przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie J. K. za współnajemcę lokalu, w sytuacji gdy umowa najmu lokalu nawiązana z W. K. po śmierci jego matki, nie była umową w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny, art. 5 k.c. przez jego błędną wykładnię i bezzasadne uznanie, że pozwana nie czyni ze swojego prawa użytku sprzecznego z zasadami współżycia społecznego, w kontekście choroby dziecka powódki oraz jej ciężkiej sytuacji materialnej, błędną ocenę dowodów przez przyjęcie że interwenientce ubocznej nie wypowiedziano umowy najmu. Apelujący podkreślili, że stosunek najmu z W. K. nie został nawiązany w celu zaspokojenia potrzeb rodziny, choć umowa została nawiązana w czasie trwania związku małżeńskiego zmarłego z interwenientką uboczną. Zdaniem apelujących, powołujących się na zasady współżycia społecznego, Sąd I instancji powinien ustalić, że powódka wstąpiła w prawa najemcy. Sytuacja rodzinna powódki jest skrajnie trudna, w lokalu zamieszkuje z nią dwoje dzieci, z których jedno jest niepełnosprawne. W odpowiedzi na apelację interwenientka uboczna wniosła o jej oddalenie i obciążenie powódki kosztami postępowania odwoławczego, w tym kosztami zastępstwa prawnego. W odpowiedz na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od powódki kosztów posterowani odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Ponowne rozpoznanie sprawy w postępowaniu apelacyjnym wyraża się w ponownym ustaleniu stanu faktycznego i ocenie zasadności roszczenia na podstawie prawa materialnego. Sąd Odwoławczy przyjmuje ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny za własne ustalenia, bez konieczności ponownego jego przytaczania. Materialnoprawna ocena roszczenia wyrażona przez Sąd Odwoławczy jest tożsama z oceną Sądu Rejonowego, z uzupełnieniami wskazanymi niżej. Postępowanie apelacyjne ma charakter merytoryczny, sprawa rozpoznawana jest po raz wtóry, bez względu na wysłowione w apelacji zarzuty prawa materialnego. Sąd odwoławczy samodzielnie bada, czy ustalony stan faktyczny wypełnia hipotezę normy prawa materialnego, która powinna znaleźć zastosowanie w sprawie, uzupełnienie argumentacji Sądu Rejonowego wywołane jest podniesionymi w apelacji zarzutami. Z chwilą śmierci najemcy lokalu Z. N. w roku 2005 W. K. wstąpił w stosunek najmu lokalu na podstawie art. 691 § 1 k.c. Stosownie do art.
małżonkowie są najemcami lokalu bez względu na istniejące między nimi stosunki majątkowe, jeżeli nawiązanie stosunku najmu lokalu mającego służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych założonej przez nich rodziny nastąpiło w czasie trwania małżeństwa. Norma prawna nie rozróżnia przypadków nawiązania stosunku najmu lokalu, więc może to być jakiekolwiek zdarzenie prawne, którego skutkiem jest powstanie omawianego stosunku prawnego, zarówno umowa jak i śmierć osoby, o jakiej mowa w art. 691 § 1 k.c. W chwili śmierci Z. N. J. K. była żoną W. K., a z dowodów nie wynika, aby pozostawali w faktycznej separacji. Z faktu opuszczenia lokalu w późniejszym czasie przez J. K. nie wynika, przed tą datą lokal nie służył zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych rodziny i nie oznacza także pozbawienia przymiotu najemcy. Nawiązanie stosunku najmu służyło zatem zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych rodziny założonej przez W. K. i J. K.. Na podstawie art.
małżonkowie stali się współnajemcami lokalu, więc zarzut apelacji naruszenia normy wysłowionej przez wskazany przepis jest bezzasadny. Umowa najmu lokalu mieszkalnego została wypowiedziana W. K. przez właściciela Gminę (...). W aktach sprawy nie ma dowodów pozwalających na ustalenie, czy umowę najmu wypowiedziano także J. K.. Przy braku takich dowodów trafnie Sąd I instancji wskazał, że wypowiedzenie umowy najmu W. K. nie wywarło skutku, skoro według art. 680
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.