z art. 111 1 ukwh poprzez brak uznania, że wadliwe określenie podziału zabezpieczenia pomiędzy nieruchomościami dłużnika wynikające z treści dokumentu załączonego do wniosku przekracza kognicję sądu wieczystoksięgowego, - naruszenie art. 328 § 2 kpc w zw. z art. 233 kpc poprzez nie zawarcie w treści uzasadnienia rozważań Sądu dotyczących zarzutu skarżącego odnośnie istnienia przeszkody w dokonaniu wpisu, wynikającej z wadliwego określenia sposobu podziału hipoteki, co w konsekwencji spowodowało także naruszenie art. 626 9 ukwh. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez oddalenie wniosku oraz zasądzenie na rzecz uczestnika kosztów postępowania. W uzasadnieniu apelujący podkreślił, że Sąd I instancji w swoim uzasadnieniu odniósł się jedynie do dwóch kwestii podnoszonych przez uczestnika w skardze na orzeczenie referendarza, a mianowicie do kwestii sposobu nadania informacji o wykonalności orzeczenia o zabezpieczeniu (wzmianka, czy też postanowienie o zabezpieczeniu) oraz do kwestii udzielenia zabezpieczenia na mieniu objętym wspólnością małżeńską. Natomiast Sąd ten nie odniósł się w ogóle do innej przeszkody w dokonaniu wpisu, polegającej na wadliwym dokonaniu podziału hipoteki przymusowej pomiędzy wszystkie nieruchomości obowiązanego (art. 111 1 ukwh), gdyż łączna kwota podzielonych hipotek przymusowych przekracza kwotę zabezpieczenia wynikającą z postanowienia prokuratora. Uczestnik wskazał, że postanowienie o zabezpieczeniu zabezpiecza wykonanie grożącej uczestnikowi kary grzywny w kwocie 1.500.000 zł, a wnioskodawca we wniosku określił sposób podziału tego zabezpieczenia przez obciążenie siedmiu nieruchomości kwotami po 214.300 zł. Suma tych hipotek wynosi 1.500.100 zł, a zatem przekracza kwotę zabezpieczenia. To uchybienie – w ocenie skarżącego – stanowi istotną przeszkodę do wpisu, w związku z czym wniosek o wpis hipoteki winien zostać oddalony. W odpowiedzi na apelację uczestniczka K. T. przychyliła się do stanowiska apelującego oraz wniosła o zasądzenie od wnioskodawcy na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja uczestnika nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odwołać się do przepisu art.
k.p.c., zgodnie z którym rozpoznając wniosek o wpis sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Przepis ten zakreśla granice kognicji sądu obu instancji – sądu rejonowego przy dokonywaniu wpisu i sądu odwoławczego przy rozpoznawaniu apelacji od wpisu. Powyższe oznacza, że Sąd Okręgowy również obowiązany jest zbadać treść i formę wniosku, dołączonych do niego dokumentów i treść księgi wieczystej. Sąd nie może poza ten zakres wykroczyć, tym samym niedopuszczalne jest przeprowadzanie jakichkolwiek własnych dowodów i dokonywanie na ich podstawie ustaleń. Badanie treści wniosku polega na sprawdzeniu, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną do jego wniesienia i czy przytoczone we wniosku okoliczności mogą stanowić podstawę dokonania żądanego w nim wpisu. Badanie formy z kolei polega na sprawdzeniu, czy wniosek odpowiada wymaganiom formalnym. Badanie treści księgi wieczystej odnosi się natomiast do stanu prawnego nieruchomości (praw jawnych) ujawnionego w księdze wieczystej. Rozpoznając apelację Sąd II instancji miał przede wszystkim na uwadze, iż skarżący zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenie art.
