dokonując jego błędnej wykładni, w konsekwencji czego nie uznał za niedozwoloną klauzuli umownej umożliwiającej ubezpieczycielowi wypłatę odszkodowania nieobejmującego podatku od towarów i usług. Jak już wskazano, sąd orzekający w danej sprawie ma kompetencję do badania postanowień wzorców umów pod kątem ich ewentualnej sprzeczności z dobrymi obyczajami i naruszania interesów konsumenta i nie jest w tym zakresie związany wyrokami Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, na podstawie których poszczególne postanowienia zostały wpisane do rejestru niedozwolonych klauzul umownych. Zdaniem Sądu Okręgowego, postanowienia § 18 ogólnych warunków ubezpieczenia rażąco naruszają interesy konsumenta, kształtując jego prawa w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, w związku z czym, zgodnie z art.
nie wiążą konsumenta i nie powinny stanowić podstawy rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Za niedozwolone należy uznać takie klauzule, które powodują istotną i nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na niekorzyść konsumenta (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2006 r. I CK 297/05, LexPolonica nr 399979). W sprawie niniejszej taki właśnie abuzywny charakter mają wskazane wyżej postanowienia, które w nieuzasadniony sposób ograniczają przysługujące ubezpieczonemu roszczenia, powodując, że w przypadku przyjęcia kosztorysowego rozliczenia szkody, przy wycenie nie bierze się pod uwagę podatku VAT. Uzyskanie odszkodowania uwzględniającego podatek, a więc odpowiadającego rzeczywiście poniesionym kosztom i realnie spełniającego funkcję kompensacyjną, zgodnie z § 19 ust. 3 ogólnych warunków ubezpieczenia wymaga od ubezpieczonego podjęcia dodatkowych czynności w postaci przedłożenia ubezpieczycielowi faktur, a więc w rzeczywistości rezygnacji z kosztorysowej metody rozliczenia. Ponadto wskazać należy, iż według ogólnych warunków ubezpieczenia suma ubezpieczenia odpowiada rynkowej wartości pojazdu przy uwzględnieniu podatku od towarów i usług, stąd też w ocenie Sądu Okręgowego nieusprawiedliwionym ograniczeniem praw ubezpieczonego jest zmniejszenie należnego odszkodowania o ten podatek. Zasadny jest więc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie postanowień ogólnych warunków ubezpieczenia, mimo że stanowiły one niedozwolone klauzule w rozumieniu art.
i zgodnie z tym przepisem nie wiązały powoda. W ocenie Sądu Okręgowego skarżący zasadnie podniósł zarzut wadliwości wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie rozstrzygnięcia o odsetkach za opóźnienie. Błędne określenie początkowego dnia naliczania odsetek wynikało z wadliwego nieuwzględnienia, iż biegły uwzględnił ceny obowiązujące w 2009r. oraz niezastosowania przez Sąd Rejonowy normy wynikającej z art. 817 § 1 k.c. i mającego tożsame brzmienie § 48 ogólnych warunków ubezpieczenia. Zgodnie z powyższym przepisem i postanowieniem umownym, ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o wypadku. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że zawiadomienie o powstaniu szkody nastąpiło w dniu 17 września 2009 r., czego pozwany nie kwestionował. Należy zatem stwierdzić, że to w tym dniu rozpoczął bieg 30-dniowy termin spełnienia świadczenia. Po upływie tego terminu po stronie pozwanego występowało opóźnienie w spełnieniu świadczenia, co uprawniało powoda do żądania odsetek na podstawie art. 481 § 1 k.c. naliczanych od dnia 18 października 2009 r. Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż odsetki należą się dopiero od dnia wydania wyroku, rozstrzygnięcie to nie wynikało jednak z naruszenia prawa materialnego - art. 363 § 2 k.c., na który powołał się Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku, ale było konsekwencją wskazanego wcześniej błędu w ustaleniach faktycznych. W oparciu o prawidłowo ustalony fakt, iż przy określeniu kosztów naprawy pojazdu wzięto pod uwagę ceny z chwili zaistnienia szkody, nie zaś wyrokowania, Sąd Okręgowy uznał, że brak jest podstaw do zastosowania art. 363 § 2 k.c., a odsetki należą się od pierwszego dnia opóźnienia, określonego zgodnie z art. 817 § 1 k.c. i § 48 ogólnych warunków ubezpieczenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy działając na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok i orzekł jak w punkcie 1. sentencji. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z regułą odpowiedzialności za wynik tego postępowania. Koszty postępowania apelacyjnego stanowią kwotę 458 zł , przy uwzględnieniu kwoty 158 zł tytułem opłaty od apelacji oraz kwoty 300 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego, odpowiadającej stawce minimalnej wynagrodzenia, zgodnie z § 6 .3 i § 12.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.