k.p.c., także zażalenie wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika, podlega odrzuceniu wyłącznie w sytuacji nie wykonania zarządzenia wzywającego do uiszczenia opłaty. Z tych względu brak jest podstaw do odrzucenia zażalenia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z art.
pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, które nie zostało należycie opłacone, przewodniczący zwraca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt II UZ 48/09, stwierdził, że nie ma podstaw do stwierdzenia, iż po uchyleniu, z dniem 1 lipca 2009 r., art. 1302 § 3 k.p.c., uległy jakimkolwiek zmianom rygory dotyczące braków fiskalnych pism procesowych będących środkami zaskarżenia (odwoławczymi) wnoszonymi przez profesjonalnych pełnomocników. Wyeliminowanie wskazanego przepisu z porządku prawnego nie oznacza, iż w procedurze cywilnej odstąpiono od zasady samoobliczania i samoopłacania opłat sądowych od pism procesowych będących środkami zaskarżenia (odwoławczymi) wnoszonymi przez profesjonalnych pełnomocników. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji wnioskodawca był reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, który wnosząc zażalenie nie dopełnił obowiązku uiszczenia opłaty podstawowej w kwocie 30 zł. Zatem stosownie do treści art. 126 k.p.c. brak było podstaw by nadać sprawie dalszy bieg. Nie ma zatem racji skarżący, twierdząc że w procedurze cywilnej po zmianach dokonanych ustawą z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571), czyli od 1 lipca 2009 r., nie obowiązują już surowsze rygory dotyczące braków fiskalnych pism procesowych będących środkami zaskarżenia (odwoławczymi) wnoszonych przez podmioty profesjonalne. Normę prawną wyrażoną w uchylonym art.
k.p.c., według której wnoszone przez adwokata, radcę prawnego, czy rzecznika patentowego nieopłacone pismo procesowe będące środkiem zaskarżenia (odwoławczym), podlega odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie tej opłaty (w wysokości stałej lub stosunkowej) można bowiem odkodować z innych, nadal obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania cywilnego; odnośnie do skargi kasacyjnej z przepisów art. 398 21 w związku z art. 391 § 1 i w związku z art.
oraz art. 398 6 § 2 k.p.c. Uchylenie przepisu art.
nie ma zatem takiego znaczenia prawnego, jakie przypisuje mu skarżący, bowiem jego wyeliminowanie z porządku prawnego nie oznacza, iż w procedurze cywilnej odstąpiono od zasady samooobliczania i samoopłacania opłat sądowych od pism procesowych będących środkami zaskarżenia (odwoławczymi) wnoszonymi przez profesjonalnych pełnomocników. W tym stanie rzeczy uznać należy, że pełnomocnik wnioskodawcy w niniejszej sprawie obowiązany był uiścić od zażalenia opłatę w stałej wysokości, bez wezwania Sądu. Uchybienie temu obowiązkowi było równoznaczne z nieopłaceniem zażalenia, które po myśli art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c., prowadziło do jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 §2 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.