Sygn. akt: I C 70/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy w Nysie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Remigiusz D

art. 72 § 1 k.p.c. kilka osób może w jednej sprawie występować w roli powodów lub pozwanych, jeżeli przedmiot sporu stanowią: - prawa lub obowiązki im wspólne lub oparte na tej samej podstawie faktycznej i prawnej (współuczestnictwo materialne); - roszczenia lub zobowiązania jednego rodzaju, oparte na jednakowej podstawie faktycznej i prawnej, jeżeli ponadto właściwość sądu jest uzasadniona dla każdego z roszczeń lub zobowiązań z osobna, jako też dla wszystkich wspólnie (współuczestnictwo formalne). Powództwo S. K. oraz K. K.

(1)w zakresie odszkodowania za uszkodzony samochód zasługuje na uwzględnienie w całości. Powództwo K. K.

(1)w zakresie zadośćuczynienia zasługuje na uwzględnienie do kwoty 3.000 zł, a w pozostałym zakresie należało je oddalić. Powództwo S. K. zasługuje na uwzględnienie co do kwoty 5.000 zł, a w pozostałym zakresie należało je oddalić. Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie w oparciu o dowody z dokumentów, opisane dokładnie wyżej pod poszczególnymi elementami stanu faktycznego, którym dał pełną wiarę. W szczególności na podstawie dowodów z dokumentów w postaci wyroków Sądu Rejonowego w Nysie ustalono karalność J. B. wykroczenia z art. 86 § 1 k. w., uniewinnienie powoda za wykroczenia z art. 86 § 1 k. w oraz uniewinnienie J. B. za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Na podstawie dokumentu w postaci kalkulacji szkody sporządzonej przez stronę pozwaną Sąd ustalił wysokość szkody w pojeździe powodów. Do ustalenia stanu faktycznego w zakresie przebiegu kolizji z dnia 21 grudnia 2011 r. oraz zachowania powodów w momencie kolizji, a także stopnia krzywdy powodów posłużyły zeznania świadków oraz dowód z przesłuchania powódki. Zeznania świadków i powódki wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają. Istotnym w rozstrzygnięciu sporu okazał się dowód ze sporządzonej na zlecenie Sądu opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej K. C.. Kwalifikacje tego biegłego nie budziły wątpliwości Sądu. Biegły w sposób wyczerpujący opisał przebieg kolizji z dnia 21 grudnia 2011 r. i wskazał, ze wyłączną przyczyną tej kolizji było naruszenie przepisów Prawa o ruchu drogowym przez kierującego pojazdem ciężarowym ubezpieczonym u strony pozwanej J. B.. Biegły wskazał, że kierujący samochodem O. (...) K. K.

(1)robił wszystko, by uniknąć zderzenia z pojazdem ciężarowym i nie przyczynił się do skutków zdarzenia z dnia 21 grudnia 2011 r. Ustalenia tego biegłego Sąd przyjął za własne. Biegły w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów zgłoszonych do jego opinii w opinii uzupełniającej złożonej na rozprawie dnia 11 maja 2016 r. Dlatego też Sąd na tej rozprawie oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej pisemnej biegłego oraz dowodu z opinii innego biegłego. Opinia biegłego K. C. odznacza się walorem fachowości i stanowi pełnowartościowy materiał dowodowy. Ponadto, za uznaniem przedmiotowej opinii za pełnowartościowy środek dowodowy przemawiało sporządzenie jej w oparciu o całokształt dokumentacji złożonej do akt, jak również na podstawie oględzin miejsca zdarzenia. Opinia została wykonana szczegółowo, a zaprezentowane w niej ustalenia poparte zostały wszechstronną analizą, co pozwoliło uznać tę opinię za pełną i kompletną. Logiczność i trafność wywodów biegłego, jak również ich zgodność z zasadami poprawnego wnioskowania wskazują, że autor opinii dysponuje rzetelną wiedzą specjalistyczną w tej dziedzinie. W ocenie sądu opinii tej nie można postawić tego rodzajów zarzutów, które z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia, pozwoliłyby sądowi odmówić jej wiarygodności i mocy dowodowej. Podstawą ustaleń faktycznych była także opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii S. R.

