Sygn. akt III AUa 404/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: SSA Bożena Grubba Sędziowie: SSA Iwona Krzeczowska - Lasoń SSA Barbara Mazur (spr.) Protokolant: sekr.sądowy Wioletta Blach po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r. w Gdańsku sprawy A. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o prawo do emerytury na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt VI U 4391/12 oddala apelację. Sygn. akt III AUa 404/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 12 września 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., powołując się na przepisy: ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.), odmówił ustalenia A. B. prawa do emerytury w oparciu wskazując, że ubezpieczony nie udowodnił na dzień 01 stycznia 1999 r. wymaganego co najmniej 15-letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, a jedynie 10 lat, 5 miesięcy i 29 dni. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. B. domagając się przyznania mu prawa do emerytury. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, iż dysponuje wymaganym 15 letnim stażem pracy w szczególnych warunkach, ponieważ w okresie od dnia 02 maja 1984 r. do dnia 25 stycznia 1993 r. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w B., gdzie wykonywał pracę ślusarza-spawacza. Odwołujący wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań zawnioskowanych świadków na okoliczność wykonywania we wskazanym okresie zatrudnienia pracy w szczególnych warunkach. W odpowiedzi na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 10 października 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., powołując się na przepisy ustawy emerytalnej oraz rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego, odmówił ustalenia A. B. prawa do emerytury z uwagi na nie wykazanie na dzień 01 stycznia 1999 r. wymaganego co najmniej 15-letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, a jedynie 10 lat, 5 miesięcy i 29 dni. Organ rentowy nie zaliczył do okresu zatrudnienia wnioskodawcy w szczególnych warunkach okresu od dnia 02 maja 1984 r. do dnia 25 stycznia 1993 r., ponieważ ubezpieczony nie przedłożył za ten okres świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. B. domagając się jej zmiany i przyznania mu emerytury oraz podtrzymując swoje wnioski dowodowe zgłoszone w odwołaniu od decyzji z dnia 12 września 2012 r. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r. w sprawie VI U 4391/12 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych:
- zmienił zaskarżone decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B.: z dnia 12 września 2012 r. i z dnia 10 października 2012 r. oraz ustalił A. B. prawo do emerytury począwszy od dnia 01 października 2012 r.,
- ustalił, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu I instancji: A. B., urodzony w dniu (...), złożył w dniu 07 września 2012 r. wniosek o przyznanie prawa do emerytury. Bezspornym jest, iż udokumentował on staż ubezpieczeniowy w wymiarze 31 lat, 2 miesięcy i 9 dni. Aktualnie nie pozostaje w zatrudnieniu, nie jest członkiem OFE. Organ rentowy nie uwzględnił do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia ubezpieczonego w Przedsiębiorstwie (...) w B. od dnia 02 maja 1984 r. do dnia 25 stycznia 1993 r. Z akt osobowych wnioskodawcy wynika, że pracował on w Przedsiębiorstwie (...) przez cały okres zatrudnienia na stanowisku montera – spawacza. Z książeczki spawacza, której kserokopia została włączona do akt wynika, że uprawnienia spawacza ubezpieczony uzyskał w dniu 17 lipca 1980 r. i od tego dnia do dnia 30 stycznia 1993 r. wykonywał prace spawalnicze konstrukcji stalowych i instalacji technologicznych C.O. Przesłuchany w charakterze świadka W. D. zeznał, że pracował w Przedsiębiorstwie (...) w B. w okresie od dnia 03 października 1983 r. do dnia 01 czerwca 1992 r. Był zatrudniony na stanowisku monter–spawacz, ale faktycznie pracował tylko jako spawacz, co potwierdza wystawione mu zaświadczenie o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach. Organ rentowy kwestionował to świadectwo, jednak na podstawie wyroku sądu otrzymał wcześniejszą emeryturę (nr (...)). Świadek zeznał, że był dotychczas trzykrotnie przesłuchiwany w sprawach kolegów, którzy nie otrzymali świadectwa i którzy też pracowali jako spawacze, a byli zatrudnienie na stanowiskach ślusarz-spawacz. Świadek zeznał, że był w tej samej brygadzie co A. B.. Powód był brygadzistą. Brygada zajmowała się