← Polska

V Ua 10/17

Sygn. VUa 10/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 czerwca 2017 roku Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V w składzie: Przewodniczący:

§ 2

, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu,

§ 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy skonstatował, że wymogiem skuteczności doręczenia jest pozostawienie zawiadomienia przez listonosza. Istotne w tym zakresie są wedle Sądu Rejonowego wyjaśnienia wnioskodawcy, iż nie posiadał on skrzynki na listy. Brak jest więc w ocenie Sądu I instancji możliwości przyjęcia, tak jak to podnosi wnioskodawca, iż nie było awiza, bowiem mogło być ono pozostawione na ogrodzeniu wnioskodawcy, jak i w drzwiach domu, a brak skrzynki skutkował możliwością jego utraty lub zniszczenia. Sąd I instancji podniósł, że na wnioskodawcy spoczywał od dnia 1 stycznia 2013 roku bezwzględny obowiązek zamontowania skrzynki pocztowej w myśl art. 40 ustawy z dnia 23 listopada 2013 roku - Prawo pocztowe. Wnioskodawca tego obowiązku nie wypełnił, spoczywają więc na nim zdaniem Sądu Rejonowego konsekwencje własnego zaniedbania. W przypadku zainstalowania skrzynki na listy brak byłoby wedle Sądu Rejonowego możliwości przypadkowej utraty korespondencji, a tym samym wnioskodawca zostałby powiadomiony o wezwaniu na badanie. Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, iż wezwanie zostało doręczone wnioskodawcy w sposób prawidłowy, a jedynie w skutek jego działań lub zaniechań nie stawił się on na badaniu u lekarza orzecznika. Skutkowało to uznaniem przez Sąd Rejonowy, iż zaistniały okoliczności przewidziane w art. 59 ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a wnioskodawca D. H.

(1)utracił prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 24 sierpnia 2016 roku do dnia 29 sierpnia 2016 roku. Skutkiem utraty przez skarżącego prawa do zasiłku chorobowego za powyższy okres jest w ocenie Sądu I instancji konieczność uznania, iż kolejne niezdolności do pracy od dnia 30 sierpnia 2016 roku i od dnia 28 września 2016 roku powstały po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia, a więc brak jest możliwości zastosowania normy wyjątkowej jaką jest art. 7 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Dlatego Sąd Rejonowy uznał, że D. H.
(1)nie nabył prawa do zasiłku chorobowego za od dnia 30 sierpnia 2016 roku do dnia 27 września 2016 roku i od dnia 28 września 2016 roku do dnia 24 października 2016 roku. Z powyższych względów Sąd I instancji uznał zaskarżone decyzje za prawidłowe, a tym samym odwołanie wnioskodawcy za podlegające oddaleniu. Apelację od powyższego wyroku złożył wnioskodawca. Apelujący zarzucił błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego co do okoliczności prawidłowego zawiadomienia o terminie badania w dniu 23 sierpnia 2016 roku. W oparciu o tak skonstruowany zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, uwzględnienie odwołania i w konsekwencji przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 24 sierpnia 2016 roku do dnia 29 sierpnia 2016 roku. Ponadto apelujący wniósł o przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 30 sierpnia 2016 roku do dnia 24 października 2016 roku. Alternatywnie apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu. Wbrew zawartemu w niej zarzutowi Sad Rejonowy dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, nie dopuszczając się naruszenia przepisów postępowania określonych w art. 233 k.p.c. Ustalenia te Sąd Okręgowy podziela i czyni własnymi. Ustalenia te Sąd Okręgowy uzupełnił jednak w oparciu o dokument znajdujący się w aktach zasiłkowych na k. 4 w postaci zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania, z którego wynika, że pierwszej awizacji przesyłki adresowanej do ubezpieczonego na wskazany przez niego adres, dokonano w dniu 8 sierpnia 2016 r. Z powodu niemożności jej doręczenia, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym w B. . Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w w/w Urzędzie wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono na drzwiach mieszkania. Powtórne awizowanie przesyłki miało miejsce w dniu 16 sierpnia 2016 roku. W świetle tych ustaleń Sąd Okręgowy uznał, że przyjęcie jako skutecznego powiadomienia ubezpieczonego o terminie badania dokonane przez Sąd Rejonowy było prawidłowe. Zgodnie z § 4 art. 44 k.p.a. ( którego pełną treść przytoczył SR w uzasadnieniu wyroku ) doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu,