(2). Do opinii biegłego neurologa strony nie wniosły zastrzeżeń. Opinia została sporządzona w sposób fachowy i rzetelny. Przechodząc do zasadniczej części rozważań wskazać należy, iż odpowiedzialność strony pozwanej wobec powodów, w związku ze szkodą poniesioną w mieniu oraz na osobie wskutek zdarzenia z dnia 21 grudnia 2011 r. była przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Odpowiedzialność tę, wynikającą z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawartej przez właściciela samochodu, którego kierowca był sprawcą zdarzenia, strona pozwana uznała tylko częściowo przed wytoczeniem powództwa i dokonała na rzecz powodów częściowej wypłaty odszkodowania za uszkodzony pojazd w kwocie 945,40 zł. Podstawę odpowiedzialności strony pozwanej za szkodę w zakresie będącym przedmiotem sprawy statuują art. 436 § 2 k.c., 415 k.c. w związku z art. 822 i nast. k.c. oraz przepisy ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. W myśl art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Art. 34 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. stanowi natomiast, że z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia, przy czym

art. 36 ust. 1 zd. 1 odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Jak wynika z art. 822 § 4 k.c. uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

art. 436 § 1 k.c. odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch pojazdu ponosi samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody chyba, że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Jednakże gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. Zgodnie natomiast z przepisem art. 436 § 2 k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Również tylko na zasadach ogólnych osoby te są odpowiedzialne za szkody wyrządzone tym, których przewożą z grzeczności. W judykaturze i doktrynie utrwalił się pogląd, że przy zderzeniu pojazdów należy stosować art. 436 § 2 k.c. (por. wyrok SN z 19 września 1967 r., OSPiKA 1968, z. 9, poz. 201, z glosą aprobującą A. Rembielińskiego; wyrok SN z 17 grudnia 1984 r., IV CR 509/84, OSN 1985, nr 9, poz. 138; W. Czachórski (w:) System prawa cywilnego, t. III, cz. 1, s. 629-630; W. Dubis (w:) E. Gniewek, Komentarz, 2008, art. 435, nb 11 i art. 436, nb 32; M. Safjan (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2005, art. 436, nb 3). Z kolei przepis art. 415 k.c. stanowi, że kto z własnej winy wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Przesłankami tej odpowiedzialności są szkoda, czyn sprawcy noszący znamiona winy oraz związek przyczynowy pomiędzy tymże czynem a szkodą. W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że posiadacz pojazdu, którego ruchem została w dniu 21 grudnia 2011 r. wyrządzona szkoda w pojeździe powodów oraz na osobach powodów posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej u strony pozwanej (...) S. A. z siedzibą w W., a szkody jakie ponieśli powodowie powstały w wyniku zawinionego działania kierującego pojazdem ubezpieczonym u strony pozwanej. Zdaniem Sądu wyłączną winę za spowodowanie kolizji z dnia 21 grudnia 2011 r. ponosi kierujący (...). Wskazują na to zeznania świadków i powódki. Potwierdza to wreszcie opinia biegłego K. C.. W ocenie Sądu wypłacona dotychczas powodom kwota odszkodowania nie rekompensuje rozmiaru poniesionej przez powodów szkody. W niniejszym postępowaniu powodowie dochodzili dodatkowej kwoty wskazanej w pozwie. Wskazać należy, iż do przesłanek odpowiedzialności deliktowej należą: zdarzenie, z którym system prawny wiąże odpowiedzialność, szkoda i związek przyczynowy między owym zdarzeniem, a szkodą. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że powodowie ponieśli w wyniku zdarzenia z 21.12.2011 roku szkodę, która była szkodą większą niż ta uznana przez pozwaną w postępowaniu likwidacyjnym i zrekompensowana przyznanym odszkodowaniem w wysokości 945,40 zł.. Zaakcentować jedynie należy, iż obowiązek naprawienia szkody przez wypłatę odpowiedniej sumy pieniężnej powstaje więc z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest uzależniony od tego czy poszkodowany dokonał naprawy i czy w ogóle zamierza ją naprawić. Wskazać należy, że odszkodowanie ubezpieczeniowe, podobnie jak każde inne, ma zmierzać do naprawienia powstałej szkody. Stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. W świetle powołanego unormowania nie budzi wątpliwości, że obowiązek zakładu ubezpieczeń wypłaty świadczenia z tytułu ubezpieczenia OC ograniczony jest do zakresu odpowiedzialności posiadacza lub kierowcy pojazdu na zasadach regulujących odpowiedzialność cywilną tych osób. Podlegającą naprawieniu – również przez ubezpieczyciela – szkodą w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. jest zatem różnica pomiędzy stanem majątku poszkodowanego, jaki zaistniał po zdarzeniu wywołującym szkodę a stanem majątku, jaki istniałby, gdyby nie wystąpiło to zdarzenie- tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 sierpnia 2003r., w sprawie o sygn. akt IV CKN 387/01. Podkreślić należy, że z art. 361 § 2 k.c. wynika zasada pełnej kompensacji poniesionej szkody, polegająca na tym, że odszkodowanie powinno co do zasady ściśle odpowiadać wysokości szkody. Poszkodowany w wyniku uszkodzenia samochodu może domagać się od ubezpieczyciela odszkodowania obejmującego poniesione koszty prac i części służących doprowadzeniu uszkodzonego pojazdu do stanu odpowiadającego stanowi pojazdu sprzed jego uszkodzenia. Biorąc powyższe pod uwagę, w tym w szczególności wnioski wyciągnięte podczas dokonywania oceny dowodów, w tym oceny opinii biegłego sądowego K. C., uznać należało, że szkoda w pojeździe jaką ponieśli powodowie na skutek zdarzenia z dnia 21.12.2011 r. wyniosła 16.300 zł – taką wysokość szkody ustaliła strona pozwana w toku postepowania likwidacyjnego. Z opinii biegłego K. C. wynika, że powodowie w żaden sposób nie przyczynili się do powstania szkody, a wszystkie szkody w pojeździe powodów powstała w wyniku zawinionego działania J. B., kierującego (...). Wyżej przedstawiona wartość nie odzwierciedla w sposób pełny poniesionej przez powodów szkody. Winna ona zostać powiększona o poniesiony przez powodów koszt holowania uszkodzonego pojazdu w kwocie 307,50 zł. Koszt ten pozostawał bowiem w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę. Zatem powodowie ponieśli całkowitą szkodę w pojeździe w wysokości 16.607,50 zł (16.300 zł jako szkoda w pojeździe ustalona przez stronę pozwaną wraz z kwotą 307,50 zł, jako wydatek poniesiony na holowanie). Powodowie otrzymali już od strony pozwanej kwotę 945,40 zł. Tym samym, do zrekompensowania powstałej szkody w pojeździe pozostała wartość stanowiąca różnicę dwóch wskazanych kwot, to jest kwoty 16.607,50 zł i kwoty wypłaconej powodom przez stronę pozwaną. Pozostały do zrekompensowania przez stronę pozwaną uszczerbek powstały na skutek zderzenia w majątku powodów wynosi 15.662,10 zł. W zakresie powództw S. K. i K. K.