z art. 111 1 ukwh poprzez brak uznania, że wadliwe określenie podziału zabezpieczenia pomiędzy nieruchomościami dłużnika wynikające z treści dokumentu załączonego do wniosku przekracza kognicję sądu wieczystoksięgowego. Oceniając treść dokumentu stanowiącego podstawę skarżonego wpisu w postaci postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w (...) z dnia 18 stycznia 2013r. sygn. akt (...) zmianie postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym (k. 52-55 akt sprawy), Sąd Okręgowy zauważył, iż umknęło uwadze apelującego, że zabezpieczenie kary grzywny grożącej uczestnikowi postępowania zostało dokonane poprzez ustanowienie na 7 nieruchomościach należących do uczestnika postępowania 7 niezależnych hipotek przymusowych, w wysokości określonej dla każdej z nich do kwoty po 214.300 złotych. W ocenie Sądu Okręgowego, taki sposób ustanowienia hipotek przymusowych, że każdą z nieruchomości należącą do dłużnika obciążać będzie hipoteka przymusowa w wysokości do 214.300 zł powoduje, iż w niniejszej sprawie przepis art. 111 1 ukwh nie może mieć zastosowania. W niniejszej sprawie nie mamy bowiem do czynienia z sytuacją, gdy wierzyciel dokonał łącznego obciążenia kilku nieruchomości hipoteką przymusową, lecz z sytuacją, gdy na każdej z obciążanych nieruchomości ustanowiona została hipoteka przymusowa w określonej wysokości, zabezpieczająca część wierzytelności. W niniejszej sprawie – zdaniem Sądu II instancji – organ wydający postanowienie o zabezpieczeniu kary grzywny dokonał tzw. repartycji wierzytelności, tj. takiego ukształtowania treści hipotek, z którego wynika, że kilka ustanowionych hipotek zabezpiecza niezależnie od siebie części jednej wierzytelności. Można jedynie na marginesie zauważyć, że taka sytuacja – wbrew zarzutowi apelacji - nie prowadzi do niedozwolonego nadzabezpieczenia wierzytelności, lecz wręcz osłabia pozycję wierzyciela w stosunku do jego sytuacji prawnej, jaką by miał, gdyby doszło do ustanowienia hipoteki łącznej. Bowiem jeżeli z egzekucji prowadzonej z jednej nieruchomości wierzyciel nie uzyska kwoty odpowiadającej całej wysokości przypisanej do tej nieruchomości części wierzytelności, nie ma on prawa uzyskać – jako wierzyciel hipoteczny – brakującej kwoty z egzekucji prowadzonej z drugiej nieruchomości, choćby kwota uzyskana z tej egzekucji przewyższała sumę drugiej hipoteki. Sąd Okręgowy miał również na uwadze, że uczestnik postępowania zaskarżył postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w (...) z dnia 18 stycznia 2013r. sygn. akt (...), a sąd karny utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia 6.03.2013r. (sygn. akt (...) – k. 84-86 akt sprawy). Jakkolwiek Sąd Okręgowy dostrzega, że przedmiotowe postanowienie o zabezpieczeniu zabezpiecza wykonanie grożącej uczestnikowi kary grzywny w kwocie 1.500.000 zł, a jednocześnie w tym postanowieniu zabezpieczenia tej kary grzywny dokonano przez obciążenie siedmiu nieruchomości siedmioma hipotekami w kwotach po 214.300 zł, co daje łącznie sumę 1.500.100 zł, to jednakże kognicja sądu wieczystoksięgowego – wbrew stanowisku skarżącego – nie daje podstawy do zakwestionowania treści postanowienia o zabezpieczeniu z tego powodu. W tym zakresie uczestnik winien był skorzystać z przysługujących mu środków zaskarżenia na drodze postępowania karnego, natomiast w postępowaniu wieczystoksięgowym nie można podnosić zarzutów mających na celu merytoryczne podważenie treści orzeczeń innych organów. Dokonując zatem oceny treści dokumentu stanowiącego podstawę wpisu Sąd II instancji uznał, iż Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że nie zachodziły przeszkody do dokonania żądanego wpisu. Brak natomiast odniesienia się tego Sądu do kwestii nie zawarcia w treści uzasadnienia rozważań Sądu Rejonowego dotyczących zarzutu skarżącego odnośnie istnienia przeszkody w dokonaniu wpisu, wynikającej z wadliwego określenia sposobu podziału hipoteki – nie wpłynął na słuszność tego orzeczenia. Jakkolwiek należało przyjąć, iż był to błąd, jakiego dopuścił się sąd meritii, to jednocześnie Sąd II instancji jest także sądem merytorycznym, który w tym przedmiocie mógł dokonać stosownej oceny w ramach zarzutów apelacji, co też powyżej zostało uczynione. Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie 1. postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podst. art. 520 § 1 k.p.c., uznając, że w postępowaniu wieczystoksięgowym brak jest podstaw do odstąpienia od reguły zawartej w tym przepisie. Z istoty postępowania wieczystoksięgowego wynika bowiem, że nie występuje w nim kolizja interesów uczestników postępowania. Jest to bowiem postępowanie rejestrowe, nie ma w nim możliwości rozstrzygania sporów o własność czy prowadzenia jakiegokolwiek postępowania rozpoznawczego, jak to ma miejsce w innych postępowaniach niespornych (tak samo Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27.07.2010 r., II CZ 54/10, opubl. OSNC-ZD 2011/2/33).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.