U pozwanego nie działały związki zawodowe, nie byli też wybrani przedstawiciele załogi. Pracownicy w żaden sposób nie byli uprzedzeni o planowanych zwolnieniach grupowych. W grudniu 2016 roku w (...) spółka z o.o. w M. w oddziale w S. zatrudnionych było około 95 osób. Wypowiedzenia bądź do rąk własnych – około 80 osób, bądź- w przypadku nieobecnych osób za pośrednictwem poczty otrzymali wszyscy pracownicy, których umowy nie kończyły się z dniem 31.12.2016 roku. Z dniem 1 stycznia 2017 roku spółka zaprzestała działalność w oddziale w S.. Powód na konto otrzymał wynagrodzenie za listopad 2016 roku, było to ostatnie świadczenie ze stosunku pracy wypłacone powodowi przez pozwanego. Za grudzień otrzymał zasiłek chorobowy z ZUS. Ostatnie wynagrodzenie miesięczne powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wyniosło 3597,92 złotych. / dokumenty w aktach osobowych część B- umowy o pracę, pismo o przejściu zakładu pracy, wypowiedzenie, zaświadczenie o wynagrodzeniu K 38, J. M. – protokół rozprawy z dnia 15 marca 2017 roku / Sąd zważył, co następuje: Twierdzenia pozwanego, jakoby wypowiedzenia zostały, tak powodowi, jak i pozostałym pracownikom, doręczone w dniu 30.11.2016 roku nie znajdują potwierdzenia w przeprowadzonych dowodach. Z zeznań J. M. oraz koperty okazanej przez powoda, w której przysłano mu wypowiedzenie wynika, że powód otrzymał pismo po 1.12.2016 roku. W aktach osobowych powoda brak jest zarówno wypowiedzenia, jak i pocztowego potwierdzenia odbioru. Z zeznań świadka J. M. wynika jednoznacznie, że wprawdzie pisma o wypowiedzeniach otrzymał na e-mail 30.11.2016, jednak nadeszły już po godzinach pracy zakładu, ich doręczenia pracownikom tego dnia nie było możliwe, o czym informował kadry w siedzibie zakładu, zostało zatem uzgodnione, że pracownicy otrzymają je następnego dnia. Podał, że wszyscy obecni w pracy zostali zebrani w dniu 1.12.2016 o godzinie 10.00 i Ł. B., jako kierownik produkcji i B. S., jako pracownik kadr po kolei wręczali je pracownikom, a nieobecnym wysyłano tego dnia pocztą. Powód mógł je zatem otrzymać nie wcześniej niż 2 grudnia 2016 roku. Zgodnie z art. 30 § 2 1 kodeksu pracy okres wypowiedzenia umowy o pracę obejmujący tydzień lub miesiąc albo ich wielokrotność kończy się odpowiednio w sobotę lub w ostatnim dniu miesiąca. Art. 36 § 1 kp stanowi, że okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i umowy o pracę zawartej na czas określony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi: 1) 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy; 2) 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy; 3) 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata, a zgodnie z § 1 1 tego przepisu do okresu zatrudnienia, o którym mowa w § 1, wlicza się pracownikowi okres zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy, jeżeli zmiana pracodawcy nastąpiła na zasadach określonych w art. 23 1, a także w innych przypadkach, gdy z mocy odrębnych przepisów nowy pracodawca jest następcą prawnym w stosunkach pracy nawiązanych przez pracodawcę poprzednio zatrudniającego tego pracownika. Ponadto zgodnie z art.
kp jeżeli wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub umowy o pracę zawartej na czas określony następuje z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo z innych przyczyn niedotyczących pracowników, pracodawca może, w celu wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę, skrócić okres trzymiesięcznego wypowiedzenia, najwyżej jednak do 1 miesiąca. W takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za pozostałą część okresu wypowiedzenia. Z powiązania tych przepisów z danymi dotyczącymi okresu i przebiegu zatrudnienia powoda u pozwanego, jak i poprzednika prawnego – PPUH (...) spółka z o.o. w M. wynika, że powód miał prawo do trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Jak się wydaje- pozwany tego nie kwestionował, bowiem w wypowiedzeniu wskazał, że wypowiada umowę z zachowaniem skróconego, 1-miesięcznego okresu wypowiedzenia i wskazał jako podstawę prawną wypowiedzenia m.in. art.
Ponadto w przypadku powoda skrócone do 1 miesiąca wypowiedzenie wobec jego doręczenia po 1.12.2016 roku mogło zakończyć swój bieg dopiero 31 stycznia 2017 roku. Z niepodważonego przez pozwanego oświadczenia powoda wynika, że ostatnie świadczenie, jakie otrzymał ze stosunku pracy to wynagrodzenie chorobowe za listopad 2016 roku, zatem powodowi na podstawie art. 49 kp i art.
I wyroku Sąd zasądził je biorąc za podstawę wyliczenie 1 – miesięcznego wynagrodzenia powoda przedstawione przez pozwanego. Powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania z art. 45§1 kp, przy czym okoliczności, na jakie się powołał dotyczą tych z cytowanych wcześniej przepisów. Powód po dniu 1.01.2017 roku nie podjął pracy, zatem z uwagi treść przepisów 49 kp i
kp stanowiących o zaliczeniu takich okresów do stażu pracę Sąd po rozpoznaniu sprawy uznał, że one winny stanowić podstawę zasądzenia zgłoszonych roszczeń. W części przekraczającej wyliczenie trzykrotność jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda powództwo zostało oddalone. Z uwagi na sytuację pozwanego znaną Sądowi z urzędu, m.in. wniosek o ogłoszenie upadłości, nie obciążano pozwanego kosztami sądowymi na podstawie art. 103 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Wyrokowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 477 2§1 kp. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98§1 kp, o kosztach zastępstwa w odniesieniu na podstawie §9ust.1pkt.2 w zw. z §2pkt.5 ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.