(1)o zadośćuczynienie podstawę odpowiedzialności strony pozwanej stanowią również przepisy art. 444 k.c. i art. 445 k.c. Przepis art. 444 k.c. stanowi, że w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu.

treścią przepisu art. 445 § 1 k.c. w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Rozstrój zdrowia polega na wywołaniu dysfunkcji organizmu człowieka przez doprowadzenie do zakłócenia funkcjonowania jego poszczególnych układów i systemów. Obowiązek kompensaty kosztów obejmuje wszelkie koszty wywołane uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, a więc wszelkie niezbędne i celowe wydatki. W szczególności będą to koszty leczenia. Dodatkowo zauważyć należy, iż wysokość zadośćuczynienia powinna być utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętej stopie życiowej społeczeństwa, z tym zastrzeżeniem, że nie powinna ona być symboliczna (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005r., sygn. akt I CK 7/05, LEX 153254, uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2001r., sygn. akt II CKN 427/00, LEX 52766 oraz uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 24 czerwca 1965r., I Pr 203/65, OSPiKA 1966 nr 4, poz. 92). Ze względu na niewymierny charakter krzywdy, oceniając jej rozmiar Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2002 r., sygn. akt II CKN 505/00, niepubl. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2007 r. V CSK 245/07, LEX nr 369691, Biul. SN 2008/4/11, OSNC-ZD 2008/4/95), w tym charakter doznanych przez powodów obrażeń S. K. w wyniku wypadku komunikacyjnego z 21 grudnia 2011 roku nie doznała długotrwałego ani trwałego uszczerbku na zdrowiu. Nie należy w przyszłości spodziewać się nowych następstw przebytego urazu w badaniu neurologicznym. S. K. w grudniu 2011 roku uczestniczyła w kolizji komunikacyjnej, niskoenergetycznej. Samochód w którym była pasażerką wjechał pod tył samochodu ciężarowego. Po wyjściu z samochodu powódki, pojazd w którym jechała dotychczas został pociągnięty wraz z jej teściową w środku kilkadziesiąt metrów i wjechał do rowu. Powódka była wtedy w ósmym miesiącu ciąży i z uwagi na zagrożenie płodu była po tych dramatycznych wydarzeniach hospitalizowana i obserwowana przez 4 dni w oddziale ginekologiczno-położniczym (nie odnotowano wtedy żadnych urazów ani skarg). Po wypisie w styczniu miał miejsce poród. Nie odnotowano wtedy w dokumentacji żadnego zewnętrznego urazu, ani skarg wnioskodawczyni. Po tym okresie jak twierdzi odczuwała dolegliwości bólowe i niedoczulica na wewnętrznej powierzchni kolana prawego. Była konsultowana przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, dwóch neurologów i ortopedę, ale żaden z nich nie stwierdził przyczyny niedoczulicy. Badana w celu potwierdzenia zaburzeń czucia miała zaproponowana obiektywizujące badanie przewodnictwa nerwowo -mięśniowego tej kończyny Z uwagi na w ciążę nie wykonała go ani też nie została skierowana na takowe badanie od leczących lekarzy. Po 4 latach od wypadku odbyła wizytę u neurologa, który podejrzewał porażenie nerwu strzałkowego, które to nie znajduje żadnego uzasadnienia w aktualnym badaniu. Aktualnie w badaniu przedmiotowym subiektywne niedoczulice i drętwienia, które jak twierdzi powódka niekiedy powodują bóle lub uciekanie kończyny. W badaniu przedmiotowym nie stwierdzono zaburzeń funkcji podporowej i motorycznej kończyny. Deklarowane subiektywne spaczenie czucia nie zdiagnozowane dotychczas nie przekłada się na zaburzenie funkcji kończyny, a więc nie stanowi ani długotrwałego ani trwałego uszczerbku na zdrowiu. Powód K. K.

