Zgodnie z treścią tego przepisu wpis dokonywany jest jedynie na wniosek i w jego granicach, chyba, że przepis szczególny przewiduje dokonanie wpisu z urzędu. Rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Sąd Rejonowy ustalił, iż księga wieczysta nr (...) przed dokonaniem skarżonego wpisu prowadzona była dla nieruchomości gruntowej, położonej w T., składającej się z działki nr (...) o obszarze 0,2800 ha. W dziale II jako właściciele wpisani byli: Z. M. w udziale do 1/4 części, K. M.
wpis dokonywany jest jedynie na wniosek i w jego granicach, chyba że przepis szczególny przewiduje dokonanie wpisu z urzędu Przepis art. 328 § 2 k.p.c., mający odpowiednie zastosowanie w niniejszym postępowaniu wskazuje, iż uzasadnienie orzeczenia powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem apelującego, w uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji w sposób oględny dokonał wyjaśnienia przytoczonych przepisów, co zdaniem skarżącego naruszało dyspozycję art. 328 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja okazała się bezzasadna. Na wstępie rozważań należy przypomnieć, iż sąd wieczystoksięgowy przed dokonaniem żądanego wpisu powinien zbadać treść i formę wniosku, treść i formę dołączonych do wniosku dokumentów, a także treść księgi wieczystej i w oparciu o wynik tego badania ustalić, czy wniosek o wpis jest uzasadniony. Powyższy zakres czynności sądu wieczystoksięgowego wynika z treści art.
k.p.c., który wyznacza granice kognicji tego sądu – zarówno I, jak i II instancji. Przepis ten stanowi, iż rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosków dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Tak zawężony zakres kognicji sądu wieczystoksięgowego wynika z celu postępowania, którym jest prawidłowe ustalenie prawno-rzeczowego stanu nieruchomości opisanej w księdze wieczystej. W ocenie Sądu II instancji podniesiony w apelacji zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia - okazał się oczywiście chybiony. Sąd I instancji w sposób dostateczny wyjaśnił bowiem regulację zawartą w art.
i właściwie rozpoznał wniosek z dnia 15 maja 2013 r. właśnie w oparciu o ten przepis, dokonując badania treści wniosku, treści orzeczenia sądu mającego stanowić podstawę żądanego wpisu oraz ustalił treść księgi wieczystej. W wyniku tego badania sąd wieczystoksięgowy stwierdził prawidłowość dokonanego przez referendarza sądowego wpisu i wobec braku przeszkód do jego dokonania, zaskarżony wpis z dnia 12 czerwca 2013 r. utrzymał w mocy. Orzeczenie to jest zgodne z obowiązującymi przepisami i jako takie musi się ostać. Dokumentem, mającym stanowić podstawę wpisu w rozpoznawanej sprawie, było postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2012 r., wydane w sprawie II Ns 479/10. Należy wskazać iż w przypadku, gdy dokumentem mającym stanowić podstawę wpisu jest orzeczenie sądu, badanie tego dokumentu w myśl art.
sprowadza się do sprawdzenia, czy treść orzeczenia odpowiada wpisom ujawnionym w księdze wieczystej, a zatem czy w orzeczeniu wskazano m.in. właściwy numer księgi wieczystej, oznaczenie nieruchomości, czy orzeczenie dotyczy osób, którym według księgi przysługują do nieruchomości jakiekolwiek prawa czy roszczenia. Wyłączone jest natomiast badanie merytoryczne orzeczenia będącego podstawą wpisu w księdze (tak orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 1991 r., sygn. akt III CZP 71/91, opubl. OSNCP 3/92/47). Zasada powyższa wynika jednak nie tylko z utrwalonego orzecznictwa, ale przede wszystkim z art. 365 § 1 k.p.c., stanowiącego, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W konsekwencji stwierdzić należy, iż sąd wieczystoksięgowy rozpoznając wniosek o wpis na podstawie załączonego orzeczenia sądu, związany jest treścią tego orzeczenia i nie może go badać pod względem merytorycznym. W realiach rozpoznawanej sprawy wnioskodawca domagał się odłączenia z księgi wieczystej (...) działki nr (...), założenie dla niej nowej księgi wieczystej i wpisanie w tej nowej księdze jako właściciela Z. M. i K. M.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy w sposób bardzo obszerny w swoim uzasadnieniu wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia, zatem uważna lektura wywodów tego Sądu tam zawarta, w żaden sposób nie prowadzi do konstatacji, aby Sąd I instancji naruszył art. 328 § 2 kpc. W ocenie Sądu Okręgowego, o skutecznym postawieniu zarzutu naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. można mówić tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera elementów pozwalających na weryfikację stanowiska sądu, a braki uzasadnienia w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i oceny prawnej muszą być tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona, bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej. Zarzut ten może znaleźć zastosowanie jedynie w tych wyjątkowych sytuacjach, w których treść uzasadnienia orzeczenia sądu I instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania zaskarżonego orzeczenia. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, stąd też apelacja uczestnika jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu, o czym Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. W punkcie 2 sentencji przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie w wysokości 73,80 zł, na które złożyła się kwota 60 zł, ustalona na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 8 pkt 5, w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461), powiększona o należny podatek VAT 23%.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.