postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie uzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (art.
Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (art.
Nadto, zgodnie z art. 385 2 k.c. oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny. Stosownie zaś do art. 385 3 k.c. w razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które uprawniają kontrahenta konsumenta do jednostronnej zmiany umowy bez ważnej przyczyny wskazanej w tej umowie (pkt 10), przyznają tylko kontrahentowi konsumenta uprawnienie do stwierdzania zgodności świadczenia z umową (pkt 11), stanowią, że umowa zawarta na czas oznaczony ulega przedłużeniu, o ile konsument, dla którego zastrzeżono rażąco krótki termin, nie złoży przeciwnego oświadczenia (pkt 18), przewidują obowiązek wykonania zobowiązania przez konsumenta mimo niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez jego kontrahenta (pkt 22). Odnosząc te uregulowania do postanowień umowy zawartej przez strony wskazać należy, że postanowienia tej umowy nie zostały indywidualnie uzgodnione, co jest faktem notoryjnym i zgodnym z zasadami doświadczenia życiowego. Znajduje to potwierdzenie przede wszystkim w fakcie, że strony oprócz umowy wiązały Regulamin świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz Regulamin Oferty Promocyjnej. W tym ostatnim regulaminie zamieszczone zostało wskazane wyżej postanowienie o kontynuowaniu umowy na numerze tymczasowym. Jest to zatem postanowienie przejęte z wzorca umowy zaproponowanego pozwanemu (tj. konsumentowi) przez powoda (przedsiębiorcę) w rozumieniu art.
k.c., co oznacza, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż pozwany miał rzeczywisty wpływ na treść tych postanowień. Podkreślić także należy, iż postanowienie § 11 pkt b Regulaminu Oferty Promocyjnej kształtuje prawa i obowiązki pozwanego w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jej interesy. Postanowienie to przewiduje, że jeżeli przeniesienie numeru telefonu do sieci (...) nie dojdzie do skutku z przyczyn niezależnych od (...) umowa będzie kontynuowana, usługi telekomunikacyjne będą świadczone na przydzielonym numerze tymczasowym, opłaty za abonament i za świadczone usługi telekomunikacyjne będą naliczane od 91 dnia od zawarcia umowy zgodnie z cennikiem oferty (...) i wybranymi przez abonenta ofertą promocyjną oraz abonamentem . Skutkiem takiego postanowienia konsument (w niniejszej sprawie pozwany), pozostając abonentem dotychczasowego operatora telefonii komórkowej, staje się dodatkowo abonentem nowego operatora, mimo że jego wolą było definitywna rezygnacja z usług dotychczasowej sieci telefonii komórkowej i przeniesienie numeru telefonu do nowej. Zamiar ten wynika ewidentnie z celu samej umowy. Gdyby bowiem pozwany chciał pozostać u dotychczasowego operatora (O.), nie zawarłby umowy o przeniesienie numeru telefonu, lecz zawarłby kolejną umowę z nowym operatorem. Cytowane postanowienie umowne rażąco zatem narusza interesy pozwanego i godzi w dobre obyczaje. Wiąże go bowiem umową o świadczenie usług telekomunikacyjnych z nowym operatorem (stroną powodową), mimo że do przeniesienia numeru nie doszło i dotychczasowa umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych nadal obowiązuje. W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć także należy, że pozwany wnosił o przeniesienie dwóch numerów. Skoro przeniesienie ich nie doszło do skutku, pozwanego nadal wiążą (wiązały w okresie wskazanym w pozwie) dwie umowy o świadczenie usług zawarte z dotychczasowym operatorem. Zastosowanie zatem kwestionowanego wyżej postanowienia prowadziłoby do związania pozwanego kolejną taką umową i to z kolejnym nowym operatorem, co jest zarówno ekonomicznie nieuzasadnione, jak i sprzeczne z istotą umowy zawartej przez strony, której celem było przecież przeniesienie numeru z jednej sieci do drugiej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że postanowienie § 11 pkt b Regulaminu Oferty Promocyjnej, z uwagi na to, że nie zostało uzgodnione indywidualnie z pozwanym i narusza rażąco jego interesy oraz godzi w dobre obyczaje, stanowi niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu wyżej podanych przepisów. Tym samym postanowienie to nie wiąże pozwanego. Oznacza to, że strona powodowa nie mogła – w sytuacji, gdy przeniesienie numeru nie zostało wykonane – kontynuować umowy i świadczyć usług telekomunikacyjnych na numerze tymczasowym. Innymi słowy, wbrew twierdzeniom powoda nie doszło do kontynuowania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych na tym numerze, a zatem po stronie pozwanego nie powstał obowiązek opłacania abonamentu. Skoro przy tym pozwany z usług tych w ogóle nie korzystał (a przynajmniej strona powodowa okoliczności przeciwnych nie wykazała), brak było podstaw do obciążania go jakimikolwiek opłatami na rzecz strony powodowej. Zauważyć też należy, że nieprzeniesienie numeru oznaczało niewykonanie umowy przez stronę powodową. Tym samym, uwzględniając również to, że pozwany nie miał obowiązku opłacania abonamentu, rozwiązanie umowy przez stronę powodową nastąpiło wyłącznie z winy strony powodowej. Brak było zatem podstaw do obciążania pozwanego jakąkolwiek karą umowną. Z tych względów Sąd, na podstawie powołanych wyżej przepisów, uwzględniając również to, że pozwany nie korzystał w ogóle z usług strony powodowej, orzekł jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.