(1)w wyniku zdarzenia z dnia 21 grudnia 2011 r. również nie doznał długotrwałego ani trwałego uszczerbku na zdrowiu. Dokuczały mu jedynie bóle głowy. Zarówno powód, jak i powódka w wyniku zdarzenia z dnia 21 grudnia 2011 r. doznali ogromnego stresu. Bardzo się przestraszyli. Strach była spotęgowany troską o zdrowie i życie nienarodzonego dziecka stron, a w przypadku powoda także troską o zdrowie matki, która znajdowała się w pojeździe ciągniętym przez ciężarówkę. Nie zostało jednak w toku niniejszego postepowania udowodnione żadnymi obiektywnymi dowodami, że kolizja z dnia 21 grudnia 2011 r. spowodowała takie przesunięcie płodu u powódki, które skutkowało koniecznością rozwiązania ciąży przez cesarskie cięcie. Powódka po wypadku była hospitalizowana na oddziale ginekologicznym. Wypisano ją w stanie dobrym i do porodu doszło ponad miesiąc później. Dziecko stron urodziło się zdrowe W związku z przeprowadzonym postępowaniem likwidacyjnym strona pozwana nie wypłaciła powodom żadnych sum tytułem zadośćuczynienia. Sąd przyznał powodowi zadośćuczynienie w kwocie 3.000 zł, a powódce w wysokości 5.000 zł. Miarkując wysokość zadośćuczynienia przyznanego na rzecz powodów Sąd kierował się przede wszystkim ustalonym brakiem długotrwałego lub trwałego uszczerbku na zdrowiu. Wziął też pod uwagę, że powód bezpośrednio po zdarzeniu nie był hospitalizowany, udzielono mu porady ambulatoryjnej, a w wyniku hospitalizacji w styczniu 2012 nie stwierdzono większych zaburzeń w zdrowiu powoda. Natomiast powódka była hospitalizowana po wypadku przez 4 dni uwagi na zagrożenie ciąży. Jednak wypisano ją ze szpitala w stanie dobrym, a poród odbył się miesiąc później o czasie. Zdaniem Sądu zadośćuczynienia w przyznane powodom są odpowiednie i kompensuje krzywdę jakiej doznali powodowie w wyniku zdarzenia z dnia 21 grudnia 2011 r. Podstawę prawną zasądzenia odsetek od wszystkich powództw dochodzonych w tym postepowaniu stanowi przepis art. 481 k.c. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. oraz w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. Stanowi on bowiem, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Wysokość odsetek reguluje przepis art. 481 § 2 k.c., który stanowił do 31 grudnia 2015 r., że jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Natomiast od 1 stycznia 2016 r. przepis ten stanowi, że, jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie. Poza tym przepis art. 14 ust 1 ustawy z dnia z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych stanowi, że zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Wedle ustępu 2 wyżej wskazanego artykułu w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania. W przedmiotowej sprawie Sąd zasądził odsetki od kwoty żądanej pozwem od dnia 2 lutego 2012 roku tj. niewątpliwie od daty przypadającej po upływie 30 dni od zgłoszenia szkody – zgłoszenie miało miejsce 2 stycznia 2012 r. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku. Jeśli chodzi o rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w wyroku to należy mieć na względzie, że powodowie byli w niniejszej sprawie współuczestnikami formalnymi. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 10 lipca 2015, III CZP 29/15 (opubl: Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna rok 2016, Nr 6, poz. 69, str. 18) w razie współuczestnictwa formalnego (art. 72 § 1 pkt 2 KPC), do niezbędnych kosztów procesu poniesionych przez współuczestników reprezentowanych przez jednego pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym zalicza się jego wynagrodzenie ustalone odrębnie w stosunku do każdego współuczestnika. Sąd powinien jednak obniżyć to wynagrodzenie, jeżeli przemawia za tym nakład pracy pełnomocnika, podjęte przez niego czynności oraz charakter sprawy (art. 109 § 2 KPC). Natomiast w niniejszej sprawie należało rozdzielić na poszczególne powództwa

