jeżeli odwołanie wniesiono w związku z niewydaniem decyzji przez organ rentowy, Sąd w razie uwzględnienia odwołania zobowiązuje organ rentowy do wydania decyzji w określonym terminie, zawiadamiając o tym organ nadrzędny, lub orzeka co do istoty sprawy. Jednocześnie sąd stwierdza, czy niewydanie decyzji przez organ rentowy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi na milczenie organu rentowego jest niewydanie decyzji w przepisanym terminie. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. 2016, poz. 1037) żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów kierują do wojskowych komisji lekarskich z urzędu albo na ich wniosek wojskowe organy emerytalne. W niniejszej sprawie, pomimo złożenia wniosku w dniu 29 września 2014 roku i skierowania wnioskodawcy na ponowne badanie lekarskie przez Rejonową (...), wojskowy organ rentowy nie wydał w niniejszej sprawie decyzji w przedmiocie wojskowej renty inwalidzkiej, o której mowa w art. 31 ust. 1-3a ustawy. Stosownie do treści tego przepisu, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Decyzję doręcza się zainteresowanemu na piśmie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem. Postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego wszczyna się na wniosek zainteresowanego. Powinno być zakończone nie później niż w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku. Za nieuprawnioną należało uznać argumentację prezentowaną w toku postępowania, że Dyrektor (...)w L. nie miał podstaw do wydania decyzji w przedmiocie wojskowej renty inwalidzkiej, gdyż wniosek G. K. dotyczył jedynie skierowania na ponowne badanie lekarskie, a dokonane ustalenia przez Rejonową (...) Lekarską oraz Centralną (...) Lekarskiej w W. w 2014 roku nie uległy zmianie. Pomimo wniosku uprawnionego, wojskowy organ rentowy nie później niż w terminie 60 dni od dnia jego zgłoszenia nie odniósł się merytorycznie do żądania G. K.. Ze względu na niewydanie decyzji przez organ rentowy we właściwym terminie, dopuszczalne było wniesienie odwołania przed Sądem Okręgowym w trybie art.
Wskazać przy tym należy, iż kodeks nie ustanawia żadnego ograniczenia czasowego dla odwołania w związku z niewydaniem decyzji, w związku z czym można ją wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu (Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, 2012, wyd. 4 pod redakcja T. Erecińskiego, Lexis Nexis, tom 2, teza 11.) Przeprowadzone w niniejszym postępowaniu postępowania dowodowego wykazało, że odwołanie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 19 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, renta inwalidzka przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który stał się inwalidą wskutek stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu: 1) w czasie pełnienia służby albo 2) w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem urazów doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie; 3) w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli inwalidztwo jest następstwem wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Stanie się inwalidą oznacza utratę całkowitej zdolności do zawodowej służby wojskowej, co nie oznacza jednak, że osoba taka musi być niezdolną całkowicie lub częściowo do pracy. Art. 20 wprowadza bowiem definicję inwalidztwa, ustalając w ust. 1 trzy grupy inwalidztwa żołnierzy całkowicie niezdolnych do służby: 1) I grupę - obejmującą całkowicie niezdolnych do pracy; 2) II grupę - obejmującą częściowo niezdolnych do pracy; 3) III grupę - obejmującą zdolnych do pracy. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy, w zależności od przyczyny powstania inwalidztwa pozostaje ono w związku lub nie pozostaje w związku ze służbą. Ponieważ przepisy ustawy z 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin nie zawierają własnej definicji pojęcia całkowitej i częściowej niezdolności do pracy, uprawnione jest przyjęcie poprzez odesłanie z art. 11 tej ustawy definicji tych pojęć, jakie nadaje im art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. 2016, poz. 887 ze zm.). Zgodnie z przepisami tego artykułu osobą niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Sporządzone w toku postępowanie opinie biegłych sądowych psychiatry i psychologa wskazywały na istnienie takiego stopnia naruszenia sprawności organizmu G. K., które sprowadzały całkowitą niezdolność do zawodowej służby wojskowej (opinia k. 38-41 a.s.) oraz pozwoliły na zaliczenie opiniowanego do III-ciej grupy inwalidztwa żołnierzy całkowicie niezdolnych do pracy, zgodnie z artykułem 20 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art.
Sąd Okręgowy w Lublinie orzekł merytorycznie w sprawie, ustalając G. K.\ prawo do wojskowej renty inwalidzkiej w okresie od dnia 29 września 2014 roku, to jest od daty złożenia wniosku do dnia (...) roku (daty zgonu). Orzeczenie o zwrocie kosztów procesu uzasadnia przepis art. 98 § 1 i 3 k.p.c., a ich wysokość w kwocie 120 złotych ustalono na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U z 2013, poz. 461, ze zm), w wersji obowiązującej w dacie złożenia odwołania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.