tylko spawaniem rurociągów w wykopach i na estakadach oraz w kotłowni węzłów cieplnych. Prace spawalnicze wykonywano też w Zakładach (...). Spawanie odbywało się w różnych warunkach, w oparach amoniaku, na wysokościach, w głębokich na 3 metry wykopach, czasami w ciężkich warunkach atmosferycznych. Ubezpieczony miał uprawnienia dozorowe, dlatego czasem zajmował się spawaniem rurociągu pod torami - do czego wymagano najwyższych uprawnień. Wszyscy spawacze otrzymywali dodatek za szczególne warunki pracy i posiłki regeneracyjne. Wnioskodawca nie miał dłuższych przerw w pracy. Świadek E. M. zeznał, że pracował w Przedsiębiorstwie (...) w B. w okresie od dnia 02 maja 1984 r. do dnia 30 września 1991 r. jako monter-spawacz. Świadek był monterem, zajmował się głównie przygotowywaniem elementów do spawania, które to następnie spawał spawacz oraz szlifowaniem spawów. W brygadzie monterskiej było kilku monterów i kilku spawaczy. Ubezpieczony był dobrym spawaczem z uprawnieniami. Każdy element wymagał trzykrotnego spawania, po każdym spawaniu spaw był szlifowany. W czasie szlifowania wnioskodawca wykonywał następny spaw i następnie powracał do poprzedniego (aż trzykrotnie) w zależności od średnicy i grubości rury. Pierwsza duża praca to była rura tzw. tysiączka, to jest rura o średnicy metra, do której wchodził monter, żeby ją wyprofilować od środka, a spawał ubezpieczony. Były to prace na terenie Zakładów (...) w J. na odpadach poprodukcyjnych, gdzie wydzielały się szkodliwe opary. Praca odbywała się w hali tych zakładów, gdzie stawiane były kolumny wymagające spawania. Praca wykonywana była przy użyciu masek przeciwgazowych. Poza tym wykonywano węzły ciepłownicze w P., kotłownię w B. i rozbudowę ciepłowni w B.. Pracownicy otrzymywali mleko, posiłki regeneracyjne i dodatki pieniężne za szkodliwe warunki pracy. Świadek J. M. zeznał, że pracował w Przedsiębiorstwie (...) w B. w okresie od dnia 03 października 1983 r. do dnia 21 sierpnia 1990 r. na stanowisku ślusarz-spawacz i spawacz-monter. Na dowód okazał świadectwo z dnia 21 sierpnia 1990 r. Pracował razem z wnioskodawcą. Początkowo był w innej brygadzie, a po roku do końca zatrudnienia w brygadzie A. B.. Świadek zajmował się przygotowaniem do spawania segmentów, rur, zbiorników, konstrukcji. W brygadzie było dwóch, trzech spawaczy, należał do nich również ubezpieczony, który głównie zajmował się spawaniem. Sporadycznie mógł pracować przy cięciu metalu, ale jego głównym zajęciem było spawanie. W brygadzie były trzy, cztery spawarki i komplety gazów technicznych do cięcia i spawania gazowego. Praca wykonywana była głównie w J. Zakładach (...), a oprócz tego były delegacje m.in. na budowę kotłowni w T. i W.. W J. Zakładach robiło się kilometry rurociągów i konstrukcje do przeprowadzenia tych rurociągów przez ulicę i nad torami kolejowymi. Spawano też zbiorniki na wydziale sody, gdzie wydzielał się amoniak i gdzie trzeba było mieć przy sobie maskę przeciwgazową. Wymieniano też podesty i konstrukcje, na których były podesty na pieców szybowych, gdzie wydzielał się dwutlenek węgla i tlenek węgla. Stale wyczuwalna była woń tych gazów. Były dodatki za szkodliwą pracę i posiłki regeneracyjne. Sąd Okręgowy zważył, że przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 07 lutego 1983 r., które nadal zachowały swoją moc na warunkach określonych w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.), mają zastosowanie do wszystkich pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku, a okresy te stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Obowiązujące normy prawne w sposób jednoznaczny rozstrzygają, jakie środki dowodowe mogą stanowić podstawę do ustalenia konkretnych okoliczności w postępowaniu przed organem rentowym. W związku z tym organ rentowy, rozpoznając wniosek w sprawie prawa do emerytury z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach, może uwzględnić wyłącznie te okresy pracy w szczególnych warunkach, które zostały udowodnione za pomocą dokumentów. Dokumenty te są dla organu rentowego wiążące nie tylko w pozytywnym, ale i w negatywnym tego słowa znaczeniu. Oznacza to, że z jednej strony przedłożone zaświadczenie jest dowodem na fakt wykonywania przez zainteresowanego pracy w szczególnych warunkach, a z drugiej strony brak takiego zaświadczenia uniemożliwia ustalenie tej okoliczności za pomocą innych środków dowodowych. W przypadku, gdy zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczeń