VI U 956/13

Sygn. akt. VI U 956/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2013r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na rozprawie w składzie: Przewodniczący: SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Pyszka-Cichońska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2013r. w Bydgoszczy odwołania Z. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 20 lutego 2013 r. Nr (...) w sprawie Z. R. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o emeryturę

1. Zmienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 20 lutego 2013 r. nr (...) i przyznaje ubezpieczonej prawo do emerytury począwszy od dnia 1 lutego 2013r.
2. Stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Sygn. akt VIU 956/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 20 lutego
3. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił Z. R. prawa do emerytury, powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ubezpieczona nie spełnia warunków do przyznania żądanego świadczenia, w szczególności nie udowodniła, że w wymaganym okresie 15 lat pracowała w warunkach szczególnych. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła ubezpieczona, domagając się jej zmiany i przyznania żądanego świadczenia, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do jego przyznania, w tym posiada wymagany okres pracy w warunkach szczególnych. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 27 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych – urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r. przysługuje emerytura, jeżeli osiągnęli wiek emerytalny wynoszący co najmniej 60 lat dla kobiety i 65 lat dla mężczyzny oraz mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzny. Natomiast w myśl art. 29 ust.1 ustawy przytoczonej na wstępie - ubezpieczeni urodzeni przed 1 stycznia 1949 r., będący pracownikami, którzy nie osiągnęli wieku emerytalnego określonego w art. 27 pkt. 1 mogą przejść na emeryturę – mężczyźni – po osiągnięciu wieku 60 lat, jeżeli mają co najmniej 25 letni okres składkowy i nieskładkowy oraz zostali uznani za całkowicie niezdolnych do pracy. Modyfikacje w zakresie wieku przewiduje art. 184 ustawy, uzależniając wcześniejsze nabycie prawa do emerytury od zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zgodnie bowiem z przytoczonym wyżej przepisem ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
4. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy ubezpieczona spełnia warunek wymaganego czasu pracy w warunkach szczególnych, niezbędny do uzyskania tzw. emerytury wcześniejszej. W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe, w tym zapoznał się z dokumentami zgromadzonymi w aktach rentowych i dokumentacji pracowniczej, a także przesłuchał ubezpieczoną i świadków: J. K. oraz J. R. (nagranie rozprawy z dnia 14.10.2013r.) Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że potwierdza on twierdzenie ubezpieczonej dotyczące posiadania wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych. Jak wynika bowiem ze wspomnianych wyżej dowodów, ubezpieczona była zatrudniona w Zakładach (...)w Ś., które to przedsiębiorstwo ulegało następnie przekształceniom, w okresie od 01.09.1974r. do 30.11.1999r. W okresie od 30.07.1976r. do 31.12.1998r. ubezpieczona wykonywała na cały etat pracę na zwojarce, która przewijała wałki papieru toaletowego. Praca ta należała do prac w warunkach szkodliwych, bowiem przebiegała w bardzo dużym zapyleniu, hałasie, w hali dodatkowo unosiły się opary chemikaliów i panowała wysoka temperatura. W okresie zatrudnienia ubezpieczona nie korzystała z urlopów bezpłatnych ani też dłużej nie chorowała. Z uwagi na panujące szkodliwe warunki pracy ubezpieczona otrzymywała posiłki regeneracyjne, mleko i kawę. - dowód - dokumentacja pracownicza oraz zeznania ubezpieczonej i wymienionych wyżej świadków. Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonej oraz świadków, albowiem były one spójne i logiczne. Ponadto należy zaznaczyć, iż świadkowie zeznający w sprawie byli osobami obcymi dla ubezpieczonej, zatem nie byli bezpośrednio zainteresowani wynikiem sprawy, a dodatkowo jako osoby pracujące z powodem, opierali złożone zeznania na własnych spostrzeżeniach. Wspomniane wyżej dowody w sposób jednoznaczny wskazują, że podczas zatrudnienia we wskazanym Zakładzie ubezpieczona wykonywała stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, pracę określoną w wykazie A dziale XI pod pozycją 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze i wydanego na jego podstawie zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 07.07.1987r. (wykaz A dział XI poz. 5 pkt 5). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że ubezpieczona spełniała wszystkie warunki niezbędne do przyznania emerytury, dlatego też Sąd zgodnie z art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżone decyzje, jak w sentencji. Jednocześnie w pkt 2 wyroku Sąd stwierdził brak odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania wyroku, albowiem przed organem rentowym obowiązują ograniczenia dowodowe, które uniemożliwiają prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to uczynił sąd, co uniemożliwiało organowi rentowemu wydanie decyzji takiej jak rozstrzygniecie Sądu. SSO Karolina Chudzinska- Koczorowicz