§ 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania przesyłki wynika, że pierwsze awizo doręczyciel pozostawił w dniu 08.08.2016 r. a tym samym, zgodnie z dyspozycją powołanego wyżej przepisu doręczenie powinno zostać uznane za doręczone z dniem 22 sierpnia 2016 r. Wskazać należy, iż zasady doręczenia zastępczego wynikające z w/w przepisów kodeksu postepowania administracyjnego stwarzają jedynie domniemanie doręczenia, które może zostać obalone. Adresat może bowiem dowodzić, że pisma nie otrzymał i o nim nie wiedział W niniejszej sprawie ubezpieczony D. H. , jak słusznie przyjął Sąd Rejonowy, nie zdołał obalić tego domniemania. Zaprzeczając faktowi co do pozostawienia awiza przez doręczyciela, wnioskodawca nie wskazał jednak żadnych okoliczności ani dowodów dla potwierdzenia swoich twierdzeń w tym zakresie. W trakcie postępowania przed Sądem Rejonowym jak też w apelacji ubezpieczony stwierdził, iż w okresie zwolnienia lekarskiego w miesiącu sierpniu 2016 r. przebywał w domu, podobnie jak jego żona opiekująca się dwójką dzieci. Podał, iż ten sam listonosz od wielu lat doręcza mu przesyłki pocztowe i gdyby nawet nie zastał jego ani żony w domu to z pewnością przyszedł by ponownie, bądź zostawił je u sąsiada lub siostry. W świetle powyższego, stanowisko prezentowane przez ubezpieczonego co do braku wiedzy o pozostawianym awizo, pozostaje całkowicie gołosłowne, nie wskazujące jakichkolwiek obiektywnych przeszkód co do faktycznej niemożliwości odebrania wezwania na kontrolne badanie w ZUS. Ponadto należy w pełni podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, iż wnioskodawca dla zapobieżenia ewentualnym skutkom związanym z uznaniem przesyłki za doręczoną ( w sytuacji np. przypadkowego zaginięcia lub zniszczenia awiza) powinien zadbać o to aby posiadać w miejscu zamieszkania skrzynkę odbiorczą niezależnie od tego , iż wynikający w tym zakresie obowiązek obciąża właściciela nieruchomości, tym bardziej, że pod wskazanym adresem koncentruje on swoje życie - mieszka na stałe, posiada rodzinę . Stosownie do treści art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 77 poz. 512 ze zm.) prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich podlega kontroli. Kontrolę wykonują lekarze orzecznicy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ustęp 5 powołanego przepisu wskazuje, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych wysyła do ubezpieczonego, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, wezwanie, w którym określa termin badania przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo przez lekarza konsultanta lub dostarczenia posiadanych wyników badań pomocniczych. Wezwanie zawiera informację o skutkach, o których mowa w ust. 6 i 10. Z kolei ustęp 6 tego przepisu przewiduje, że w razie uniemożliwienia badania lub niedostarczenia posiadanych wyników badań w terminie,

ust. 5, zaświadczenie lekarskie traci ważność od dnia następującego po tym terminie. Z akt ZUS wynika, iż organ ten podjął decyzję o przeprowadzeniu kontroli orzeczenia o czasowej niezdolności wnioskodawcy do pracy wynikającej z zaświadczenia lekarskiego wystawionego na okres do 29.08 2016 r., przy czym termin badania wyznaczono na dzień 23.08.2016 r. Uznając, iż skuteczne doręczenie ubezpieczonemu zawiadomienia o terminie badania w powyższym trybie nastąpiło w dniu 22 .08.2016 r., należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż decyzja organu rentowego o pozbawieniu D. H. prawa do zasiłku chorobowego na okres od 24.08.2016 r. do 29.08.2016 r. na podstawie art. 59 ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa była prawidłowa a tym samym , iż organ ten nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 44 § 2 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę nie budzi również wadliwości zasadność wydania pozostałych zaskarżonych decyzji odmawiających ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 30.08.2016 r. do 27.09.2016 r oraz od 27.09.2016 r. do 24.10.2016 r., bowiem niezdolność do pracy w tych okresach powstała po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia. Stosownie zaś do treści art. art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 25.06.1999 r. świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa prawo do zasiłku po ustaniu tytułu ubezpieczenia przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego ( w przypadku ubezpieczonego – ustania stosunku pracy). Z powyższych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c oddalił apelację jako nieuzasadnioną.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.