potwierdzających okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach z przyczyn od siebie niezależnych, art. 472 i 473 k.p.c. umożliwiają ustalenie tych okoliczności w drodze postępowania odwoławczego przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z ww. artykułami w postępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych każdy fakt mający wpływ na prawo do świadczenia lub jego wysokość może być dowodzony wszelkimi środkami, które sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe. Sąd nie jest związany środkami dowodowymi określonymi dla dowodzenia przed organem rentowym. Zaliczenie nie udokumentowanych, spornych okresów pracy w szczególnych warunkach do stażu pracy uprawniającego do wcześniejszej emerytury wymaga dowodów nie budzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych. Na podstawie powyższego nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu o świadczenie emerytalno-rentowe dopuszczalne jest – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 maja 1985 r. w sprawie III UZP 5/85 – przeprowadzenie przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych dowodu z zeznań świadków na okoliczność zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jeżeli zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczenia zakładu pracy z powodu jego likwidacji lub zniszczenia dokumentów dotyczących zatrudnienia. Okres pracy w warunkach szczególnych można również ustalić w postępowaniu sądowym na podstawie zeznań świadków i akt osobowych. Sąd I instancji uznał zeznania świadków za wiarygodne. Wskazał, że świadkowie dokładnie opisali charakter pracy wykonywanej przez wnioskodawcę, ponadto w tym samym czasie byli zatrudnieni w tym samym przedsiębiorstwie co ubezpieczony. Zdaniem tego Sądu zarówno świadectwo pracy, książeczka spawacza, jak i dokumenty zawarte w aktach osobowych (np. pismo przełożonych ubezpieczonego do Dyrekcji o podwyższenie stawki jego wynagrodzenia ze stwierdzeniem, że ubezpieczony pracuje na stanowisku spawacza, a brygadzie którą kieruje można powierzyć najtrudniejsze odcinki robót), potwierdzają przedstawione powyżej zeznania i dają podstawę do zaliczenia spornego okresu do okresu pracy w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. Wykonywana przez powoda praca wymieniona jest w wykazie A, dziale XIV, poz. 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.). W ocenie Sądu Okręgowego zaliczenie wymienionego wyżej okresu spowodowało, że odwołujący spełnia warunki konieczne do przyznania emerytury określone w art. 32 ustawy emerytalnej i w § 4 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.), a zatem ubezpieczony spełnia wszystkie warunki do przyznania mu emerytury. Kierując się powyższym, Sąd ten na podstawie art. 477
(14)§ 2 k.p.c., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Sąd I instancji, zgodnie z przepisem art. 118 ust. 1 lit. a ustawy emerytalnej, z urzędu orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Sąd ten wskazał, że ubezpieczony za sporny okres nie przedstawił organowi rentowemu prawidłowego świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach. Mając zatem na uwadze sformalizowany przebieg postępowania przed organem rentowym oraz ograniczenia dowodowe dla przyznania żądanego świadczenia koniecznym było przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność wykonywania przez ubezpieczonego pracy w warunkach szczególnych. Apelację od powyższego wyroku wywiódł Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. zaskarżając ten wyrok „w całości” i zarzucając mu naruszenie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jedn. tekst w Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) w zw. z § 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), poprzez ustalenie ubezpieczonemu prawa do emerytury, pomimo iż pozostawał w zatrudnieniu u dotychczasowego pracodawcy. W uzasadnieniu apelacji organ rentowy dokonał streszczenia postępowań: administracyjnego i sądowego-pierwszoinstancyjnego w niniejszej sprawie oraz wskazał, że z informacji uzyskanej z Wydziału (...) i Składek wynika, iż ubezpieczony był zatrudniony na podstawie umowy o pracę do dnia 30 września 2012 r. i ponownie został zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony od dnia 01 października 2012 r. oraz nadal pozostaje w stosunku pracy. Zdaniem apelującego ustalenie wnioskodawcy prawa do emerytury w okresie, gdy pozostawał on w zatrudnieniu stanowi naruszenie przepisów art. 184 ustawy emerytalnej. W konkluzji apelacji organ ten wnosił o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie, 2) uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, 3) zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Pismem procesowym z dnia 07 marca 2013 r., w odpowiedzi na apelację organu rentowego, A. B. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów postępowania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja organu rentowego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera zarzutów skutkujących uchyleniem lub zmianą wyroku Sądu I instancji. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu, chociaż nie wszystkie ustalenia poczynione przez ten Sąd są prawidłowe, o czym mowa w dalszej części uzasadnienia. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii spełniania przez A. B., wynikających z treści art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm., nazywanej dalej ustawą emerytalną), przesłanek ustalenia mu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Stosownie do treści art. 184 ust. 1 ustawy emerytalnej ubezpieczonym (mężczyznom) urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje prawo do emerytury po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 ustawy emerytalnej (60 lat - § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm., nazywanego dalej rozporządzeniem w sprawie wieku emerytalnego), jeżeli w dniu wejścia tej ustawy w życie, tj. w dniu 01 stycznia 1999 r. osiągnęli: okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy emerytalnej (co najmniej 25 letni). Takim ubezpieczonym przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 ustawy emerytalnej pod warunkiem nie przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego oraz rozwiązania stosunku pracy – w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem (art. 184 ust. 2 ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r.). Z treści apelacji wynika, że w przedmiotowej sprawie organ rentowy kwestionuje jedynie spełnianie przez wnioskodawcę przesłanki w postaci rozwiązania stosunku pracy – w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem (art. 184 ust. 2 ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r.). Apelujący nie kwestionuje natomiast pozostałych przesłanek z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej, w tym przesłanki osiągnięcia przez ubezpieczonego w dniu wejścia w życie ustawy emerytalnej, tj. w dniu 01 stycznia 1999 r. okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach wymaganego w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, tj. co najmniej 15 lat. Nie jest sporna i nie budzi wątpliwości okoliczność, że zarówno na dzień wydania zaskarżonych decyzji, jak i na dzień wyrokowania przez Sąd Okręgowy, A. B. pozostawał w stosunku pracy ze Spółdzielnią Mieszkaniową (...) w B., a zatem nieprawidłowe jest ustalenie przez ten Sąd, że ubezpieczony cyt. „aktualnie nie pozostaje w zatrudnieniu”. W ocenie Sądu II instancji powyższy błąd w ustaleniach faktycznych sprawy nie wpływa jednak na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia z przyczyn, o których mowa w dalszej części rozważań. Co do zasady w postępowaniu sądowym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych badaniu podlega legalność decyzji według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili jej wydania (por wyroki S.N.: z dnia 10 marca 1998 r. w sprawie II UKN 555/97, publik. LEX nr 35244, z dnia 20 maja 2004 r. w sprawie II UK 395/03, publik. LEX nr 141848, z dnia 25 stycznia 2005 r. w sprawie I UK 152/04, publik. LEX nr 154236 i z dnia 02 lutego 2007 r. w sprawie III UK 25/07, publik. LEX nr 454749), aczkolwiek nie ma przeszkód, aby sąd ubezpieczeń społecznych przyznał prawo do emerytury na podstawie art. 184 ustawy emerytalnej w razie spełnienia warunku rozwiązania stosunku pracy – przy stwierdzeniu spełnienia pozostałych przesłanek nabycia prawa do świadczenia – po złożeniu wniosku, a przed wydaniem decyzji przez organ rentowy lub nawet w trakcie postępowania sądowego (por. wyroki S.N.: z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie II UK 235/11, publik. LEX nr 1297799 i z dnia 08 stycznia 2013 r. w sprawie I UK 362/12, publik. LEX nr 1308049). Skoro zgodnie z art. 100 ustawy emerytalnej prawo do świadczenia (in abstracto) powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do jego nabycia, to w przypadku emerytury, o jakiej mowa w art. 184 ustawy emerytalnej – mając na uwadze, że wskazane w tym przepisie kryterium okresów składkowych i nieskładkowych oraz stażu pracy w szczególnych warunkach powinno być spełnione do chwili wejścia ustawy emerytalnej w życie, tj. do dnia 01 stycznia 1999 r. – dniem tym jest dzień ziszczenia się pozostałych warunków określonych w tym przepisie, czyli osiągnięcie przez wnioskodawcę wieku emerytalnego, jeśli nie pozostawał w stosunku pracy i nie był członkiem otwartych funduszy emerytalnych. W przeciwnym razie prawo do emerytury z tego przepisu powstaje dopiero po rozwiązaniu wszystkich stosunków pracy, w jakich ubezpieczony pozostawał w dniu osiągnięcia wieku emerytalnego lub w dniu zgłoszenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym. Tak nabyte prawo podlega ochronie i nie zostaje utracone w razie późniejszego nawiązania nowego stosunku pracy z tym samym lub innym pracodawcą (por. wyrok S.N. z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie II UK 381/12, publik. LEX nr 1331296). Sąd Apelacyjny w pełni podziela zapatrywanie, że przepis art. 184 ust. 2 ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r. stawia wymóg rozwiązania stosunku pracy, a nie wymóg niepozostawania w zatrudnieniu, a zatem jednorazowe rozwiązanie stosunku pracy jest wystarczające do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym (por. wyrok S.N. z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie II UK 381/12, publik. LEX nr 1331296 oraz wyroki: S.A. w Rzeszowie z dnia 13 września 2012 roku w sprawie III AUa 666/12, publik. LEX nr 1217760, S.A. w Lublinie z dnia 09 stycznia 2013 r. w sprawie III AUa 1049/12, publik. LEX nr 1259719 oraz S.A. w Łodzi: z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie III AUa 846/12, publik. LEX nr 1293111 i z dnia 20 lutego 2013 r. w sprawie III AUa 1102/12, publik. LEX nr 1293636). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że pozostawanie w ciągłym zatrudnieniu po pozornym rozwiązaniu stosunku pracy u dotychczasowego pracodawcy wyklucza nabycie prawa emerytury na podstawie art. 184 ustawy emerytalnej (por. wyrok S.N. z dnia 22 lutego 2012 r. w sprawie II UK 274/11, publik. LEX nr 1215285). W przedmiotowej sprawie apelujący w ogóle nie podniósł jednak zarzutu pozorności oświadczeń woli stron stosunku pracy o jego rozwiązaniu, wobec czego brak jest podstaw do kwestionowania oświadczeń woli stron tego stosunku. W konsekwencji zasadne jest przyjęcie, że wobec rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą w dniu 30 września 2012 r. (świadectwo pracy akta em. ZUS), ponowne nawiązanie stosunku pracy z tym pracodawcą w dniu 01 października 2012 r. i pozostawanie A. B. w stosunku pracy na dzień wydania zaskarżonych decyzji oraz na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, tj. na dzień 23 stycznia 2013 r., nie wpływa na możliwość nabycia przez wnioskodawcę prawa do emerytury z art. 184 ustawy emerytalnej, w sytuacji spełnienia przez niego wszystkich pozostałych warunków do jej nabycia. Za niezasadny uznać zatem należy wynikający z treści apelacji zarzut naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 184 ust. 2 ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r. poprzez jego niezastosowanie. Podobnie za niezasadne Sąd II instancji uznał, podniesione przez organ rentowy w apelacji, zarzuty naruszenia prawa materialnego, a w szczególności § 2 i § 4 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego, wobec nie kwestionowania przez ten organ spełniania przez ubezpieczonego wszystkich, poza przesłanką rozwiązania stosunku pracy, przesłanek ustalenia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z art. 184 ustawy emerytalnej. Ponieważ A. B. spełnia łącznie wszystkie, wynikające z treści art. 184 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r., przesłanki ustalenia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, a zatem zasadnie Sąd Okręgowy przyznał mu to świadczenie od dnia następującego po dniu spełnienia ostatniej przesłanki w postaci rozwiązania stosunku pracy, tj. od dnia 01 października 2012 r. Nie zachodzą prawno-procesowe podstawy z art. 98 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. do zasądzenia od organu rentowego na rzecz wnioskodawcy kosztów procesu, ponieważ ubezpieczony nie wykazał, że poniósł koszty wymienione w art. 98 § 2 k.p.c. Stosownie do treści art. 385 k.p.c. sąd drugiej instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 k.p.c. orzekł, jak w sentencji wyroku.