art. 105 k.p.c. koszty opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, albowiem opinia ta była potrzebna do wszystkich roszczeń. Na podstawie tego przepisu między roszczenia o zadośćuczynienia rozdzielono koszty dokumentacji medycznej poniesione przez Skarb Państwa w kwocie 20,66 zł po połowie. Nadto jak stwierdził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 4 lutego 1966, II PZ 5/66 (opubl: Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna, Pracy i (...) rok 1966, Nr 7-8, poz. 137, str. 111) w sprawie, w której jest kilku pozwanych, wysokość podlegających zwrotowi kosztów procesu zależna jest od tego, w jakim stopniu każdy z nich uległ w procesie w stosunku do dochodzonego roszczenia i w jakim stopniu względem pozwanych strona powodowa ulega w sporze. Rozliczenie powinno być zatem dokonane indywidualnie, może zaś być dokonane grupowo w razie połączenia węzłem solidarności członków danej grupy. Łącznie koszty opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej wyniosły 2.378,16 zł, z tego strona pozwana poniosła koszt w wysokości 1.500 zł, powodowie 283,99 zł, a Skarb Państwa 594,17 zł. Koszty te rozdzielono na poszczególne roszczenia dochodzone w tej sprawie w takiej proporcji, w jakiej poszczególne roszczenie miało się do sumy roszczeń dochodzonych w tym postepowaniu. I tak roszczenie powoda K. K.

(1)o zadośćuczynienia stanowiło 22 % sumy roszczeń i dlatego na to roszczenie przypadło 22 % kosztów opinii biegłego; roszczenia powódki stanowiło 44 % sumy roszczeń i dlatego na to roszczenie przypadło 44 % kosztów opinii biegłego; a roszczenie powodów o odszkodowanie stanowiło 34 % sumy roszczeń i dlatego na to roszczenie przypadło 34 % kosztów opinii biegłego. Rozstrzygnięcie o kosztach w zakresie powództwa o odszkodowanie uzasadnia art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. Sąd

zasadą odpowiedzialności za wynik procesu dokonał zasądzenia kosztów od strony przegrywającej postępowanie, która obowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu. Poniesione przez powodów koszty to: koszt opłaty sądowej - 784 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2.400 zł (obliczone od wartości przedmiotu sporu,

§ 6pkt 5 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.

- w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu -Dz.U.2013.461 j.t. ze zm.), część kosztów wynagrodzenia biegłego w kwocie 96,57 zł (34% x 283,99 zł). Od strony pozwanej na rzecz powodów solidarnie zasądzono więc powyższe kwoty tytułem zwrotu kosztów procesu. Sąd w pkt III wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Nysie od pozwanej kwotę 202,03 zł tytułem poniesionych przez Skarb Państwa kosztów opinii biegłego (34% x 594,17 zł). Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania w zakresie roszczenia o zadośćuczynienie powoda K. K.

