu dobrej woli na ich poniesienie. Z tych wszystkich względów, orzeczono jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.