(1)znajduje podstawę prawną w przepisie art. 100 k.p.c.,

którym w razie częściowego uwzględnienia roszczeń koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Powód wygrał niniejszy proces w 30 %. Poniósł następujące koszty procesu: 500 zł opłaty sądowej od pozwu, ustalonej jako opłata stosunkowa na podstawie art. 13 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 167, poz. 1398), 17 zł kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, ustalonej na podstawie art.1 ust.1 pkt 2 oraz Załącznika do ustawy o opłacie skarbowej z dnia 16 listopada 2006 r. (Dz.U. Nr 225, poz. 1635 z późn. zm.), koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1.200 zł (obliczone od wartości przedmiotu sporu,

§ 6pkt 4 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.

- w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu -Dz.U.2013.461 j.t. ze zm.), część kosztów wynagrodzenia biegłego w kwocie 62,47 zł (22 % x 283,99 zł). 30 % kosztów poniesionych przez powoda to 533,84 zł (1.779,47 zł x 30 %) Strona pozwana poniosła następujące koszty procesu: 34 zł kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictw, ustalonej na podstawie art.1 ust.1 pkt 2 oraz Załącznika do ustawy o opłacie skarbowej z dnia 16 listopada 2006 r. (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 z późn. zm.), 1.200 zł kosztów zastępstwa procesowego, ustalonego na podstawie § 6 punkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002r. Nr 163, poz. 1349), część kosztów wynagrodzenia biegłego w kwocie 330 zł (22 % x 1.500 zł). 70 % kosztów poniesionych przez stronę pozwaną to 1.094,80 zł (1.564 zł x 70 %). Powód zobowiązany jest zwrócić stronie pozwanej różnicę pomiędzy kosztami poniesionymi przez powoda i pozwaną w kwocie 560,96 zł (1.094,80 zł-533,84 zł). Sąd w pkt VII i VIII wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Nysie od pozwanej kwotę 42,31 zł tytułem poniesionych przez Skarb Państwa kosztów opinii biegłego i kosztów dokumentacji medycznej (22 % x 594,17 zł x 30 % oraz ½ x 20,66 zł x 30 %), a od powoda kwotę 98,73 zł tytułem poniesionych przez Skarb Państwa kosztów opinii biegłego i kosztów dokumentacji medycznej (22 % x 594,17 zł x 70 % oraz ½ x 20,66 zł x 70 %). Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania w zakresie roszczenia o zadośćuczynienie powódki S. K. znajduje podstawę prawną w przepisie art. 100 k.p.c.,

którym w razie częściowego uwzględnienia roszczeń koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Powódka wygrała niniejszy proces w 25 %. Poniosła następujące koszty procesu: 1.000 zł opłaty sądowej od pozwu, ustalonej jako opłata stosunkowa na podstawie art. 13 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 167, poz. 1398), koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2.400 zł (obliczone od wartości przedmiotu sporu,

§ 6pkt 5 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.

- w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu -Dz.U.2013.461 j.t. ze zm.), część kosztów wynagrodzenia biegłego w kwocie 124,95 zł (44 % x 283,99 zł), koszty opinii biegłego neurologa w kwocie 351,67 zł, koszty tłumaczeń dokumentacji ciąży na język polski w kwocie 177 zł. 25 % kosztów poniesionych przez powódkę to 1.013,40 zł (4.053,62 zł x 25 %) Strona pozwana poniosła następujące koszty procesu: 2.400 zł kosztów zastępstwa procesowego, ustalonego na podstawie § 6 punkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002r. Nr 163, poz. 1349), część kosztów wynagrodzenia biegłego w kwocie 660 zł (44 % x 1.500 zł). 75 % kosztów poniesionych przez stronę pozwaną to 2.295 zł (3.060 zł x 75 %). Powódka zobowiązana jest zwrócić stronie pozwanej różnicę pomiędzy kosztami poniesionymi przez powódkę i pozwaną w kwocie 1.281,60 zł (2.295 zł-1.013,40 zł). Sąd w pkt XII i XII wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Nysie od pozwanej kwotę 67,94 zł tytułem poniesionych przez Skarb Państwa kosztów opinii biegłego i kosztów dokumentacji medycznej (44 % x 594,17 zł x 25 % oraz ½ x 20,66 zł x 25 %), a od powódki kwotę 203,82 zł tytułem poniesionych przez Skarb Państwa kosztów opinii biegłego i kosztów dokumentacji medycznej (44 % x 594,17 zł x 75 % oraz ½ x 20,66 zł x 75 %). W punkcie XIV i XV wyroku, stosownie do przepisu art. 84 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd nakazał zwrócić powodom i stronie pozwanej niewykorzystane zaliczki na koszt opinii biegłego. Wobec powyższego należało orzec jak tenorze sentencji.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.